دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Determination of the levels of certain immunological and physiological markers in rats with paracetamol-induced nephrotoxicity treated with luteolin تعیین سطوح برخی شاخص‌های ایمنی‌شناختی و فیزیولوژیک در موش‌های صحرایی مبتلا به نفروتوکسیسیته القاشده با استامینوفن و تیمار شده با لوتئولین 633 652 5489 10.22103/jab.2026.27146.1893 FA صبرین کاظم صالح گروه زیست‌شناسی، دانشکده آموزش، دانشگاه القادسیه، عراق. اناس محمد مجهول گروه زیست‌شناسی، دانشکده آموزش، دانشگاه القادسیه، عراق Journal Article 2026 05 09 <strong>Objective</strong> This study was conducted to investigate the protective role of luteolin in reducing paracetamol-induced nephrotoxicity through the evaluation of certain immunological and biochemical parameters in albino rats. <strong>Materials and methods</strong> A total of 32 adult male laboratory rats (three months and 145-165 g) were used in this study. The experiment was carried out in the animal house of the Department of Biology, College of Science, University of Al-Qadisiyah. The animals were randomly divided into four groups, with eight rats in each group. Animals in the control group were administered normal water throughout the experimental period (30 days). The first treatment group (T1), in which animals were injected with paracetamol at a dose of 470 mg/kg body weight. Animals in the second treatment group (T2) were administered luteolin at a dose of 100 mg/kg body weight. The third treatment group (T3), in which animals were injected with paracetamol at a dose of 470 mg/kg body weight concurrently with luteolin at a dose of 100 mg/kg body weight. Paracetamol and luteolin were administered once daily for 30 consecutive days. <strong>Results</strong> The results of the current study demonstrated a significant increase (P<0.05) in kidney function indicators (urea, creatinine, and uric acid), malondialdehyde (MDA) levels, and inflammatory markers (TNF-α and IL-6). These indicators accompanied by a significant decrease (P<0.05) in body weight gain and antioxidant parameters (GSH and CAT) in the T1 group compared with the control group. In contrast, no significant differences were observed in the T2 group compared with the control group. Meanwhile, the T3 group showed marked improvement, represented by a significant reduction (P<0.05) in kidney function indicators, MDA levels, and inflammatory markers (TNF-α and IL-6). These improvements were along with a significant increase (P<0.05) in body weight gain and antioxidant parameters (GSH and CAT) compared with the T1 group. <strong>Conclusion</strong> The results of this study showed that paracetamol administration caused significant nephrotoxicity. This damage was associated with impaired renal function, increased oxidative stress, and increased inflammatory markers in rats. Luteolin treatment significantly ameliorated these changes. It does this through its antioxidant and anti-inflammatory properties, leading to improved renal function indices and restoration of antioxidant defense mechanisms. Therefore, it can be concluded that luteolin may be a promising protective agent against paracetamol-induced renal injury. <strong>هدف:</strong> این مطالعه با هدف بررسی نقش محافظتی لوتئولین در کاهش نفروتوکسیسیته (سمیت کلیوی) ناشی از استامینوفن از طریق ارزیابی برخی شاخص‌های ایمنی‌شناختی و بیوشیمیایی در موش‌های صحرایی آلبینو انجام شد. <strong>مواد و روش‌ها: </strong>در این پژوهش از 32 سر موش صحرایی نر بالغ آزمایشگاهی (سه ماهه با وزن 145 تا 165 گرم) استفاده شد. آزمایش در حیوان‌خانه گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه القادسیه انجام گرفت. حیوانات به‌طور تصادفی به چهار گروه، هر گروه شامل 8 موش، تقسیم شدند. گروه شاهد در طول دوره آزمایش (30 روز) فقط آب معمولی دریافت کرد. در گروه تیمار اول (T1)، حیوانات استامینوفن را با دوز 470 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن دریافت کردند. در گروه تیمار دوم (T2)، لوتئولین با دوز 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن تجویز شد. در گروه تیمار سوم (T3)، حیوانات به‌طور همزمان استامینوفن با دوز 470 میلی‌گرم بر کیلوگرم و لوتئولین با دوز 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن دریافت کردند. استامینوفن و لوتئولین روزانه یک بار به مدت 30 روز متوالی تجویز شدند. <strong>نتایج: </strong>نتایج مطالعه نشان داد که در گروه T1 افزایش معنی‌داری (P<0.05) در شاخص‌های عملکرد کلیه شامل اوره، کراتینین و اسیداوریک، همچنین در سطح مالون‌دی‌آلدئید (MDA) و شاخص‌های التهابی شامل TNF-α و IL-6 در مقایسه با گروه شاهد مشاهده شد. این تغییرات با کاهش معنی‌دار (P<0.05) در افزایش وزن بدن و شاخص‌های آنتی‌اکسیدانی شامل گلوتاتیون احیاشده (GSH)  و آنزیم کاتالاز (CAT) همراه بود. در مقابل، در گروه T2 تفاوت معنی‌داری نسبت به گروه شاهد مشاهده نشد. در گروه T3  بهبود قابل توجهی مشاهده شد که شامل کاهش معنی‌دار (P<0.05) شاخص‌های عملکرد کلیه، سطح MDA و نشانگرهای التهابی (TNF-α و IL-6) بود. این بهبودها همراه با افزایش معنی‌دار (P<0.05) در افزایش وزن بدن و شاخص‌های آنتی‌اکسیدانی (GSH و CAT) نسبت به گروه T1 بود. <strong>نتیجه‌گیری: </strong>نتایج این مطالعه نشان داد که تجویز استامینوفن موجب بروز نفروتوکسیسیته قابل توجهی می‌شود که با اختلال در عملکرد کلیه، افزایش استرس اکسیداتیو و افزایش شاخص‌های التهابی همراه است. درمان با لوتئولین توانست این تغییرات را به‌طور معنی‌داری بهبود بخشد. این اثرات احتمالاً ناشی از خواص آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی لوتئولین بوده که منجر به بهبود شاخص‌های عملکرد کلیه و بازسازی سیستم دفاع آنتی‌اکسیدانی شده است. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که لوتئولین می‌تواند به‌عنوان یک عامل محافظتی امیدوارکننده در برابر آسیب کلیوی ناشی از استامینوفن مطرح باشد. https://jab.uk.ac.ir/article_5489_7bb736f0e666b548082222d9f444f66b.pdf