دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Combined effect of chitosan and salicylic acid hormone on physiological and biochemical traits and expression of key genes of carnosic acid biosynthesis pathway in rosemary (Rosmarinus officinalis L.) اثر ترکیبی کیتوزان و هورمون سالیسیلیک اسید بر صفات فیزیولویکی، بیوشیمیایی و بیان ژن‌های کلیدی مسیر بیوسنتز کارنوسیک‌اسید در گیاه رزماری (Rosmarinus officinalis L.) 1 26 5490 10.22103/jab.2026.25770.1752 FA مرتضی نجف‌پور محمدآبادی دانشجوی دکتری، گروه زیست‌شناسی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی ۴۶۹۷-۱۹۳۹۵، تهران، ایران. عنایت‌اله یزدان پناه استادیار، گروه زیست‌شناسی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی ۴۶۹۷-۱۹۳۹۵، تهران، ایران. 0000-0002-6437-0890 حمید سبحانیان دانشیار، گروه زیست‌شناسی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی ۴۶۹۷-۱۹۳۹۵، تهران، ایران. غلامرضا بخشی خانیکی استاد، گروه زیست‌شناسی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی ۴۶۹۷ـ۱۹۳۹۵، تهران، ایران. Journal Article 2025 08 17 <strong>Objective</strong> Rosemary (<em>Rosmarinus officinalis</em> L.), as one of the important medicinal and aromatic plants in the pharmaceutical and food industries. Among the terpenes of rosemary, carnosic acid has gained significant importance due to its therapeutic properties such as antioxidant, antimicrobial, and antitumor effects. Consequently, researchers' attention has been drawn to the application of elicitors to enhance the growth and increase the essential oil of rosemary. Given the medicinal importance of rosemary and the potential of chitosan and salicylic acid in enhancing plant traits, this research was conducted with the aim of investigating the effect of these elicitors on rosemary traits and the expression of key genes in the carnosic acid pathway (<em>KSLI</em> and <em>CPSI</em>). <strong>Materials and methods</strong> This research was carried out as a factorial experiment based on a completely randomized design with three replications. Three months after transplanting the seedlings, chitosan (Ch) at concentrations of 10, 50, and 100 mg/L and salicylic acid (SA) at concentrations of 5, 10, and 20 µM were applied individually and in combination, in three stages at three-week intervals, as foliar sprays on the aerial parts of rosemary. Physiological and biochemical traits and expression of key genes of carnosic acid biosynthesis pathway were measured one week after the last spraying. <strong>Results</strong> The treatment combinations had synergistic effects on rosemary traits. As the most effective treatments, SA 10 µM + Ch 100 mg/L and SA 20 µM + Ch 50 mg/L treatments led to a 44 and 45% significant decrease in MDA, 2 and 2.5-fold significant increase in phenol, 2.8 and 2.9-fold increase in sugars, 2.6 and 2-fold increase in catalase activity, 2.8 and 2.5-fold increase in SOD activity, 2 and 2.3-fold increase in polyphenol oxidase activity, 3 and 1.9-fold increase in chlorophyll content, 2 and 2.2-fold increase in carotenoid content, 2.3 and 2.6-fold increase in essential oil content, 3 and 3.6-fold increase in <em>CPSI</em> gene expression, 3.4 and 3.6-fold increase in <em>KSLI</em> gene expression, respectively. <strong>Conclusions</strong> Combined treatments significantly reduce lipid peroxidation and increase pigments, the antioxidant system, essential oil, and the expression of key genes in the carnosic acid pathway. <strong>هدف:</strong> رزماری (<em>Rosmarinus officinalis</em> L) یکی از گیاهان دارویی و معطر مهم در صنعت دارو و غذا به حساب می­آید. در میان ترپن­های رزمای، کارنوسیک ­اسید به دلیل خواص درمانی نظیر آنتی­اکسیدانی، ضدمیکروبی و ضدتوموری اهمیت بسزائی یافته است. درنتیجه، توجه محققان به کاربرد الیسیتورها برای تقویت رشد و افزایش اسانس رزماری جلب شده است. با توجه به اهمیت دارویی رزماری و پتانسیل کیتوزان و سالیسیلیک ­اسید در تقویت صفات گیاهی، این پژوهش با هدف بررسی اثر این الیسیتورها بر صفات رزماری<strong> </strong>و بیان ژن­های کلیدی مسیر کارنوسیک­ اسید (<em>CPS1</em> و <em>KSL1</em>) انجام شد. <strong>مواد و روش‌ها:</strong> این پژوهش در قالب آزمایش فاکتوریل با طرح کاملا تصادفی با سه تکرار انجام شد. بعد از گذشت سه ماه از کشت نشاها، کیتوزان (Ch) با غلظت 10، 50 و 100 میلی­گرم بر لیتر و سالیسیلیک ­اسید (SA) با غلظت 5، 10 و 20 میکرو‌مولار به طور انفرادی و در ترکیب باهم در سه نوبت با فاصله سه هفته بر روی اندام هوایی رزماری محلول­پاشی شدند. بعد از گذشت یک هفته از آخرین محلول­پاشی، سنجش صفات فیزیولویکی، بیوشیمیایی و بیان ژن­های کلیدی بیوسنتز کارنوسیک اسید انجام شد. <strong>نتایج:</strong> ترکیب­های تیماری، اثر هم­افزائی بر صفات رزماری داشتند. به عنوان موثرترین تیمار، تیمارهایSA 10 µM + Ch 100 mg/L  و SA 20 µM + Ch 50 mg/L به ترتیب سبب کاهش معنی­دار حدود 44 و 45% مالون­دی­آلدئید و افزایش معنی­دار 2 و 5/2 برابری فنل، 8/2 و 9/2 برابری قندها، 6/2 و 2 برابری فعالیت کاتالاز، 8/2 و 5/2 برابری فعالیت آسکوربات­پراکسیداز، 2 و 3/2 برابری فعالیت پلی­فنل­اکسیداز، 3 و 9/1 برابری کلروفیل، 2 و 2/2 برابری کارتنوئید، 3/2 و 6/2 برابری اسانس، 3 و 6/3 برابری بیان <em>CPS1</em><em>، </em>و 4/3 و 6/3 برابری بیان <em>KSL1</em> شدند. <strong>نتیجه‌گیری:</strong> تیمارهای ترکیبی سبب کاهش معنی­دار اکسیداسیون لپیدی و افزایش رنگدانه­ها، سامانه آنتی­اکسیدانت، اسانس و بیان ژن­های کلیدی مسیر کارنوسیک ­اسید می­شوند. https://jab.uk.ac.ir/article_5490_3d931d581778d9e314f9ecac4cc56964.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Production of Malus domestica L. virus free via meristem culture and the effects of pectin and phloroglucinol on its proliferation تولید گیاهان عاری از ویروس سیب توسرخ از طریق کشت مریستم و بررسی اثرات پکتین و فلوروگلوسینول بر ازدیاد آن 27 54 5491 10.22103/jab.2026.25499.1725 FA پریسا جنوبی استاد، گروه علوم گیاهی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. زهره شیرخانی استادیار، گروه علوم گیاهی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. مائده نصوحیان دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه علوم گیاهی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. Journal Article 2025 07 03 <strong>Objective</strong> Meristem culture is a method used to produce virus-free plants. This study aimed to eliminate common viruses affecting <em>Malus domestica</em> L. Additionally, the investigation focused on the effects of two compounds, pectin and phloroglucinol, on improving branching and rooting.   <strong>Materials and methods</strong> Lateral and apical bud explants were collected at three different time points in July, August, and September. The establishment of meristems was assessed using various concentrations of BA hormones. Explants derived from meristem growth were then transferred to an MS propagation medium supplemented with BA and GA3 hormones. After identifying the most suitable culture medium for propagation, the explants were moved to an optimal medium containing pectin and phloroglucinol to examine their effects on shoot length, shoot number, and leaf development. Rooting of elongated stems from the propagation stage was performed in MS½ medium with NAA and IBA hormones. Additionally, an experiment was conducted to evaluate the influence of phloroglucinol on rooting percentage. To confirm their virus-free status, regenerated plants from meristems were tested using RT-PCR. <strong>Results</strong> The results indicated that explants collected in the latter half of July in MS medium with a concentration of 1 mg L^-1 BA showed the highest establishment percentage (26.66%). The optimal medium for promoting stem elongation contained 1 BA and 1 mg L^-1 GA3. The highest leaf development was observed in MS medium with 1 mg L^-1 BA and without GA3. The interaction between BA and GA₃ significantly affected the number of secondary branches, whereas no significant effect was observed on the number of primary branches. Adding pectin in the proliferation stage increased the stem length (45%) and the branch number (82.6%). Incorporation of phloroglucinol into the medium led to a 24% increase in stem length but a 39.13% decrease in branch quantity. The highest rooting percentage (34%) was observed in½ MS medium treated with 1 IBA plus 0.5 mg L^-1 NAA. Phloroglucinol treatment diminished the rooting percentage while increasing the average number of roots per explant. RT-PCR analysis of the plant samples derived from meristem culture did not reveal any bands indicative of viral infection. <strong>Conclusions</strong> This research demonstrated that meristem culture is an effective technique for generating virus-free red-fleshed apple plants. Additionally, the RT-PCR method proved to be sufficiently precise for virus detection. Taking all factors into account, the application of pectin and phloroglucinol can serve as two dependable compounds to enhance branching during meristem culture. <strong>هدف:</strong> کشت مریستم یکی از روش­هایی است که برای تولید گیاهان عاری از ویروس به­کار می رود. مطالعه حاضر با هدف حذف ویروس­های شایع گیاه سیب توسرخ انجام شد. همچنین به منظور بهبود شاخه­زایی و ریشه­زایی، تأثیر دو ترکیب پکتین و فلوروگلوسینول مورد بررسی قرار گرفت. <strong>مواد و روش‌ها:</strong> ریزنمونه­های جوانه جانبی و انتهایی در سه بازه زمانی در تیر، مرداد و شهریور برداشت شدند. استقرار مریستم در غلظت­های مختلف بنزیل آدنین (BA) مورد ارزیابی قرار گرفت. ریزنمونه­های حاصل از رشد مریستم به محیط پرآوری MS دارای هورمون BA و GA₃ منتقل شدند. سپس ریزنمونه­ها به محیط بهینه حاوی پکتین و فلوروگلوسینول به منظور بررسی اثر این دو تیمار بر طول شاخساره­ها، تعداد شاخساره و توسعه برگی انتقال یافتند. ریشه­زایی از ساقه­های طویل شده در مرحله پرآوری در محیط MS½ دارای NAA و IBA انجام شد. برای تأیید وضعیت عاری بودن از ویروس، گیاهان باززایی شده از مریستم‌ها با استفاده از RT-PCR آزمایش شدند. <strong>نتایج:</strong> نتایج نشان داد ریزنمونه ‌های برداشت شده در نیمه دوم تیرماه در محیط­کشت MS با غلظت 1 میلی­گرم بر لیتر BA بیشترین درصد استقرار ( 66/26 درصد) را نشان دادند. محیط MS با غلظت 1 میلی­گرم بر لیتر BA و 1 میلی­گرم بر لیتر GA₃ بهترین محیط برای افزایش طول ساقه بود. بیشترین توسعه برگی در محیط MS با غلظت 1 میلی­گرم بر لیتر BA و بدون GA₃ مشاهده شد. اثر متقابل BA و GA₃ بر تعداد شاخه­های فرعی معنی­دار بود.<strong> </strong>اضافه کردن پکتین در مرحله پرآوری باعث افزایش طول ساقه (45 درصد) و افزایش تعداد شاخه (6/82 درصد) شد. با اضافه کردن فلوروگلوسینول به محیط، طول ساقه (24 درصد) افزایش یافت و تعداد شاخه (13/39 درصد) کاهش یافت.<strong> </strong>بیشترین درصد ریشه‌زایی (34 درصد) در محیط کشتMS ½ با تیمار 1 میلی‌گرم بر لیتر IBA بعلاوه‌ی 5/0 میلی‌گرم بر لیتر NAA مشاهده شد. حضور تیمار فلوروگلوسینول باعث کاهش درصد ریشه­زایی در کل گیاهان و بالا رفتن میانگین تعداد ریشه در هر گیاه شد. در بررسی‌های مولکولی با RT-PCR، هیچ باندی دال بر آلوده بودن گیاهان حاصل از کشت مریستم وجود نداشت. <strong>نتیجه‌گیری:</strong> این مطالعه نشان داد که کشت مریستم ابزاری کارآمد برای تولید گیاهان عاری از ویروس در گیاه سیب توسرخ است. روش RT-PCR از دقت کافی جهت ردیابی ویروس برخوردار بود. با در نظر گرفتن تمام جوانب، استفاده از پکتین و فلوروگلوسینول را می­توان به­عنوان دو ترکیب قابل اعتماد در بهبود شاخه­زایی در کشت مریستم مورد استفاده قرار داد. https://jab.uk.ac.ir/article_5491_decef6937a7d01e7750bba2a7dcfea7f.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Proteome analysis of suger beet root in response to drought stress تجزیه پروتئوم ریشه چغندرقند در پاسخ به تنش خشکی 55 76 5492 10.22103/jab.2026.25090.1686 FA حامد شمس گروه به نژادی و بیوتکنولوژی کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. محمود تورچی استاد گروه به نژادی و بیوتکنولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. ستسوکو کوماتسو استاد، موسسه ملی علوم زراعی، تسوکویا، ژاپن. Journal Article 2025 04 13 <strong>Objective</strong> To investigate the effects of drought stress and identify the proteins involved in drought tolerance in sugar beet roots. <strong>Materials and methods</strong> For this purpose, the drought-tolerant sugar beet genotype Full sib S1-10-8001 was evaluated under normal conditions and drought stress. Seeds were planted in polyvinyl chloride tubes, one meter long and 20 centimeters in diameter. Four weeks after planting, drought stress was applied by interrupting irrigation for seven days in a cyclic manner. Subsequently, the protein pattern of the samples was assessed using two-dimensional electrophoresis and quantitative analysis of the spots. <strong>Results</strong> Statistical analysis of the traits of underground organ length and tuber length showed significant differences between drought stress and normal conditions, with drought stress leading to a reduction in these parameters and an increase in proline levels in the roots. The results obtained from protein separation using two-dimensional electrophoresis, with IEF in the first dimension and SDS-PAGE in the second dimension, indicated the identification of 59 protein spots from polyacrylamide gels using PDQuest software. Among these spots, 15 protein spots showed significant differences between normal and drought stress conditions, with three spots showing decreased expression and 12 spots showing increased expression. The results indicated that the identified proteins were involved in four functional groups related to stress adaptation mechanisms and defense, metabolism, energy production, and oxidative stress. <strong>Conclusion</strong> The biological role of the identified proteins in this study suggests that the studied sugar beet genotype likely utilizes various mechanisms, such as controlling reactive oxygen species, increasing lignin production, enhancing defense responses against pathogens, increasing the production of sterol compounds, protecting various biological mechanisms including photosynthesis, nitrogen fixation, and protein assembly, as well as accumulating compounds such as glycerol within cells to cope with the negative effects of stress. <strong>هدف:</strong> بررسی تأثیرات تنش خشکی و شناسایی پروتئین‌های مؤثر در تحمل به تنش کمبود آب در ریشه چغندر‌قند می‌باشد.<strong> </strong> <strong>مواد و روش‌ها: </strong>برای این منظور ‌ژنوتیپ چغندرقند متحمل به خشکی <strong> </strong>Full sib S1-10- 8001تحت شرایط عادی و تنش کمبود آب مورد ارزیابی قرار گرفت. بذور در لوله‌های پلیکا به طول یک متر با قطر ۲۰ سانتی‌متر کشت و چهار هفته پس از کاشت، تنش کمبود آب با قطع آبیاری به مدت هفت روز به‌صورت دوره‌ای اعمال گردید.<strong> </strong>در ادامه<strong> </strong>تجزیه پروتئوم بافت ریشه با استفاده از الکتروفورز دو‌بعدی در بعد اول به روش IEF و در بعد دوم به روش SDS-PAGE انجام و از طیف سنجی جرمی برای شناسایی لکه های پروتئینی معنی دار استفاده گردید. <strong>نتایج: </strong>تجزیه آماری صفات طول اندام زمینی و طول غده اختلاف معنی‌داری بین شرایط تنش کمبود آب و عادی نشان داد و تنش کمبود آب منجر به کاهش پارامتر‌های فوق و نیز افزایش میزان پرولین ریشه گردید. نتایج حاصل از تفکیک پروتئین‌ها با استفاده  از تکنیک الکتروفورز دوبعدی در بعد اول به روش IEF و در بعد دوم به روش SDS-PAGE بیانگر شناسایی 59 لکه پروتئینی از ژل‌های پلی آکریل‌آمید با استفاده از نرم‌افزار PDQuest بود. از بین این لکه‌ها، 15 لکه پروتئینی اختلاف معنی‌داری بین شرایط عادی و تنش کمبود آب نشان دادند به‌طوری‌که تعداد سه لکه  کاهش و 12‌ لکه پروتئینی افزایش بیان داشتند. نتایج نشان داد که پروتئین‌های شناسایی‌شده در چهار‌ گروه عملکردی سازگاری به تنش و مکانیسم‌های دفاعی، متابولیسم، تولید انرژی و تنش اکسایشی دخیل بودند.<strong> </strong> <strong>نتیجه‌گیری: </strong>نقش بیولوژیکی پروتئین‌های شناسایی‌شده در این پژوهش نشان می‌دهد که ژنوتیپ چغندرقند موردمطالعه احتمالاً از سازوکار‌های مختلفی همچون کنترل گونه‌های فعال اکسیژن، افزایش تولید لیگنین، افزایش پاسخ دفاعی در برابر عوامل بیماری‌زا، افزایش تولید ترکیبات استری، حفاظت از سازوکار‌های مختلف زیستی ازجمله فتوسنتز، احیای نیتروژن و سرهم‌بندی پروتئین‌ها و تجمع ترکیباتی نظیر گلیسرول در داخل سلول برای مقابله با اثرات منفی تنش استفاده می‌‌‌‌کند. https://jab.uk.ac.ir/article_5492_072c6be21b541e80996f67fed039b7e4.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Isolation, screening and selection of Aspergillus and Penicillium strains from wheat rhizosphere for multienzyme production and antifungal properties جداسازی، غربالگری و انتخاب سویه‌های Aspergillus و Penicillium از ریزوسفر گندم برای تولید چندآنزیمی و ویژگی‌های ضدقارچی 77 104 5493 10.22103/jab.2026.26514.1822 FA سمیرا بن‌اسماعیل آزمایشگاه ارزش‌افزایی و حفاظت از منابع زیستی، دانشگاه بومرداس، 35000 بومرداس، الجزایر. سهیله بن‌اسماعیل آزمایشگاه بیوتکنولوژی و حفاظت از اکوسیستم‌های کشاورزی و طبیعی، دانشگاه بویرا، 10000 بویرا، الجزایر و گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم طبیعی، علوم زیستی و علوم زمین، دانشگاه بویرا، 10000 بویرا، الجزایر. فاطمه حلوان-ساحر آزمایشگاه ارزش‌افزایی و حفاظت از منابع زیستی، دانشگاه بومرداس، 35000 بومرداس، الجزایر. سعدیه لحیانی آزمایشگاه ارزش‌افزایی و حفاظت از منابع زیستی، دانشگاه بومرداس، 35000 بومرداس، الجزایر. حمزه موسی گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم طبیعی، علوم زیستی و علوم زمین، دانشگاه بویرا، 10000 بویرا، الجزایر. سمیرا مبدوعه آزمایشگاه بیوتکنولوژی و حفاظت از اکوسیستم‌های کشاورزی و طبیعی، دانشگاه بویرا، 10000 بویرا، الجزایر و گروه علوم کشاورزی، دانشکده علوم طبیعی، علوم زیستی و علوم زمین، دانشگاه بویرا، 10000 بویرا، الجزایر. Journal Article 2025 12 13 <strong>Objective</strong> Microbial enzymes are crucial for developing industrial bioprocesses due to their economic relevance in various bioindustry sectors. Therefore, the search for new hyper producing strains is very meaningful for meeting industrial needs. This study aimed to isolate and screen <em>Aspergillus</em> and <em>Penicillium</em> strains with high potential for the production of multiple biotechnologically important enzymes and biocontrol of some phytopathogens. <strong>Materials and methods</strong>: Thirty fungal strains were isolated from the rhizospheric soils of durum wheat crops in central Algeria and identified based on their phenotypic characteristics. Twelve strains from the targeted genera were screened for their ability to produce eight hydrolytic and lignocellulolytic enzymes on specific solid media. The hyper producer strains were tested for simultaneous enzyme production under solid-state fermentation using wheat bran as substrate and antagonism effect against some wheat pathogens (<em>Fusarium graminearum, F. culmorum, F. verticillioides, </em>and<em> Alternaria alternata</em>) by dual culture assay. <strong>Results:</strong> The findings revealed high production rates among screened strains: 100% for amylases, 91.67% for chitinases and cellulases, 83.33% for laccases, 75% for pectinases and lipases, and lower rates for proteases and gelatinases. Among the most efficient strains, <em>A. niger</em> S2 exhibited the highest amylase (5.46 IU/mL), protease (29.80 U/mL), and laccase (0.072 IU/mL) activities. Milk-clotting activities were notable for <em>Penicillium</em> sp. S1 (7.06 SU/mL) and <em>A. niger</em> S9 (46.60 SU/mL). Additionally, the strains produced significant chitinase levels (1.27–1.50 IU/g) within only 48 hours. The antagonistic activity of highly chitinase producers against <em>Fusarium</em> and <em>Alternaria</em> pathogens showed strong inhibition rates ranging from 50.3% to 73.33%, with <em>A. niger</em> S9 being the most effective. <strong>Conclusion:</strong> These findings revealed the potential of these locally isolated strains as promising candidates not only for the production of industrially relevant enzymes but also as effective biocontrol agents, paving the way for their application in both industrial biotechnology and sustainable agricultural practices. <strong>هدف:</strong> آنزیم‌های میکروبی به دلیل اهمیت اقتصادی در بخش‌های مختلف صنایع زیستی، نقش مهمی در توسعه فرایندهای زیستی صنعتی دارند. بنابراین، جستجو برای یافتن سویه‌های جدید با توان تولید بالا، جهت تأمین نیازهای صنعتی، بسیار حائز اهمیت است. هدف این مطالعه جداسازی و غربالگری سویه‌های <em>Aspergillus</em> و <em>Penicillium</em><em> </em>با توان بالای تولید چندین آنزیم مهم زیست‌فناورانه و همچنین قابلیت کنترل زیستی برخی عوامل بیماری‌زای گیاهی بود. <strong>مواد و روش‌ها: </strong>تعداد 30 سویه قارچی از خاک‌های ریزوسفری مزارع گندم دوروم در مرکز الجزایر جداسازی و بر اساس ویژگی‌های فنوتیپی شناسایی شدند. دوازده سویه متعلق به جنس‌های هدف از نظر توانایی تولید هشت آنزیم هیدرولیتیک و لیگنوسلولولیتیک بر روی محیط‌های جامد اختصاصی مورد غربالگری قرار گرفتند. سویه‌های با تولید بالا برای بررسی تولید همزمان آنزیم‌ها در شرایط تخمیر حالت جامد با استفاده از سبوس گندم به‌عنوان بستر، و نیز اثر آنتاگونیستی علیه برخی عوامل بیماری‌زای گندم (<em>Fusarium graminearum, F. culmorum, F. verticillioides, </em>and<em> Alternaria alternata</em>) با آزمون کشت دوگانه ارزیابی شدند. <strong>نتایج: </strong>یافته‌ها نشان دادند که میزان تولید آنزیم در میان سویه‌های بررسی‌شده بالا بود؛ به‌طوری‌که 100% برای آمیلازها، 67/91% برای کیتینازها و سلولازها، 33/83% برای لاکازها، 75% برای پکتینازها و لیپازها و میزان کمتری برای پروتئازها و ژلاتینازها مشاهده شد. در میان کارآمدترین سویه‌ها، <em>A. niger</em> S2 بیشترین فعالیت آمیلازی (5.46 IU/mL)، پروتئازی (29.80 U/mL) و لاکازی (0.072 IU/mL) را نشان داد. فعالیت انعقاد شیر در <em>Penicillium</em> sp. S1 (7.06 SU/mL) و <em>A. niger</em> S9 (46.60 SU/mL) قابل توجه بود. علاوه بر این، سویه‌ها در مدت تنها 48 ساعت مقادیر قابل توجهی کیتیناز (1.27–1.50 IU/g) تولید کردند. فعالیت آنتاگونیستی سویه‌های با تولید بالای کیتیناز علیه عوامل بیماری‌زای <em>Fusarium</em>  و <em>Alternaria</em>  نرخ مهار بالایی بین 3/50% تا 33/73% نشان داد که در این میان <em>A. niger</em> S9 مؤثرترین سویه بود. <strong>نتیجه‌گیری: </strong>نتایج این مطالعه پتانسیل بالای سویه‌های بومی جداسازی‌شده را به‌عنوان گزینه‌های امیدوارکننده نه‌تنها برای تولید آنزیم‌های صنعتی، بلکه به‌عنوان عوامل مؤثر کنترل زیستی نشان داد. این یافته‌ها می‌تواند راه را برای کاربرد این سویه‌ها در زیست‌فناوری صنعتی و کشاورزی پایدار هموار سازد. https://jab.uk.ac.ir/article_5493_de9c51a825b9c7cb97805f60aaee944e.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Immunoregulatory response associated with persistent inflammation overexpression of PD-L1 and viral RNA detection in chronic suppurative otitis پاسخ تنظیمی ایمنی مرتبط با التهاب پایدار: بیش‌بیان PD-L1 و شناسایی RNA ویروسی در اوتیت چرکی مزمن 105 122 5407 10.22103/jab.2026.26516.1823 FA محمد عبدالکریم الساعدی گروه میکروب‌شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، حله، عراق. 0000-0002-2299-948X صفا ح. التریحی استاد گوش و حلق و بینی و آلرژی، گروه جراحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، حله، عراق. اینتظار نعیم کریم گروه میکروب‌شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، حله، عراق. Journal Article 2025 12 14 Objective<br />Chronic suppurative otitis media (CSOM) is a chronic middle ear inflammatory disease characterized by microbial biofilms, alterations in immune mechanisms, epithelium and tissue destruction. To determine the relationship between PD-L1 expression and viral RNA positivity in patients with CSOM and the potential role of immune checkpoint analysis in terms of chronicity. <br />Materials and methods<br />There were fifty participants in this study, which included fifty patients with CSOM and twenty-five healthy controls. 50 of them were patients with CSOM attending the Otorhinolaryngology Department, Diwaniyah General Hospital, and 50 of them were apparently healthy controls without middle ear pathology. Patients were aged between 15 and 75 years of both sexes, and they were diagnosed according to clinical and otoscopic examination. RT-PCR was carried out for the detection of the viral genome of the Respiratory Syncytial Virus (N gene of 113 bp), Rhinovirus (UTR gene of 218 bp) and Adenovirus (310 bp). PD-L1 was measured by immunofluorescence assay with a 4-parameter logistic method (ELI).<br />Results<br />Molecular screening for viral RNA by RT-PCR showed that the majority of patients with chronic suppurative otitis media (CSOM) had one or more viral-positive screens. PCR for the detection of RNA from the viruses (SARS-CoV-2, Rhinovirus, and Adenovirus) was performed in 40/50 (80%) patients, and thereafter, 10/50 (20%) and 6/50 (12%) of the patients were found to be positive for the presence of RNA from Rhinovirus and Adenovirus, respectively. The mean serum PD-L1 level was significantly higher in patients compared with controls (0.242 ± 0.13 versus 1.01 ± 0.05 ng/ml; t = 5.26; P < 0.0001). A positive correlation was found to exist between PD-L1 elevation and viral RNA positivity. PD-L1 expression was remarkably increased in those patients who were positive for viral RNA (1.06 ng/mL) compared to those who were negative (0.58 ng/mL)<br />Conclusion<br />The presence of viral RNA and PD-L1 overexpression in CSOM patients suggests an adaptive imbalanced immune response, which results in the silencing of hyperinflammation and microbial tolerance. These results suggest a major contribution of the PD-1/PD-L1 pathway to the chronic nature of otitis media. هدف: اوتیت میانی چرکی مزمن (CSOM) یک بیماری التهابی مزمن گوش میانی است که با تشکیل بیوفیلم‌های میکروبی، تغییر در مکانیسم‌های ایمنی، تخریب اپی‌تلیوم و آسیب بافتی مشخص می‌شود. هدف از این مطالعه تعیین ارتباط بین بیان PD-L1 و مثبت بودن RNA ویروسی در بیماران مبتلا به CSOM و بررسی نقش بالقوه تحلیل نقاط وارسی ایمنی (immune checkpoint) در تداوم بیماری بود.<br />مواد و روش‌ها: در این مطالعه، پنجاه شرکت‌کننده مورد بررسی قرار گرفتند که شامل پنجاه بیمار مبتلا به CSOM و بیست‌وپنج فرد سالم به‌عنوان گروه کنترل بودند. از میان شرکت‌کنندگان، ۵۰ نفر بیمار مبتلا به CSOM مراجعه‌کننده به بخش گوش، حلق و بینی بیمارستان عمومی دیوانیه و ۵۰ نفر افراد ظاهراً سالم بدون آسیب‌شناسی گوش میانی بودند. بیماران در بازه سنی ۱۵ تا ۷۵ سال از هر دو جنس قرار داشتند و بر اساس معاینات بالینی و اتوسکوپیک تشخیص داده شدند. برای شناسایی ژنوم ویروسی شامل ویروس سنسیشیال تنفسی (ژن N به طول ۱۱۳ جفت‌باز)، رینوویروس (ژن UTR به طول ۲۱۸ جفت‌باز) و آدنوویروس (۳۱۰ جفت‌باز)، آزمون RT-PCR انجام شد. سطح PD-L1 با استفاده از آزمون ایمونوفلورسانس و به روش لجستیک چهارپارامتری (ELI) اندازه‌گیری گردید. <br />نتایج: غربالگری مولکولی RNA ویروسی به روش RT-PCR نشان داد که اغلب بیماران مبتلا به اوتیت میانی چرکی مزمن دارای یک یا چند نتیجه مثبت از نظر ویروسی بودند. PCR برای شناسایی RNA ویروس‌ها (SARS-CoV-2، رینوویروس و آدنوویروس) در ۴۰ نفر از ۵۰ بیمار (۸۰٪) انجام شد و متعاقب آن، در ۱۰ نفر (20%) RNAرینوویروس و در ۶ نفر (12%) RNA آدنوویروس شناسایی گردید. میانگین سطح سرمی PD-L1 در بیماران به‌طور معنی‌داری بالاتر از گروه کنترل بود (13/0 ± 242/0 در برابر 05/0 ± 01/1 نانوگرم/میلی‌لیتر؛ 26/5t = ؛ 0001/0P <). همچنین، همبستگی مثبت معنی‌داری بین افزایش PD-L1 و مثبت بودن RNA ویروسی مشاهده شد. بیان PD-L1 در بیمارانی که از نظر RNA ویروسی مثبت بودند (06/1 نانوگرم/میلی‌لیتر) به‌طور قابل‌توجهی بیشتر از بیمارانی بود که نتیجه منفی داشتند (58/0 نانوگرم/میلی‌لیتر). <br />نتیجه‌گیری: وجود RNA ویروسی و بیش‌بیان PD-L1 در بیماران مبتلا به CSOM بیانگر یک پاسخ ایمنی تطابقی نامتوازن است که منجر به مهار التهاب بیش‌ازحد و افزایش تحمل میکروبی می‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مسیر PD-1/PD-L1 نقش مهمی در ماهیت مزمن اوتیت میانی ایفا می‌کند. https://jab.uk.ac.ir/article_5407_4bca0a59d74667b7838ef03b88439011.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 HLA-DQ2 gene association with Celiac disease in Babylon province, Iraq ارتباط ژن HLA-DQ2 با بیماری سلیاک در استان بابل، عراق 123 136 5358 10.22103/jab.2026.26571.1828 FA حیدر ترکی موسی الموسوی دانشگاه القاسم سبز، دانشکده زیست‌فناوری، گروه زیست‌فناوری کاربردی، بابل ۵۱۰۱۳، عراق. احسان علی الزاملی دانشگاه القاسم سبز، دانشکده زیست‌فناوری، گروه زیست‌فناوری کاربردی، بابل ۵۱۰۱۳، عراق. مرتضی م. حسین دانشگاه القاسم سبز، دانشکده زیست‌فناوری، گروه زیست‌فناوری کاربردی، بابل ۵۱۰۱۳، عراق. 0000-0002-1453-8034 علی ح. رسول دانشگاه سبز القاسم، دانشکده بیوتکنولوژی، گروه بیوتکنولوژی کاربردی، بابل ۵۱۰۱۳، عراق. Journal Article 2025 12 20 <strong>Objective</strong><br />Celiac disease is one of the most common autoimmune disorders caused via gluten consumption of genetically susceptible individuals. This disease causes damages the small intestine through immune response. The main genetic risk factors are <em>HLA-DQ2</em> and <em>HLA-DQ8</em> genes, along with exposure to gluten. This study aimed to examine genetic and immunological markers of celiac disease in patients from Babylon Province. It compared age distribution between patients and healthy controls, tested for anti-gliadin IgG and IgA antibodies using ELISA, and checked for the presence of the <em>HLA-DQ2 </em>gene using conventional PCR in both groups.<br /><strong>Materials and methods</strong><br />Blood samples were collected from patients and healthy controls. Venous blood (3 mL in EDTA tubes for DNA extraction and 2 mL in gel tubes for serology) was drawn from each participant. Samples were transported in a cooling box within 2 to 24 hours and stored at 4°C until analysis. Serological tests detected anti-gliadin IgG and IgA antibodies by ELISA. Genomic DNA was extracted from blood for molecular analysis using conventional PCR to identify the <em>HLA-DQ2</em> gene. Gel electrophoresis confirmed PCR products, with band size compared to a DNA ladder.<br /><strong> </strong><br /><strong> </strong><br /><strong>Results</strong><br />Conventional PCR showed the <em>HLA-DQ2</em> gene fragment at approximately 153 bp. In celiac disease patients, the homozygous <em>HLA-DQ2</em> genotype was the most common, present in 77.2% (14 out of patients tested). The remaining patients lacked this gene, likely due to following a strict gluten-free diet. In the control group, no one carried the <em>HLA-DQ2</em> gene (0%). Studies demonstrated that <em>HLA-DQ2</em> homozygosity carries the highest risk, that increase the possibility of early-onset celiac disease in children by 5 to 30 times in comparison to lower-risk genotypes like <em>HLA-DQ8</em> homozygosity or <em>HLA-DQ2/DQ8</em> heterozygosity. <em>HLA-DQ2/DQ8</em> heterozygotes have a lower risk, with only about 3% developing the disease in spite of a 25-35% frequency in the general population. Thus, <em>HLA-DQ2</em> homozygosity represents most frequent genotype among celiac disease patients.<br /><strong>Conclusion</strong><br />Molecular genetic testing plays an important key role in identification of individuals who are at risk of celiac disease. Current study found that the homozygous of <em>HLA-DQ2</em> genotype is the most common of celiac disease patients in Province of Babylon, in which highlight its strong association with the disease. These findings support the use of genetic screening alongside serological tests for better diagnosis and management. <strong>هدف: </strong>بیماری سلیاک یک اختلال خودایمنی است که در افراد دارای استعداد ژنتیکی، در اثر مصرف گلوتن ایجاد می‌شود و منجر به پاسخ ایمنی و آسیب به روده باریک می‌گردد. مهم‌ترین عوامل خطر ژنتیکی این بیماری، ژن‌های HLA-DQ2 و HLA-DQ8<strong> </strong>به همراه مواجهه با گلوتن هستند. هدف از این مطالعه، بررسی شاخص‌های ژنتیکی و ایمنی بیماری سلیاک در بیماران استان بابل بود. در این راستا، توزیع سنی بیماران با افراد سالم مقایسه شد، آنتی‌بادی‌های ضد گلیادین IgG و IgA با روش ELISA اندازه‌گیری گردید و وجود ژن HLA-DQ2 در بیماران و گروه شاهد با استفاده از PCR متداول بررسی شد.<br /><strong>مواد و روش‌ها: </strong>نمونه‌های خون از بیماران مبتلا به سلیاک و افراد سالم جمع‌آوری شد. از هر شرکت‌کننده، ۳ میلی‌لیتر خون وریدی در لوله‌های حاوی EDTA  برای استخراج DNA و ۲ میلی‌لیتر خون در لوله‌های ژل‌دار برای آزمایش‌های سرولوژیک گرفته شد. نمونه‌ها در جعبه سردکننده طی ۲ تا ۲۴ ساعت منتقل و تا زمان انجام آزمایش در دمای ۴ درجه سانتی‌گراد نگهداری شدند. آنتی‌بادی‌های ضد گلیادین IgG و IgA به روش ELISA شناسایی شدند. DNA ژنومی از خون استخراج و برای شناسایی ژن HLA-DQ2 از روش PCR متداول استفاده گردید. محصولات PCR با الکتروفورز ژل آگارز تأیید و اندازه باندها با مارکر DNA مقایسه شد.<br /><strong>نتایج: </strong>نتایج PCR متداول وجود قطعه ژن HLA-DQ2 را در اندازه تقریبی ۱۵۳ جفت‌باز نشان داد. در بیماران مبتلا به سلیاک، ژنوتیپ هموزیگوت HLA-DQ2  شایع‌ترین حالت بود و در 2/77% بیماران (۱۴ نفر از کل افراد بررسی‌شده) مشاهده شد. سایر بیماران فاقد این ژن بودند که احتمالاً به دلیل پیروی از رژیم غذایی بدون گلوتن بوده است. در گروه شاهد، هیچ‌یک از افراد حامل ژن HLA-DQ2 نبودند (0%). مطالعات پیشین نشان داده‌اند که هموزیگوتی HLA-DQ2 بالاترین خطر ابتلا را دارد و احتمال بروز زودهنگام بیماری سلیاک در کودکان را ۵ تا ۳۰ برابر نسبت به ژنوتیپ‌های کم‌خطرتر مانند هموزیگوتی HLA-DQ8 یا هتروزیگوتی HLA-DQ2/DQ8 افزایش می‌دهد. اگرچه فراوانی هتروزیگوت‌های HLA-DQ2/DQ8 در جمعیت عمومی حدود ۲۵ تا 35% است، تنها حدود 3% از آن‌ها به بیماری مبتلا می‌شوند. بنابراین، هموزیگوتی HLA-DQ2 شایع‌ترین ژنوتیپ در بیماران مبتلا به سلیاک محسوب می‌شود.<br /><strong>نتیجه‌گیری: </strong>آزمایش‌های ژنتیکی مولکولی نقش مهمی در شناسایی افراد در معرض خطر ابتلا به بیماری سلیاک دارند. این مطالعه نشان داد که ژنوتیپ هموزیگوت HLA-DQ2 شایع‌ترین الگوی ژنتیکی در بیماران مبتلا به سلیاک در استان بابل است و ارتباط قوی این ژن با بیماری را تأیید می‌کند. این یافته‌ها استفاده از غربالگری ژنتیکی را در کنار آزمون‌های سرولوژیک برای تشخیص دقیق‌تر و مدیریت بهتر بیماری سلیاک توصیه می‌نماید. https://jab.uk.ac.ir/article_5358_f21946138be2cab953894226a7e1130b.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Genetic study of miRNA binding site free energy changes and their relationship to histological features in colorectal cancer مطالعه ژنتیکی تغییرات انرژی آزاد جایگاه اتصال miRNA و ارتباط آن با ویژگی‌های هیستوپاتولوژیک در سرطان کولورکتال 137 154 5408 10.22103/jab.2026.26904.1863 FA شیماء ع. العبیدی گروه آناتومی و بافت‌شناسی انسان، دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، عراق. اسماء محمد مکی گروه آناتومی و بافت‌شناسی انسان، دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، عراق. Journal Article 2026 02 23 Objective<br />Histological changes in colorectal cancer are an essential feature influenced by different factors, and they form an important key role in classification and diagnosis of the disease. Colorectal cancer is the most common cancer type that increased in last year among Iraqi population. This study aimed to estimate the association between histological characterization of colorectal cancer and the impact of mi-RNA free energy changings on their binding sites. <br />Materials and methods<br />A cross-sectional study was suggested to achieve the study’s goal, histological features and characterization were used along with the analysis of changing in free energy of some mi-RNA (miR-125a-3p, miR-383-5p, miR-148a, miR-148b, miR-365a, miR-26a, miR-130a and miR-27) binding with their target sequences by PCR sequencing and in silico miRNA-mRNA hybridization prediction. <br />Results<br />The results of these histological features demonstrated that adenocarcinoma was more abundant in this study (75%), about 58% of cases were well differentiated. The glands infiltrate the muscular layer but did not infiltrate the pericolonic fat. The free energy of CRC study samples distribution according to a Binding threshold of ΔG >-15 kcal/mol, a significant change in miR-148b was observed while other mi-RNA varied non-significantly between patient and control group. High energy levels were reported for miR-125a-3p, miR-383-5p, miR-148a, miR-365a and miR-26a in mucinous adenocarcinoma though non-significant. Variation in free energy levels was observed in different stages but non-significant. In the grade categories, significant elevation in miR-27 free energy was seen in well differentiation. All free energy values were non-significantly with respect to metastasis. In all types of mi-RNA, free energy levels were non-significantly changes across the N categories. Significant association was found between miR-365a and miR-148b while an inverse correlation was observed in the control group. On the other hand, in the control group significant association between miR-130a and miR-383-5p whereas an inverse correlation was found in the patient group.<br />Conclusion<br />The findings demonstrated that the binding free energy was greater than -15 kcal/mol in almost all samples, suggesting that the miRNA-mRNA complexes were comparatively stable. miR-27 was found to have a significant impact on the CRC subtype, indicating a role in tumor classification, while miR-148b showed a significant tumor suppressive effect. Modified correlation patterns between patient and control groups' mi-RNA types suggest a power regulatory disturbance that could be useful for CRC diagnosis or treatment. هدف: تغییرات بافت‌شناسی در سرطان کولورکتال یکی از ویژگی‌های اساسی این بیماری است که تحت تأثیر عوامل مختلف قرار دارد و نقش مهمی در طبقه‌بندی و تشخیص ایفا می‌کند. سرطان کولورکتال از شایع‌ترین انواع سرطان بوده که در سال‌های اخیر در جمعیت عراق افزایش یافته است. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین ویژگی‌های هیستوپاتولوژیک سرطان کولورکتال و تغییرات انرژی آزاد اتصال miRNAها به جایگاه‌های هدف آن‌ها بود.<br />مواد و روش‌ها: این پژوهش به‌صورت مقطعی طراحی شد. در این مطالعه، ویژگی‌های هیستوپاتولوژیک نمونه‌ها بررسی شد و تغییرات انرژی آزاد برخی miRNAها (شامل miR-125a-3p، miR-383-5p، miR-148a، miR-148b، miR-365a، miR-26a، miR-130a و miR-27 ) در اتصال به توالی‌های هدف، از طریق تعیین توالی PCR و پیش‌بینی هیبریداسیون miRNA-mRNA به‌صورت in silico ارزیابی گردید.<br />نتایج: نتایج بررسی‌های بافت‌شناسی نشان داد که آدنوکارسینوم شایع‌ترین نوع تومور در این مطالعه بود (75%) و حدود 58% موارد دارای تمایز خوب بودند. غدد سرطانی به لایه عضلانی نفوذ کرده بودند، اما به چربی اطراف کولون گسترش نیافته بودند. بر اساس آستانه اتصال ΔG >-15 kcal/mol، تغییر معنی‌داری در انرژی آزاد miR-148b مشاهده شد، در حالی که سایر miRNAها تفاوت معنی‌داری بین گروه بیمار و کنترل نشان ندادند. سطح انرژی آزاد بالاتری برای miR-125a-3p، miR-383-5p، miR-148a، miR-365a و miR-26a در آدنوکارسینوم موکوسی مشاهده شد، اما این اختلاف‌ها از نظر آماری معنی‌دار نبودند. تغییرات انرژی آزاد در مراحل مختلف بیماری مشاهده شد، ولی معنی‌دار نبود. در طبقه‌بندی بر اساس درجه تومور، افزایش معنی‌دار انرژی آزاد miR-27 در موارد با تمایز خوب مشاهده شد. تمامی مقادیر انرژی آزاد در ارتباط با متاستاز تفاوت معنی‌داری نداشتند. همچنین در تمامی انواع miRNA، تغییرات انرژی آزاد در دسته‌بندی‌های N (درگیری غدد لنفاوی) معنی‌دار نبود. ارتباط معنی‌داری بین miR-365a و miR-148b مشاهده شد، در حالی که در گروه کنترل بین این دو همبستگی معکوس وجود داشت. همچنین در گروه کنترل، ارتباط معنی‌داری بین miR-130a و miR-383-5p دیده شد، در حالی که در گروه بیماران این رابطه به صورت معکوس گزارش گردید.<br />نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان دادند که انرژی آزاد اتصال در تقریباً تمامی نمونه‌ها بیشتر از -15 kcal/mol بود که نشان‌دهنده پایداری نسبی کمپلکس‌های miRNA-mRNA است. miR-27 تأثیر معنی‌داری بر زیرگروه‌های سرطان کولورکتال داشت و می‌تواند در طبقه‌بندی تومور نقش داشته باشد، در حالی که miR-148b اثر مهارکننده تومور قابل توجهی نشان داد. تغییر الگوهای همبستگی miRNAها بین گروه بیمار و کنترل بیانگر اختلال در شبکه‌های تنظیمی است که می‌تواند در تشخیص یا درمان سرطان کولورکتال مورد استفاده قرار گیرد. https://jab.uk.ac.ir/article_5408_96b580d13e05139badb2fc7ff3494a99.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Investigating the cardioprotective effects of Illicium verum Against doxorubicin-induced cardiotoxicity in rats بررسی اثرات محافظت‌کننده قلبی Illicium verum در برابر سمیت قلبی القاشده با دوکسوروبیسین در رت‌ها 155 176 5409 10.22103/jab.2026.26830.1851 FA هیثم ل. عبد الهادی گروه زیست‌شناسی، دانشکده آموزش علوم پایه، دانشگاه الانبار، رمادی، استان الانبار 31001، عراق. Journal Article 2026 02 13 Objective<br />One of the chemotherapy drugs used to treat many cancers in the world is doxorubicin (DOX). However, this drug cannot be used indefinitely for treatment. Because it can cause dose-dependent cardiotoxicity. This toxicity causes inflammation and damage to cardiac tissue and oxidative stress. Therefore, the aim of our study was to investigate the potential cardioprotective effects of Illicium verum extract against DOX-induced cardiotoxicity in rats.<br />Materials and methods<br />Four groups of mice that were randomly selected were used in this experiment. These four groups included the control group, the DOX-treated group, the 100 mg/kg Illicium verum extract treatment group, and the 200 mg/kg Illicium verum extract treatment group. The extract was administered orally for 7 days. Then, DOX injection was performed. The extract was administered orally for 7 days after the injection. Serum cardiac biomarkers including cardiac troponin-I (cTn-I), creatine kinase-MB (CK-MB), and lactate dehydrogenase (LDH) were measured to assess cardiac injury. To complete the evaluations, we also measured inflammatory cytokines (IL-6 and TNF-α), oxidative stress markers (malondialdehyde (MDA) and myeloperoxidase (MPO)), and antioxidant parameters (glutathione (GSH) and nitric oxide (NO)). To assess structural damage to cardiac tissue, we also performed histopathological studies.<br />Results<br />DOX injection resulted in significant increases in cardiac enzymes, inflammatory cytokines, and oxidative stress markers and decreased antioxidant levels. These indicate its cardiotoxic effect. Treatment with Illicium verum extract before injection improved the aforementioned biochemical parameters in a dose-dependent manner. The highest protective effect was observed in the 200 mg/kg extract group. This treatment had lower levels of cardiac injury markers and inflammatory mediators compared to the DOX group. In the extract-treated groups, myocardial injury was reduced, cellular degeneration was reduced, and tissue structure was improved.<br />Conclusion<br />Based on the results of this study, it can be suggested that Illicium verum extract can have significant cardioprotective effects against DOX-induced cardiotoxicity. These positive effects may be due to its antioxidant and anti-inflammatory properties. Therefore, it is hoped that Illicium verum can be used to reduce cardiac damage associated with doxorubicin treatment. However, further studies on a larger scale are needed to draw definitive conclusions. هدف: دوکسوروبیسین (DOX) یکی از داروهای شیمی‌درمانی است که در سراسر جهان برای درمان بسیاری از سرطان‌ها استفاده می‌شود. با این حال، استفاده طولانی‌مدت از این دارو محدود است، زیرا می‌تواند باعث سمیت قلبی وابسته به دوز شود. این سمیت منجر به التهاب، آسیب به بافت قلب و افزایش استرس اکسیداتیو می‌گردد. بنابراین، هدف این مطالعه بررسی اثرات بالقوه محافظت‌کننده قلبی عصاره Illicium verum در برابر سمیت قلبی القاشده توسط DOX در رت‌ها بود.<br />مواد و روش‌ها: در این آزمایش چهار گروه از رت‌ها که به‌طور تصادفی انتخاب شده بودند مورد استفاده قرار گرفتند. این گروه‌ها شامل: گروه کنترل، گروه دریافت‌کننده DOX، گروه تیمار با عصاره Illicium verum با دوز 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم، و گروه تیمار با عصاره Illicium verum با دوز 200 میلی‌گرم بر کیلوگرم بودند. عصاره به مدت 7 روز به‌صورت خوراکی تجویز شد، سپس تزریق DOX انجام گرفت و پس از آن نیز عصاره به مدت 7 روز به‌صورت خوراکی ادامه یافت. برای ارزیابی آسیب قلبی، نشانگرهای زیستی سرمی شامل تروپونین قلبی I (cTn-I)، کراتین کیناز MB (CK-MB) و لاکتات دهیدروژناز (LDH) اندازه‌گیری شدند. همچنین برای تکمیل ارزیابی‌ها، سیتوکین‌های التهابی (IL-6 و TNF-α)، شاخص‌های استرس اکسیداتیو؛ مالون‌دی‌آلدئید (MDA) و مایلوپراکسیداز (MPO) و پارامترهای آنتی‌اکسیدانی شامل گلوتاتیون (GSH) و نیتریک اکسید (NO) اندازه‌گیری گردید. علاوه بر این، برای بررسی آسیب ساختاری بافت قلب، مطالعات هیستوپاتولوژیک نیز انجام شد.<br />نتایج: تزریق DOX باعث افزایش معنی‌دار آنزیم‌های قلبی، سیتوکین‌های التهابی و شاخص‌های استرس اکسیداتیو و همچنین کاهش سطح آنتی‌اکسیدان‌ها شد که نشان‌دهنده اثرات سمیت قلبی آن است. درمان با عصاره Illicium verum قبل از تزریق DOX، پارامترهای بیوشیمیایی مذکور را به‌صورت وابسته به دوز بهبود داد. بیشترین اثر محافظتی در گروه دریافت‌کننده دوز 200 میلی‌گرم بر کیلوگرم مشاهده شد. در این گروه، سطح نشانگرهای آسیب قلبی و واسطه‌های التهابی در مقایسه با گروه DOX کمتر بود. همچنین در گروه‌های دریافت‌کننده عصاره، آسیب میوکاردی کاهش یافته، دژنراسیون سلولی کمتر شده و ساختار بافتی بهبود یافت.<br />نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، می‌توان پیشنهاد کرد که عصاره Illicium verum دارای اثرات محافظت‌کننده قابل‌توجهی در برابر سمیت قلبی القاشده توسط DOX است. این اثرات مثبت احتمالاً به دلیل خواص آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی آن می‌باشد. بنابراین، ممکن است Illicium verum در کاهش آسیب قلبی مرتبط با درمان دوکسوروبیسین مفید باشد. با این حال، برای دستیابی به نتایج قطعی، انجام مطالعات گسترده‌تر ضروری است. https://jab.uk.ac.ir/article_5409_cdf74de2c53158e03cf93f7234e46c71.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Evaluating the process of disseminating tissue culture technology for date palms in Diyala province ارزیابی فرایند گسترش فناوری کشت بافت نخل خرما در استان دیاله 177 196 5410 10.22103/jab.2026.26841.1853 FA عنون نادیا کاظم گروه ترویج و انتقال فناوری، دانشکده فناوری کشاورزی، مهندسی علوم کشاورزی، دانشگاه بغداد، بغداد، عراق. Journal Article 2026 02 16 Objective<br />Date palm cultivation and date production hold a prominent position in the agricultural sector in terms of exports, in addition to local consumption and industrial use, as they are used in food industries and feed manufacturing. This study aimed to evaluate the dissemination of tissue culture technology for date palms in Diyala Governorate in terms of planning, organization, implementation, and evaluation, and to identify the reactions of date palm orchard owners regarding the application of tissue culture technology in Diyala Governorate. <br />Materials and methods<br />The study sample consisted of 113 date palm farmers. A diagnostic research approach was used to evaluate the process of disseminating date palm tissue culture (DPTC) technology in Diyala Governorate in terms of planning, organization, implementation, and evaluation to achieve the first objective. A field research approach was used to achieve the second objective by employing a questionnaire as a means to obtain information from the respondents using a tripartite scale (Agree, Somewhat Agree, and Disagree) to measure the reactions of date palm farmers towards the application of tissue culture technology. The following scores were assigned to the scale statements (1, 2, 3) respectively, with 24 items identified. <br />Results<br />The results showed that the planning for the dissemination process of tissue culture technology is based on a sequence from planning, diagnosis, expansion, evaluation, and that the greatest effort was expended on the preparatory and organizational stages. The results also indicated that tissue culture technology is an effective and scientifically promising technology that has contributed to increasing the number of produced offshoots, improving the quality and health of date palms, in addition to developing the genetic and productive characteristics of date palms. However, the field expertise of the respondents was not at the required level, and date palm farmers still need more support and expertise in this field. <br /><br />Conclusion<br />The study recommended the necessity of working to enhance extension programs, support the field expertise of the respondents, and focus on training personnel and dividing roles and responsibilities. هدف: کشت نخل خرما و تولید خرما در بخش کشاورزی از نظر صادرات، مصرف داخلی و کاربردهای صنعتی جایگاه مهمی دارد، زیرا در صنایع غذایی و تولید خوراک دام مورد استفاده قرار می‌گیرد. هدف این مطالعه ارزیابی میزان گسترش فناوری کشت بافت نخل خرما در استان دیاله از نظر برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و ارزیابی، و همچنین شناسایی واکنش صاحبان باغ‌های نخل نسبت به کاربرد این فناوری در استان دیاله بود.<br />مواد و روش‌ها: نمونه پژوهش شامل 113 نفر از کشاورزان نخل‌کار بود. برای دستیابی به هدف اول، از رویکرد پژوهش تشخیصی جهت ارزیابی فرآیند گسترش فناوری کشت بافت نخل خرما (DPTC) در استان دیاله از نظر برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و ارزیابی استفاده شد. برای دستیابی به هدف دوم، از رویکرد پژوهش میدانی بهره گرفته شد. در این راستا از پرسشنامه به‌عنوان ابزار جمع‌آوری داده‌ها از پاسخ‌دهندگان استفاده گردید و واکنش کشاورزان نخل‌کار نسبت به کاربرد فناوری کشت بافت با استفاده از مقیاس سه‌درجه‌ای (موافق، تاحدی موافق، مخالف) سنجیده شد. برای گویه‌های مقیاس به‌ترتیب امتیازهای (1، 2، 3) در نظر گرفته شد و در مجموع 24 گویه مورد بررسی قرار گرفت.<br />نتایج: نتایج نشان داد که برنامه‌ریزی برای فرآیند گسترش فناوری کشت بافت بر اساس توالی مراحلی شامل برنامه‌ریزی، تشخیص، توسعه و ارزیابی انجام می‌شود و بیشترین تلاش در مراحل مقدماتی و سازماندهی صرف شده است. نتایج همچنین نشان داد که فناوری کشت بافت یک فناوری مؤثر و امیدبخش از نظر علمی است که به افزایش تعداد پاجوش‌های تولیدی، بهبود کیفیت و سلامت نخل‌های خرما و همچنین توسعه ویژگی‌های ژنتیکی و تولیدی آن‌ها کمک کرده است. با این حال، تجربه میدانی پاسخ‌دهندگان در سطح مطلوب نبود و نخل‌کاران همچنان به حمایت و تخصص بیشتری در این زمینه نیاز دارند.<br />نتیجه‌گیری: این مطالعه توصیه می‌کند که برنامه‌های ترویج کشاورزی تقویت شوند، تجربه و مهارت‌های میدانی کشاورزان افزایش یابد، و بر آموزش نیروی انسانی و تقسیم مناسب نقش‌ها و مسئولیت‌ها تمرکز بیشتری صورت گیرد. https://jab.uk.ac.ir/article_5410_b8918c11526bfc3726f63986cc3a18a3.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Dynamics of primary and secondary metabolites in Chlorella vulgaris exposed to biological stress and varied harvesting periods پویایی متابولیت‌های اولیه و ثانویه در Chlorella vulgaris در معرض تنش زیستی و دوره‌های مختلف برداشت 197 212 5411 10.22103/jab.2026.26862.1855 FA زینا گنی فاضل گروه زیست‌شناسی، دانشکده آموزش علوم پایه، دانشگاه دیاله، عراق. 0009-0001-9259-5675 فرح قاسم علی . گروه زیست‌شناسی، دانشکده آموزش علوم پایه، دانشگاه دیاله، عراق مثنی م. ا. المهدوی گروه زیست‌شناسی، دانشکده آموزش علوم پایه، دانشگاه دیاله، عراق. Journal Article 2026 02 19 Objective<br />Chlorella vulgaris is a microalga that is a promising candidate for solving many problems due to its ease of cultivation, rapid growth, absorption of carbon dioxide, and production of oxygen during its growth, as well as its production of many primary and secondary compound. This study aimed to investigate the effect of different concentrations of biocarbon, days variation of harvesting cells, and their interaction in Chlorella vulgaris. Also, it aimed to estimate the rate of protein, lipid, carbohydrate, and phenolic acid. <br />Materials and methods<br />In this study, the experiment was conducted in the plant tissue culture laboratory of Diyala University under sterile conditions. Algae were grown in BG11 medium at a temperature of about 25°C with a photoperiod of 16.8 hours. Biocarbon was added to the medium at concentrations of 300, 600, and 900 mg/L. Samples were collected on days 7, 14, and 21. Then, the amount of protein was measured by the Kjeldahl method, fat by the Soxhlet apparatus, carbohydrate by the phenol-sulfuric acid method, and flavonoid compounds by HPLC. The experiment was conducted in a completely randomized design with three replications, and the data were analyzed with SPSS software at a significance level of 0.05.<br /><br />Results<br />It was observed that there was a direct correlation with increasing biocarbon concentration added to the culture medium; the highest values reached 61.666, 9.155, and 18.362 mg/L, respectively at a concentration of 900 ppm. Considering the time of cell harvesting, the highest values were found after 14 days from adding biocarbon to the culture medium. They reached 60.025, 8.540, and 17.741 mg/L for protein, lipid, and carbohydrate, respectively. According to the results of the phenolic acids, namely Rutin, Caffeic Acid, Luteolin, and Syringic Acid, the highest values reached at a concentration of 900 ppm in all these compounds. These values were 110.255, 78.644, 88.722, and 69.277 mg/L, respectively.<br />Conclusion<br />The results of this study showed that adding biocarbon to the culture medium increased the amount of protein, fat, carbohydrates, and phenolic compounds in Chlorella vulgaris algae. The highest amount of these compounds was observed at a concentration of 900 mg/L and at a harvest time of 14 days. Therefore, biocarbon can improve the growth and production of beneficial compounds in this alga. هدف: Chlorella vulgaris یک ریزجلبک است که به دلیل سهولت کشت، رشد سریع، توانایی جذب دی‌اکسید کربن و تولید اکسیژن در طول رشد، و همچنین تولید ترکیبات اولیه و ثانویه متعدد، گزینه‌ای امیدوارکننده برای حل بسیاری از مسائل به شمار می‌رود. هدف این مطالعه بررسی اثر غلظت‌های مختلف بیوکربن، زمان‌های متفاوت برداشت سلول‌ها و برهم‌کنش آن‌ها بر جلبک Chlorella vulgaris بود. همچنین میزان پروتئین، لیپید، کربوهیدرات و اسیدهای فنولی نیز اندازه‌گیری شد.<br />مواد و روش‌ها: این آزمایش در آزمایشگاه کشت بافت گیاهی دانشگاه دیاله و تحت شرایط استریل انجام شد. جلبک‌ها در محیط کشت BG11 در دمای حدود 25 درجه سانتی‌گراد و دوره نوری 8-16 ساعت رشد داده شدند. بیوکربن با غلظت‌های 300، 600 و 900 میلی‌گرم بر لیتر به محیط کشت اضافه شد. نمونه‌ها در روزهای 7، 14 و 21 جمع‌آوری گردیدند. سپس مقدار پروتئین با روش کجلدال، چربی با دستگاه سوکسله، کربوهیدرات با روش فنل-اسید سولفوریک و ترکیبات فلاونوئیدی با استفاده از HPLC اندازه‌گیری شد. آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار انجام گرفت و داده‌ها با نرم‌افزار SPSS در سطح معنی‌داری 05/0 تحلیل شدند.<br />نتایج: نتایج نشان داد که با افزایش غلظت بیوکربن در محیط کشت، مقادیر ترکیبات مورد بررسی افزایش یافت و بیشترین مقادیر به‌ترتیب 666/61، 155/9 و 362/18 میلی‌گرم بر لیتر در غلظت 900 پی‌پی‌ام مشاهده شد. از نظر زمان برداشت سلول‌ها، بیشترین مقادیر پس از 14 روز از افزودن بیوکربن به محیط کشت به دست آمد که به‌ترتیب برای پروتئین، لیپید و کربوهیدرات برابر با 025/60، 540/8 و 741/17 میلی‌گرم بر لیتر بود. همچنین در بررسی اسیدهای فنولی شامل روتین، اسید کافئیک، لوتئولین و اسید سیرینگیک، بیشترین مقادیر در غلظت 900 پی‌پی‌ام مشاهده شد که به‌ترتیب برابر با 255/110، 644/78، 722/88 و 277/69 میلی‌گرم بر لیتر بودند.<br />نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که افزودن بیوکربن به محیط کشت باعث افزایش میزان پروتئین، چربی، کربوهیدرات و ترکیبات فنولی در جلبک Chlorella vulgaris می‌شود. بیشترین مقدار این ترکیبات در غلظت 900 میلی‌گرم بر لیتر و زمان برداشت 14 روز مشاهده شد. بنابراین، بیوکربن می‌تواند رشد و تولید ترکیبات مفید در این جلبک را بهبود بخشد. https://jab.uk.ac.ir/article_5411_f7338952d1d8cda9c28d019db6da0907.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Effect of nanoparticles on callus induction to produce secondary metabolites in Salvia hispanica L تأثیر نانوذرات بر القای کالوس و تولید متابولیت‌های ثانویه در Salvia hispanica L 213 230 5412 10.22103/jab.2026.26948.1869 FA شیماء ن. میزل گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه المستنصریه، بغداد، عراق. اخلاص ع. ج. القابی کمیسیون تحقیقات علمی، بغداد، عراق. لومعا ع. م. الشیماری کمیسیون تحقیقات علمی، بغداد، عراق. اشواق ع. ع. العوبیدی کمیسیون تحقیقات علمی، بغداد، عراق. Journal Article 2026 02 28 Objective<br />The seeds of chia (Salvia hispanica L.) have a variety of polyphenolic compounds, which include flavonoids, phenolic acids, depsides and catechins. They are rich in nutrients and bioactive compounds and contain bioactive compounds; therefore, they are allowed as ingredients in food, dietary supplements, and cosmetic products. Moreover, nanoparticles are emerging as innovative elicitors in agriculture and plant biotechnology. Thus, the aim of this study was to examine the effectiveness of iron oxide nanoparticles (Fe₂O₃ NPs) as nano-elicitors for enhancing the biosynthesis of bioactive phenolic compounds found in callus cultures derived from Salvia hispanica L. (chia). <br />Materials and methods<br />Callus cultures were produced from shoot explants on Murashige and Skoog (MS) growth medium supplemented with 1 mg/L BA and 1 mg/L IAA. The cultures were subjected to various concentrations of Fe₂O₃ NPs (0, 5, 10, 15, 20, and 25 mg/L) and subsequently analyzed by high-performance liquid chromatography (HPLC) to determine the profile of the phenolic compounds. Data were analyzed using analysis of variance (ANOVA), and Duncan's multiple range test at p ≤ 0.05.<br />Results <br />Strong concentration-dependent modulation of the phenolic profile was observed, with six phenolic acids (protocatechuic, ferulic, vanillic, syringic, chlorogenic, and p-coumaric) exhibiting maximum accumulation at the lowest dosage of 5 mg/L (increased by 282%) and the rosmarinic acid accumulating progressively with a peak level at 25 mg/L (increased by 123%). Gallic acid peaked at 15 mg/L, while rosmarinic acid increased progressively, reaching 1771 µg/mL (123% higher than control) at 25 mg/L. Treatment with Fe₂O₃ NPs enhanced phenolic acid production in callus cultures. The 5 mg/L concentration led to the highest overall accumulation of phenolic acids, whereas higher concentrations preferentially stimulated the biosynthesis of specific compounds, including gallic acid and rosmarinic acid.<br />Conclusion<br />Results show that Fe₂O₃ NPs can act as potent, low-cost elicitors that selectively increase the biosynthesis of value-added phenolics in the callus cultures of chia for use as nutraceuticals. This study provides a basis for further optimization and scale-up of nanoparticle-mediated elicitation to enhance the production of bioactive metabolites in plant cell culture systems. هدف: دانه‌های چیا (Salvia hispanica L.) دارای ترکیبات پلی‌فنولی متنوع شامل فلاونوئیدها، اسیدهای فنولی، دپسیدها و کاتچین‌ها هستند. این دانه‌ها غنی از مواد مغذی و ترکیبات زیست‌فعال بوده و به‌عنوان مؤلفه در صنایع غذایی، مکمل‌های رژیمی و محصولات آرایشی کاربرد دارند. نانوذرات به‌عنوان محرک‌های نوآورانه در کشاورزی و بیوتکنولوژی گیاهی مطرح شده‌اند. هدف این مطالعه بررسی اثربخشی نانوذرات اکسید آهن (Fe₂O₃ NPs) به‌عنوان نانو-الیسیتور در افزایش بیوسنتز ترکیبات فنولی زیست‌فعال در کشت کالوس‌های مشتق‌شده از Salvia hispanica L بود.<br />مواد و روش‌ها: کالوس‌ها از قطعات رویشی روی محیط کشت Murashige و Skoog (MS) حاوی mg/L BA1 و mg/L IAA 1 تولید شدند. سپس کشت‌ها در معرض غلظت‌های مختلف Fe₂O₃ NPs (0، 5، 10، 15، 20 و 25 میلی گرم در لیتر) قرار گرفتند و ترکیب فنولی با استفاده از HPLC تحلیل شد. داده‌ها با آنالیز واریانس (ANOVA) و آزمون چندگانه دانکن (p ≤ 0.05) تجزیه و تحلیل شدند.<br />نتایج: افزایش غلظت نانوذرات باعث تغییرات وابسته به دوز در پروفیل فنولی شد. شش اسید فنولی شامل پروتکاتچوئیک، فیرولیک، وانیلیک، سیرینگیک، کلروژنیک و p-کوماریک بیشترین تجمع را در کمترین دوز mg/L5 نشان دادند (افزایش 282%)، در حالی که اسید رزمارینیک به‌طور پیوسته افزایش یافته و در mg/L25 به حداکثر رسید (افزایش 123%). اسید گالیک بیشترین میزان خود را در mg/L15 نشان داد، در حالی که اسید رزمارینیک به µg/mL1771 (123% بالاتر از کنترل) در mg/L 25 رسید. استفاده از Fe₂O₃ NPs تولید اسیدهای فنولی را در کشت کالوس افزایش داد؛ غلظت mg/L5 بیشترین تجمع کلی فنول‌ها را ایجاد کرد، در حالی که غلظت‌های بالاتر به‌طور انتخابی سنتز ترکیبات خاصی مانند اسید گالیک و رزمارینیک را تحریک کردند.<br />نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد که Fe₂O₃ NPs می‌توانند به‌عنوان الیسیتورهای مؤثر و کم‌هزینه عمل کنند و بیوسنتز فنول‌های ارزشمند را در کالوس چیا افزایش دهند. این مطالعه پایه‌ای برای بهینه‌سازی و توسعه مقیاس بزرگ استفاده از نانوذرات جهت افزایش تولید متابولیت‌های زیست‌فعال در سیستم‌های کشت سلول گیاهی فراهم می‌کند. https://jab.uk.ac.ir/article_5412_52e14f42352665292dc888119ac43618.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Study of amino acids and the functional properties of two types of algae (Arthrospira platensis and a local Arthrospira sp) مطالعه اسیدهای آمینه و ویژگی‌های عملکردی دو نوع جلبک (Arthrospira platensis و Arthrospira sp بومی) 231 250 5414 10.22103/jab.2026.27007.1871 FA لینا سمیر محمد گروه علوم و صنایع غذایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بصره، عراق. محمود شاکر هاشم مرکز علوم دریایی، دانشگاه بصره، عراق. مجتبی عبدالوهاب طاهر انکوش گروه شیلات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بصره، عراق. Journal Article 2026 04 14 Objective<br />Algae have the ability to grow rapidly, utilize light energy and carbon dioxide from the atmosphere, and produce a greater amount of biomass per hectare compared to vascular plants. The bioactive compounds have antioxidant, antimicrobial, and antiviral properties, as well as the prevention of stomach ulcers, constipation, anemia, diabetes, and hypertension. The aim of this study was to compare the proximate composition, GC-MS volatile profile, amino acid composition, and selected functional properties (water- and oil-holding capacities) of S. major and S. platensis collected from Basrah, Iraq. <br />Materials and methods<br />This study was conducted on two types of algae, Spirulina paltensis and Spirulina major, collected from water bodies in the Karma Ali area of Basra Governorate, southern Iraq. Preliminary analyses of the algal extracts were performed, including the analysis of proteins, carbohydrates, phenols, flavonoids, and glycosides, as well as their chemical composition. <br />Results<br />The protein content in S. major was 55.6%, and in S. paltensis, it was 53.11%. The content of bioactive compounds was determined using gas chromatography-mass spectrometry (GC-MS). A total of 39 bioactive compounds were identified in both algae. The highest concentration in Spirulina major was 32, represented by hexadecanoic acid, 2-hydroxy-1-(hydroxymethyl)ethyl ester, followed by 13, represented by hexadecanoic acid, methyl ester. The bioactive compounds in Spirulina paltensis were not specified. The alga S. paltensis showed that the highest concentration was at peak 34, represented by the compound Hexadecanoic acid, 2-hydroxy-1-(hydroxymethyl)ethyl ester, followed by peak 13, represented by the compound Hexadecanoic acid, methyl ester. The amino acid profile of the two algae was also studied, identifying 13 amino acids in both species. Serine was the most abundant, reaching concentrations of 52.1 µg/gm and 62.4 µg/gm in S. major and S. paltensis. <br />Conclusion<br />Regarding functional properties such as water-holding capacity and lipid binding, S. major exhibited superiority over S.paltensis. هدف: جلبک‌ها توانایی رشد سریع دارند، از انرژی نور و دی‌اکسید کربن موجود در اتمسفر استفاده می‌کنند و در مقایسه با گیاهان آوندی مقدار بیشتری زیست‌توده در هر هکتار تولید می‌کنند. ترکیبات زیست‌فعال موجود در جلبک‌ها دارای خواص آنتی‌اکسیدانی، ضدمیکروبی و ضدویروسی هستند و همچنین در پیشگیری از زخم معده، یبوست، کم‌خونی، دیابت و فشار خون بالا نقش دارند. هدف این مطالعه مقایسه ترکیب تقریبی، پروفایل ترکیبات فرّار با استفاده از GC-MS، ترکیب اسیدهای آمینه و برخی ویژگی‌های عملکردی منتخب (ظرفیت نگهداری آب و روغن) در دو جلبک Spirulina major و Spirulina platensis جمع‌آوری‌شده از بصره، عراق بود.<br />مواد و روش‌ها: این مطالعه بر روی دو نوع جلبک، Spirulina platensis و Spirulina major، انجام شد که از منابع آبی منطقه کرمه‌علی در استان بصره در جنوب عراق جمع‌آوری شدند. آنالیزهای اولیه عصاره‌های جلبکی شامل اندازه‌گیری پروتئین‌ها، کربوهیدرات‌ها، ترکیبات فنولی، فلاونوئیدها و گلیکوزیدها و همچنین بررسی ترکیب شیمیایی آن‌ها انجام گرفت.<br />نتایج: میزان پروتئین در S. major برابر با 6/55% و در S. platensis برابر با 11/53% بود. ترکیبات زیست‌فعال با استفاده از کروماتوگرافی گازی-طیف‌سنجی جرمی (GC-MS) تعیین شدند و در مجموع 39 ترکیب زیست‌فعال در هر دو جلبک شناسایی شد. بیشترین غلظت در Spirulina major مربوط به پیک 32 بود که با ترکیب Hexadecanoic acid, 2-hydroxy-1-(hydroxymethyl)ethyl ester مشخص شد و پس از آن پیک 13 مربوط به Hexadecanoic acid, methyl ester قرار داشت. در Spirulina platensis نیز بیشترین غلظت مربوط به پیک 34 با همان ترکیب Hexadecanoic acid, 2-hydroxy-1-(hydroxymethyl)ethyl ester و سپس پیک 13 مربوط به Hexadecanoic acid, methyl ester بود. پروفایل اسیدهای آمینه نیز بررسی شد و در هر دو گونه 13 اسید آمینه شناسایی گردید. سرین فراوان‌ترین اسید آمینه بود که به‌ترتیب به مقادیر 1/52 و 4/62 میکروگرم بر گرم در S. major و S. platensis رسید.<br />نتیجه‌گیری: از نظر ویژگی‌های عملکردی مانند ظرفیت نگهداری آب و اتصال به لیپیدها، S. major نسبت به S. platensis برتری نشان داد. https://jab.uk.ac.ir/article_5414_50ba000cf8df56a5aebbef2d0387719b.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 S100A1 downregulation as a calcium-energetic marker in acute myocardial infarction: Correlation with angiogenic and inflammatory pathways کاهش بیان S100A1 به‌عنوان یک نشانگر کلسیمی-انرژتیکی در انفارکتوس حاد میوکارد: ارتباط با مسیرهای آنژیوژنیک و التهابی 251 268 5413 10.22103/jab.2026.26901.1859 FA الهام ف. حمزه دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، حله، عراق عبدالصمیع حسن الطائی دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، حله، عراق. امیر الجباوی دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، حله، عراق Journal Article 2026 02 23 Objective<br />Acute myocardial infarction (AMI) is a condition of synchronized biological reprogramming characterized by calcium dysregulation, inflammatory activation, and compromised vascular repair. S100A1 is a Ca²⁺-binding protein abundant in cardiomyocytes that is crucial for excitation-contraction coupling and mitochondrial energetics, thus potentially indicating cardiac functional stability beyond necrotic damage. The aim of this study was to assess S100A1 protein and its mRNA expression, as well as their correlation with inflammatory and vascular mediators in patients with AMI. <br />Materials and methods<br />This case-control study (n = 176) assessed circulating S100A1 protein and gene expression in conjunction with TNF-α and VEGF-A levels. Venous blood samples (5 mL) were obtained from patients with acute myocardial infarction (AMI) within 12 hours of symptoms onset and from control participants at the time of enrolment. Quantitative real-time polymerase chain reaction (qPCR) was conducted with SYBR Green dye and the Stratagene Mx3005P platform. Statistical analyses were conducted utilizing SPSS (IBM v25.0) and GraphPad Prism (v9.0). <br />Results<br />Patients with acute myocardial infarction showed a marked decrease in S100A1 protein levels, both at the protein level and at the transcriptional level, compared to healthy patients. This decrease was concurrent with a decrease in VEGF-A levels and an increase in TNF-α levels. TNF-α and VEGF-A were shown to be significantly positively correlated (r = 0.396, p = 0.013; *p < 0.05). The expression of S100A1 showed no discernible linear correlation with inflammatory mediators, indicating that the calcium-energetic axis is rather independent. Quantitative real-time PCR analysis revealed a significant downregulation of S100A1 mRNA expression in patients with (AMI) compared with healthy controls. The mean ΔCt difference was approximately 2.1 cycles (95% CI: 1.95-2.25), indicating an estimated 4.3-fold decrease in S100A1 protein mRNA expression in acute myocardial infarction.<br />Conclusion <br />Thus, these results support the inclusion of S100A1 in multi-marker frameworks to enhance risk classification in acute myocardial infarction and highlight its significance as a mechanistic biomarker for compromised cardiac function. هدف: انفارکتوس حاد میوکارد (AMI) وضعیتی است که با بازبرنامه‌ریزی هماهنگ زیستی مشخص می‌شود و شامل اختلال در تنظیم کلسیم، فعال‌شدن مسیرهای التهابی و اختلال در ترمیم عروقی است. پروتئین S100A1 یک پروتئین متصل‌شونده به Ca²⁺ است که در کاردیومیوسیت‌ها فراوان بوده و نقش مهمی در کوپلینگ تحریک-انقباض و متابولیسم انرژی میتوکندریایی دارد؛ بنابراین می‌تواند نشانگر پایداری عملکرد قلب فراتر از آسیب نکروتیک باشد. هدف این مطالعه بررسی سطح پروتئین S100A1 و بیان mRNA آن و همچنین ارتباط آن با میانجی‌های التهابی و عروقی در بیماران مبتلا به AMI بود.<br />مواد و روش‌ها: این مطالعه (n=176) سطح پروتئین S100A1 در گردش خون و بیان ژنی آن را همراه با سطوح TNF-α و VEGF-A ارزیابی کرد. نمونه‌های خون وریدی (5 میلی‌لیتر) از بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد طی 12 ساعت اول پس از شروع علائم و از افراد سالم در زمان ورود به مطالعه جمع‌آوری شد. واکنش زنجیره‌ای پلیمراز کمی در زمان واقعی (qPCR) با استفاده از SYBR Green و دستگاه Stratagene Mx3005P انجام شد. تحلیل‌های آماری با نرم‌افزارهای SPSS (IBM v25.0) و GraphPad Prism (v9.0) صورت گرفت.<br />نتایج: بیماران مبتلا به AMI کاهش قابل‌توجهی در سطح پروتئین S100A1 هم در سطح پروتئینی و هم در سطح رونویسی نشان دادند. این کاهش همزمان با کاهش سطح VEGF-A و افزایش سطح TNF-α بود. بین TNF-α و VEGF-A همبستگی مثبت معنی‌داری مشاهده شد (r = 0.396, p = 0.013; *p < 0.05). با این حال، بیان S100A1 همبستگی خطی مشخصی با میانجی‌های التهابی نشان نداد که بیانگر استقلال نسبی محور کلسیم-انرژی است. نتایج qRT-PCR نشان داد که بیان mRNA ژن S100A1 در بیماران مبتلا به AMI به‌طور معنی‌داری کاهش یافته است. اختلاف میانگین ΔCt حدود 1/2 سیکل (95% CI: 1.95-2.25) بود که نشان‌دهنده کاهش تقریبی 3/4 برابری بیان mRNA پروتئین S100A1 در انفارکتوس حاد میوکارد است.<br />نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه از گنجاندن S100A1 در چارچوب‌های چندنشانگری برای بهبود طبقه‌بندی خطر در انفارکتوس حاد میوکارد حمایت می‌کند و اهمیت آن را به‌عنوان یک بیومارکر مکانیستی برای اختلال عملکرد قلب نشان می‌دهد. https://jab.uk.ac.ir/article_5413_ab47e16483723860c2d5b3a6b135d03c.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Insulin-like growth factor binding protein gene polymorphisms and its effect on some productive and physiological traits of local Iraqi chicken چندشکلی ژن پروتئین متصل‌شونده به فاکتور رشد شبه‌انسولینی و تأثیر آن بر برخی صفات تولیدی و فیزیولوژیکی در مرغ بومی عراق 269 286 5415 10.22103/jab.2026.27008.1872 FA بسام غ. م. الخطیب گروه تولیدات دامی، دانشکده علوم مهندسی کشاورزی، دانشگاه بغداد، بغداد، عراق. الان ع. نوری گروه تولیدات دامی، دانشکده علوم مهندسی کشاورزی، دانشگاه بغداد، بغداد، عراق. ح. ا. المشهدانی گروه تولیدات دامی، دانشکده علوم مهندسی کشاورزی، دانشگاه بغداد، بغداد، عراق. Journal Article 2026 04 14 Objective<br />Insulin-like growth factor binding protein (IGFBP) plays a crucial role in the growth and development of chicken embryos and during the post-hatching stage. The aim of this study was to investigate IGFBP-2 gene polymorphisms and their effects on some productive and physiological traits of local Iraqi chicken.<br />Materials and methods<br />This study was conducted at the poultry farm of the College of Agricultural Engineering Sciences, University of Baghdad. One hundred local chickens before sexual maturity were used in this study. Blood samples were collected from the wing vein to extract DNA and molecular analysis and PCR amplification. Blood serum was also collected to measure biochemical parameters including total protein, glucose, lipid profile, albumin, and globulin concentrations. Production traits were recorded from the first egg production for a period of 100 days, which was divided into seven periods. These traits included number of eggs produced, mean egg weight, egg mass, age and body weight at sexual maturity, and mean feed consumption. The qualitative characteristics of the egg were also measured. PCR was performed to amplify a 386 bp fragment of the IGFBP-2 gene. The amplified fragments were then sequenced using the Sanger method. <br />Results <br />Three genotypes wild (TT), heterozygous (TC), and mutant (CC) were obtained, with two alleles T and C. The CC genotype showed a significantly higher frequency (p≤0.01) compared with TC and TT genotypes (59%, 30%, and 11%, respectively). Genotype had a significant effect (p≤0.05) on the number of eggs produced only in the third week. The TT had the superiority over CC (47.09 and 44.09) respectively. A significant effect (p≤0.05) was observed for eggshell weight, where the TC genotype was superior to CC (7.14 vs. 6.63 g). For yolk height, TT and TC genotypes showed significantly higher values than CC (19.09, 19.00, and 17.77 mm, respectively). For albumen height, the TT genotype showed a significant increase compared with CC (7.38 vs. 6.49 mm). A significant effect (p≤0.05) was also observed on serum albumin concentration, and the CC genotype showed a significantly higher value than TC (2.51 and 2.34 g/dL, respectively). No other significant effect was observed on blood serum biochemical characteristics.<br />Conclusion<br />Our results show that polymorphism in the IGFBP-2 gene can probably influence some production and egg quality traits in local Iraqi chickens. So, it can be considered as potential genetic marker for selection programs. هدف: پروتئین متصل‌شونده به فاکتور رشد شبه‌انسولینی (IGFBP) نقش مهمی در رشد و تکامل جنین جوجه‌ها و همچنین در مراحل پس از تفریخ ایفا می‌کند. هدف این مطالعه بررسی چندشکلی ژن IGFBP-2 و تأثیر آن بر برخی صفات تولیدی و فیزیولوژیکی در مرغ بومی عراق بود.<br />مواد و روش‌ها: این مطالعه در مزرعه طیور دانشکده علوم مهندسی کشاورزی دانشگاه بغداد انجام شد. در این پژوهش از 100 قطعه مرغ بومی قبل از بلوغ جنسی استفاده گردید. نمونه‌های خون از ورید بال برای استخراج DNA، انجام آنالیزهای مولکولی و تکثیر ژن با روش PCR جمع‌آوری شدند. همچنین سرم خون برای اندازه‌گیری شاخص‌های بیوشیمیایی شامل پروتئین کل، گلوکز، پروفایل چربی، آلبومین و گلوبولین اندازه‌گیری شد. صفات تولیدی از زمان شروع تخم‌گذاری به مدت 100 روز ثبت شد که این دوره به هفت بخش تقسیم گردید. این صفات شامل تعداد تخم تولیدی، میانگین وزن تخم، توده تخم، سن و وزن بدن در بلوغ جنسی و میانگین مصرف خوراک بود. همچنین ویژگی‌های کیفی تخم‌مرغ اندازه‌گیری شد. برای تکثیر ژن IGFBP-2 از روش PCR برای قطعه‌ای به طول 386 جفت‌باز استفاده شد و قطعات تکثیرشده با روش توالی‌یابی سنگر تعیین توالی شدند.<br />نتایج: سه ژنوتیپ شامل وحشی (TT)، هتروزیگوت (TC) و جهش‌یافته (CC) با دو آلل T و C شناسایی شد. ژنوتیپ CC دارای بیشترین فراوانی معنی‌دار (p≤0.01) نسبت به ژنوتیپ‌های TC و TT بود (به‌ترتیب 59%، 30% و 11%). ژنوتیپ اثر معنی‌داری (p≤0.05) بر تعداد تخم‌های تولیدی تنها در هفته سوم داشت، به‌طوری که ژنوتیپ TT نسبت به CC برتری نشان داد (09/47 در مقابل 09/44). اثر معنی‌داری (p≤0.05) بر وزن پوسته تخم نیز مشاهده شد، به‌طوری که ژنوتیپ TC نسبت به CC برتر بود (14/7 در مقابل 63/6 گرم). در مورد ارتفاع زرده، ژنوتیپ‌های TT و TC مقادیر بیشتری نسبت به CC داشتند (به‌ترتیب 09/19، 00/19 و 77/17 میلی‌متر). همچنین ارتفاع سفیده در ژنوتیپ TT نسبت به CC افزایش معنی‌داری نشان داد (38/7 در مقابل 49/6 میلی‌متر). اثر معنی‌داری (p≤0.05) بر غلظت آلبومین سرم خون نیز مشاهده شد، به‌طوری که ژنوتیپ CC نسبت به TC مقدار بیشتری داشت (51/2 در مقابل 34/2 گرم بر دسی‌لیتر). در سایر ویژگی‌های بیوشیمیایی سرم خون اثر معنی‌داری مشاهده نشد.<br />نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که چندشکلی ژن IGFBP احتمالاً می‌تواند بر برخی صفات تولیدی و کیفیت تخم‌مرغ در مرغ‌های بومی عراق تأثیر بگذارد. بنابراین، این ژن می‌تواند به‌عنوان یک نشانگر ژنتیکی بالقوه در برنامه‌های اصلاح نژاد مورد استفاده قرار گیرد. https://jab.uk.ac.ir/article_5415_356066da15b13118c4bba743cb06a802.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Effect of mutagenic ultraviolet radiation on adult Monosteira buccata Horv. (Hemiptera: Tingidae) isolated from poplar trees in Nineveh Forest اثر تابش اشعه ماوراء بنفش جهش‌زا بر حشرات بالغ Monosteira buccata Horv. (Hemiptera: Tingidae) جمع‌آوری‌شده از درختان صنوبر در جنگل‌های نینوا 287 298 5416 10.22103/jab.2026.27009.1873 FA سحر طاهر فاضل دانشکده علوم، گروه زیست‌شناسی، دانشگاه موصل، موصل، عراق. Journal Article 2026 04 14 Objective<br />Physical agents especially the ultraviolet radiation have become a viable option in the control of insect pests. It has been found to have negative impacts on insects, causing direct DNA damage such as the formation of pyrimidine dimers, and provoking oxidative stress and subsequent dysfunction, reduced survival and cell death. The aim of this study was to estimate the effect of the ultraviolet radiation in the control of the poplar bug and also assess its efficacy as an alternative or supplement to conventional pesticides.<br />Materials and methods <br />In this study, adult M. buccata insects were collected from poplar leaves. After that, they were stored in sterile glass bottles and then transferred to the entomology laboratory of the University of Mosul. The toxicity of Finch insecticide at three concentrations (25, 50 and 100%) was investigated by leaf immersion method and placing 10 insects per Petri dish. The effect of ultraviolet radiation with a wavelength of 254 nm was also evaluated at different times. Finally, the synergistic effect of ultraviolet radiation and insecticide on insect mortality was also measured.<br />Results<br />Insect mortality increased with increasing insecticide concentration with the mortality rate increasing with the 25% concentration up to 100% concentration to 55.5 and 95.5 % respectively. The exposure times to UV have an important effect on the rising mortality. The mortality rate was 48% at an exposure time of five minutes to 100 at the exposure time of 20 minutes. This shows the enhancing effect of UV radiation in the toxicity of the insect. In addition, the synergistic effect of the UV radiation versus the chemical insecticide Fentanol in 100 % concentration exhibited a complete synergy as the adult insects’ poplar bugs were found to be completely dead at 15 minutes and 20 minutes of exposure. All these findings demonstrate that treatment by physical agents like UV radiation in combination with chemical agents enhances the control efficacy, reduces the dosage of pesticides required. <br />Conclusion<br />It can be concluded that the use of Finch pesticide, especially when combined with ultraviolet radiation, represents a promising option within integrated pest management programs and has a great potential in decreasing the density of the adult insects (poplar bug) Monosteira buccata. هدف: عامل‌های فیزیکی، به ویژه تابش اشعه ماوراء بنفش (UV)، به گزینه‌ای مؤثر در کنترل آفات حشرات تبدیل شده‌اند. این اشعه می‌تواند اثرات منفی مستقیم بر حشرات، از جمله آسیب DNA مانند تشکیل دیمِرهای پیریمیدین، تحریک استرس اکسیداتیو و کاهش عملکرد سلولی، بقای کمتر و مرگ سلولی داشته باشد. هدف این مطالعه ارزیابی اثر تابش UV در کنترل حشره Monosteira buccata و بررسی اثربخشی آن به‌عنوان جایگزین یا مکمل سموم شیمیایی بود. <br />مواد و روش‌ها: حشرات بالغ M. buccata از برگ‌های صنوبر جمع‌آوری شدند و در بطری‌های شیشه‌ای استریل نگهداری شدند، سپس به آزمایشگاه حشره‌شناسی دانشگاه موصل منتقل گردیدند. سمیت سم حشره‌کش Finch در سه غلظت 25، 50 و 100 درصد با روش غوطه‌وری برگ و قرار دادن 10 حشره در هر پتری دیش بررسی شد. اثر تابش UV با طول موج 254 نانومتر در زمان‌های مختلف نیز ارزیابی شد. نهایتاً، اثر هم‌افزای تابش UV و حشره‌کش بر مرگ و میر حشرات نیز سنجیده شد.<br />نتایج: مرگ و میر حشرات با افزایش غلظت سم افزایش یافت، به‌طوری که نرخ مرگ و میر از 5/55 درصد در غلظت 25 درصد تا 5/95 درصد در غلظت 100 درصد رسید. زمان‌های تابش UV تأثیر مهمی بر افزایش مرگ و میر داشت؛ به‌طوری که مرگ و میر 48 درصد در 5 دقیقه و 100 درصد در 20 دقیقه مشاهده شد. این نشان‌دهنده اثر تقویت‌کننده UV در سمیت حشره است. علاوه بر این، اثر هم‌افزا در ترکیب تابش UV و حشره‌کش Fentanol در غلظت 100 درصد کامل بود. حشرات بالغ M. buccata در 15 تا 20 دقیقه کاملاً کشته شدند. این نتایج نشان می‌دهد که استفاده ترکیبی از عوامل فیزیکی مانند UV و عوامل شیمیایی، کارایی کنترل را افزایش داده و میزان مصرف سموم را کاهش می‌دهد.<br />نتیجه‌گیری: می‌توان نتیجه گرفت که استفاده از سم Finch، به‌ویژه در ترکیب با تابش UV، یک گزینه مؤثر و امیدوارکننده در برنامه‌های مدیریت یکپارچه آفات است و پتانسیل بالایی در کاهش جمعیت حشرات بالغ Monosteira buccata دارد. https://jab.uk.ac.ir/article_5416_6969c4b3d7f8a46ac48310382f137d11.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Identifying flavor compounds in pollen and their role in attracting honeybee شناسایی ترکیبات فرّار در گرده و نقش آن‌ها در جذب زنبور عسل 299 312 5417 10.22103/jab.2026.27010.1874 FA محمد علوان سلمان دانشکده کشاورزی، دانشگاه بصره، عراق. محمود شاکر هاشم مرکز علوم دریایی، دانشگاه بصره، عراق. غزوان فیصل الساعدی مرکز تحقیقات نخل خرما، دانشگاه بصره، عراق. Journal Article 2026 04 14 Objective<br />Bee pollen is an essential source of nutrition for honeybees. In addition, bee pollen has biological properties such as antioxidant, antibacterial, antifungal, immune modulator, antitumor, anti-aging, anti-anemia and anti-osteoporosis. This study was conducted to identify the diversity of flavor compounds in bee pollen and their effect in attracting worker honeybees within the colony. <br />Materials and methods<br />Three types of bee pollen were collected from honeybee colonies during different seasons using pollen traps installed at the hive entrances. The extraction of flavor compounds from bee pollen grains was carried out. Gas chromatography-mass spectrometry (GC-MS) was performed on a fused silica capillary column with specifications. The completely randomized design (CRD) was used for data analysis.<br />Results<br />The results showed a diversity in flavor compounds in the three types of bee pollen and a difference in the proportions of their components. Type A of bee pollen was unique in that it contained its own flavor compounds that were not available in the other two types, B and C, and vice versa. Several compounds were detected at similar retention times in the three pollen types, while these compounds differed in their proportions according to the type of bee pollen grain. Among the most important compounds that appeared in the three types of bee pollen grains were 9,12-octadecadienoic acid (Z,Z), n-hexadecanoic acid, 4H-pyran-4-one, γ-sitosterol, linolenic acid derivatives, and campesterol. In addition to similar compounds that appeared in small proportions. Regarding the effect of flavor compounds in attracting worker honeybees while feeding on them, the results of the statistical analysis (P≤0.05) showed no significant differences between the averages for the three types of bee pollen. <br />Conclusion<br />Our results highlight the importance and utility of pollen flavors in bee nutrition and behavior. The more we understand about the chemical composition of bee pollen and its role in honey bee attraction, the better we can help improve artificial diets and pollen substitutes used in beekeeping practices. هدف: گرده زنبور عسل منبع غذایی بسیار مهمی برای زنبورهای عسل است. علاوه بر این، گرده زنبور دارای ویژگی‌های زیستی متعددی مانند خاصیت آنتی‌اکسیدانی، ضدباکتریایی، ضدقارچی، تعدیل‌کننده سیستم ایمنی، ضدتومور، ضدپیری، ضدکم‌خونی و ضدپوکی استخوان است. این مطالعه با هدف شناسایی تنوع ترکیبات فرّار در گرده زنبور عسل و بررسی تأثیر آن‌ها در جذب زنبورهای کارگر در داخل کلنی انجام شد.<br />مواد و روش‌ها: سه نوع گرده زنبور عسل در فصل‌های مختلف از کلنی‌های زنبور عسل با استفاده از تله‌های گرده که در ورودی کندوها نصب شده بودند جمع‌آوری شد. استخراج ترکیبات فرّار از دانه‌های گرده زنبور انجام گرفت. سپس آنالیز ترکیبات با استفاده از دستگاه کروماتوگرافی گازی-طیف‌سنجی جرمی (GC-MS) و ستون مویین سیلیکای ذوب‌شده انجام شد. برای تحلیل داده‌ها از طرح کاملاً تصادفی (CRD) استفاده گردید.<br />نتایج: نتایج نشان داد که در سه نوع گرده زنبور تنوعی از ترکیبات فرّار وجود دارد و نسبت اجزای آن‌ها با یکدیگر متفاوت است. نوع A گرده زنبور دارای ترکیبات فرّار اختصاصی بود که در دو نوع دیگر (B و C) مشاهده نشد و بالعکس. چندین ترکیب در زمان‌های نگهداری مشابه در هر سه نوع گرده شناسایی شدند، اما نسبت آن‌ها بسته به نوع گرده متفاوت بود. از مهم‌ترین ترکیبات مشاهده‌شده در هر سه نوع گرده می‌توان به 9,12-octadecadienoic acid (Z,Z)، n-hexadecanoic acid، 4H-pyran-4-one، γ-sitosterol، مشتقات linolenic acid و campesterol اشاره کرد. علاوه بر این، ترکیبات مشابه دیگری نیز در مقادیر کم مشاهده شد. در مورد تأثیر ترکیبات فرّار در جذب زنبورهای کارگر هنگام تغذیه، نتایج تحلیل آماری (P≤0.05) نشان داد که بین میانگین‌های سه نوع گرده تفاوت معنی‌داری وجود ندارد.<br />نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش اهمیت و نقش ترکیبات فرّار گرده در تغذیه و رفتار زنبورهای عسل را نشان می‌دهد. هرچه شناخت بهتری از ترکیب شیمیایی گرده زنبور و نقش آن در جذب زنبورهای عسل داشته باشیم، می‌توانیم به بهبود جیره‌های مصنوعی و جایگزین‌های گرده در مدیریت و پرورش زنبور عسل کمک کنیم. https://jab.uk.ac.ir/article_5417_e8fe8fa4342a05389953bc42f3cc5702.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Sequential morphohistological and scanning electron microscopic developmental study of thymus at prenatal stages in Iraqi Awassi sheep fetuses مطالعه توالی تکامل مورفوهیستولوژیک و میکروسکوپ الکترونی روبشی تیموس در مراحل پیش از تولد در جنین‌های گوسفند آواسی عراقی 313 332 5425 10.22103/jab.2026.27058.1877 FA زهراء مازن مهدی گروه آناتومی دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم سبز، بابل 51013، عراق. جعفر غازی عباس الجبوری گروه آناتومی دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم سبز، بابل 51013، عراق. Journal Article 2026 04 25 Objective<br />One of the primary lymphoid organs is the thymus, which is of great importance during prenatal and early life. It is responsible for the growth, maturation, and selection of thymocytes and plays a role in the development of T-cell functional competence and central immune tolerance, which is closely related to its specialized histological architecture. This study investigates the prenatal morphological and histological development of the thymus gland in local Awassi sheep with scanning electron microscopy (SEM). <br />Materials and methods<br />Thirty thymus specimens were collected from healthy pregnant ewes at different stages of gestation. Fetal age was determined using the fetal crown rump length (CRL) equation and the specimens were classified into three groups: Group 1: 50–55 days, Group 2: 90–100 days, and Group 3: 130–140 days. scanning electron microscopy (SEM) was used to observe the thymic surface at multiple magnifications. Data analysis of histological and morphological parameters was performed using the Statistical Package for the social sciences (SPSS).<br />Results<br />In Group 1, thymus was small, underdeveloped organ with soft lobes and thin capsule without connection between cervical and thoracic part. Scanning electron microscopy and histologically revealed an immature surface structure, irregular thymic cells, an unclear connection between the cortex and the medulla, reflecting early thymic differentiation. While in Group 2, the thymus showed an increase in size and improved lobular organization to revealed a more clearly defined cortical-membrane boundary, the growth of tissue bundles extending from the capsule to the viscera, and a higher density of cortical thymus cells. The medullary region also showed reticular epithelial cells, indicating progressive structural maturation. In group 3, thymus was well-developed with prominent lobes separated by connective tissue septa. Histological and Scanning observations revealed highly organized visceral tissue, a clear cortical-membrane boundary, extensive reticular epithelial cells, and fully formed Hassall’s corpuscles within the medulla, demonstrating advanced prenatal microstructural maturation. <br />Conclusion<br />These findings highlight the progressive prenatal maturation of the thymus and underscore its pivotal role in immune system development. Deviations from these normal microstructural patterns may indicate pathological or immunological disorders. هدف: تیموس یکی از اندام‌های لنفاوی اولیه است که در دوران جنینی و اوایل زندگی اهمیت زیادی دارد. این اندام مسئول رشد، تمایز و انتخاب تیموسیت‌ها بوده و در ایجاد توانایی عملکردی سلول‌های T و تحمل ایمنی مرکزی نقش دارد؛ عملکردی که ارتباط نزدیکی با ساختار بافت‌شناسی تخصص‌یافته آن دارد. هدف این مطالعه بررسی تکامل مورفولوژیک و بافت‌شناسی غده تیموس در دوران پیش از تولد در گوسفندان بومی آواسی با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) بود.<br />مواد و روش‌ها: تعداد 30 نمونه تیموس از میش‌های آبستن سالم در مراحل مختلف آبستنی جمع‌آوری شد. سن جنین‌ها با استفاده از طول تاجی–نشستگاهی (CRL) تعیین گردید و نمونه‌ها به سه گروه تقسیم شدند: گروه اول (50–55 روز)، گروه دوم (90–100 روز) و گروه سوم (130–140 روز). برای بررسی سطح تیموس در بزرگنمایی‌های مختلف از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) استفاده شد. تحلیل داده‌های مورفولوژیک و بافت‌شناسی با نرم‌افزار SPSS انجام گرفت.<br />نتایج: در گروه اول، تیموس اندامی کوچک و نابالغ با لوب‌های نرم و کپسول نازک بود و ارتباطی بین بخش‌های گردنی و سینه‌ای مشاهده نشد. بررسی‌های SEM و بافت‌شناسی ساختار سطحی نابالغ، سلول‌های تیموسی نامنظم و تمایز نامشخص بین قشر و مدولا را نشان داد که بیانگر مراحل اولیه تمایز تیموس است. در گروه دوم، افزایش اندازه تیموس و بهبود سازمان‌یافتگی لوبولی مشاهده شد. مرز قشر و مدولا واضح‌تر گردید، رشته‌های بافتی از کپسول به داخل گسترش یافتند و تراکم سلول‌های قشری افزایش پیدا کرد. همچنین حضور سلول‌های اپی‌تلیالی رتیکولار در ناحیه مدولا نشان‌دهنده بلوغ تدریجی ساختاری بود.<br />در گروه سوم، تیموس به‌طور کامل رشد یافته و دارای لوب‌های مشخص جداشده توسط سپتاهای بافت همبند بود. بررسی‌های بافت‌شناسی و SEM ساختار بسیار سازمان‌یافته، مرز مشخص قشر و مدولا، گسترش وسیع سلول‌های اپی‌تلیالی رتیکولار و تشکیل کامل اجسام هاسال در مدولا را نشان داد که بیانگر بلوغ پیشرفته ریزساختاری در دوران جنینی است.<br />نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه روند تدریجی بلوغ تیموس در دوران پیش از تولد را نشان می‌دهد و نقش حیاتی آن در تکامل سیستم ایمنی را برجسته می‌سازد. هرگونه انحراف از این الگوهای طبیعی ریزساختاری می‌تواند نشان‌دهنده اختلالات پاتولوژیک یا ایمنی باشد. https://jab.uk.ac.ir/article_5425_1ea4d7c8106bc732be9b58aaa63933d0.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Morphohistological postnatal developmental study of gustatory papillae in sheep tongue by light and electron microscopy مطالعه تکامل پس از تولد (مورفوهیستولوژیک) پاپیلاهای چشایی زبان گوسفند با استفاده از میکروسکوپ نوری و الکترونی 333 354 5432 10.22103/jab.2026.27109.1887 FA علی کاظم حمادی الجبوری گروه آنالیز پاتولوژیک، دانشگاه سومر، دانشکده علوم، بابل 51013، عراق. سلیم صالح علی الخکانی گروه آناتومی و بافت‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق عقیل مسلم الجادی گروه فناوری‌های تولیدات دامی، کالج فنی المسیب، دانشگاه فنی الفرات الاوسط، بابل 51013، عراق. جعفر غازی عباس الجبوری گروه آناتومی و بافت‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق اخلاص عبد حمزه العلوانی گروه آناتومی و بافت‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق. محمد صلاح حسن سیموی گروه آناتومی و بافت‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق. حوراء کریم جودی گروه فیزیک پزشکی، کالج دانشگاهی حله، بابل، عراق دنیا م. الربیعی گروه آناتومی و بافت‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق سراج م. الکفاجی گروه آناتومی و بافت‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق Journal Article 2026 05 05 Objective<br />Gustatory lingual papillae play a crucial role in taste perception and oral function in mammals. Their postnatal development is associated with structural and functional maturation of the tongue. However, detailed information regarding the morphological, histological, and ultrastructural development of fungiform and circumvallate papillae in Iraqi local sheep at different postnatal stages remains limited. This study aimed to investigate the postnatal morphological, histological, and scanning electron microscopic (SEM) developmental changes of fungiform and circumvallate gustatory papillae in the tongue of Iraqi local sheep (Ovis aries).<br />Materials and methods<br />Twenty tongue samples were collected from Iraqi local sheep obtained from Najaf and Babylon province abattoirs. The samples were divided into two groups according to dentition and age: Group I included lambs aged two months, and Group II included adult sheep aged eight months. Gross morphological examination, routine histological techniques, and scanning electron microscopy were employed to evaluate the developmental features of fungiform and circumvallate papillae and associated lingual glands.<br />Results<br />In two-month-old lambs, fungiform papillae appeared immature, flat-shaped, and sparsely distributed among the filiform papillae on the dorsal surface of the tongue, while circumvallate papillae were small to moderate in size and arranged in a double irregular row. At eight months of age, fungiform papillae exhibited marked maturation, appearing as large, flat-topped, mushroom-shaped projections. Circumvallate papillae became relatively larger, well-defined, flattened structures surrounded by prominent circular grooves and were located dorsolaterally on the torus linguae just rostral to the root of the tongue. Histologically, well-developed gustatory papillae were observed at both ages, with fungiform papillae scattered between filiform papillae on the apex and body of the tongue, whereas circumvallate papillae showed variable shapes and sizes according to developmental stage. Two types of lingual glands were identified: von Ebner’s serous glands closely associated with circumvallate papillae, and Weber’s mucous or mixed glands located deep within the muscular tissue at the root of the tongue.<br />Conclusion<br />The gustatory papillae of Iraqi local sheep undergo marked morphological, histological, and ultrastructural maturation during postnatal development. Age-related changes significantly influence the size, shape, organization, and glandular associations of fungiform and circumvallate papillae, reflecting their functional adaptation with growth. هدف: پاپیلاهای چشایی زبان نقش اساسی در درک مزه و عملکرد دهانی در پستانداران دارند. تکامل پس از تولد آن‌ها با بلوغ ساختاری و عملکردی زبان مرتبط است. با این حال، اطلاعات دقیقی درباره تغییرات مورفولوژیک، بافت‌شناسی و فراساختاری پاپیلاهای قارچی (fungiform) و حلقوی (circumvallate) در گوسفندان بومی عراق در مراحل مختلف رشد پس از تولد محدود است. هدف این مطالعه بررسی تغییرات مورفولوژیک، هیستولوژیک و میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) در پاپیلاهای چشایی زبان گوسفند (Ovis aries) در مراحل مختلف رشد پس از تولد بود.<br />مواد و روش‌ها: بیست نمونه زبان از گوسفندان بومی عراق از کشتارگاه‌های استان‌های نجف و بابل جمع‌آوری شد. نمونه‌ها بر اساس سن و دندان‌بندی به دو گروه تقسیم شدند: گروه اول شامل بره‌های دو ماهه و گروه دوم شامل گوسفندان بالغ هشت ماهه بود. بررسی ماکروسکوپی، روش‌های استاندارد هیستولوژی و میکروسکوپ الکترونی روبشی برای ارزیابی ویژگی‌های رشدی پاپیلاهای قارچی و حلقوی و غدد زبانی مرتبط استفاده شد.<br />نتایج: در بره‌های دو ماهه، پاپیلاهای قارچی نابالغ، صاف و پراکنده در میان پاپیلاهای فیلی‌فرم در سطح پشتی زبان مشاهده شدند، در حالی که پاپیلاهای حلقوی کوچک تا متوسط بوده و به صورت دو ردیف نامنظم قرار داشتند. در سن هشت ماهگی، پاپیلاهای قارچی به‌طور واضح بالغ شده و به شکل برجستگی‌های بزرگ، صاف و قارچی شکل ظاهر شدند. پاپیلاهای حلقوی نیز بزرگ‌تر، مشخص‌تر و دارای شیارهای دایره‌ای واضح شدند و در بخش دورسال جانبی تنه زبان در نزدیکی ریشه زبان قرار گرفتند. از نظر بافت‌شناسی، پاپیلاهای چشایی در هر دو سن مشاهده شدند، اما در مراحل مختلف رشد تفاوت‌هایی در شکل و اندازه آن‌ها وجود داشت. دو نوع غده زبانی شناسایی شد: غدد سروزی فون ابنر که با پاپیلاهای حلقوی مرتبط بودند و غدد موکوسی یا مختلط وبر که در عمق عضلات ریشه زبان قرار داشتند.<br />نتیجه‌گیری: پاپیلاهای چشایی در گوسفندان بومی عراق طی رشد پس از تولد دچار تغییرات قابل توجه مورفولوژیک، بافت‌شناسی و فراساختاری می‌شوند. این تغییرات وابسته به سن، در اندازه، شکل، سازمان‌دهی و ارتباط غددی پاپیلاهای قارچی و حلقوی نقش داشته و نشان‌دهنده سازگاری عملکردی آن‌ها با رشد است. https://jab.uk.ac.ir/article_5432_c68c4ed500b45113ebd09bb8a82c31e0.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 The effects of adding Vertisol conditioners and emulsified Lubricating oil on soil respiration and biological soil crust thickness in sandy soil under different rainfall and moisture treatments اثرات افزودن اصلاح‌کننده‌های خاک ورتیسول و روغن روان کننده امولسیون شده بر تنفس خاک و ضخامت پوسته زیستی خاک در خاک شنی تحت تیمارهای مختلف بارندگی و رطوبت 355 372 5437 10.22103/jab.2026.27141.1892 FA دوحه سالم جمیل گروه علوم خاک و منابع آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بصره، عراق. علی حمضی دیّاب گروه علوم خاک و منابع آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بصره، عراق دخیل راضی ندوی گروه علوم خاک و منابع آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بصره، عراق Journal Article 2026 05 09 Objective<br />The aim of this study was to investigate the effect of adding natural and industrial soil conditioners on the effectiveness of microorganisms and the thickness of the biological crust.<br />Materials and methods<br />In the field experiment, a section of the soil surface was cut to a depth of 15 cm Measurements were taken in the middle and end of the experiment. The experiment included two factors. The first factor was conditioner factor in seven treatments. The second factor was the rainfall moisture treatment, included four treatments.<br />Results<br />Soil conditioner treatments significantly increased soil respiration compared to the control. Lubricating oil treatment (O3) and vertisol soil treatment (C3) showed the highest CO2 release. The release rates for them were 29.13 and 27.03 mg CO2/kg soil, respectively. Among the rainfall moisture treatments, R1 showed the highest respiration rate (26.24 mg CO2/kg soil). While the lowest value was observed in R3 (19.79 mg CO2/kg soil). Soil amendments also significantly increased the biological crust thickness compared to the control group (C0). Among them, the O3 treatment showed the highest crust thickness in the middle and end of the experiment (4.66 and 4.81 cm, respectively). After that, the C3 treatment recorded the highest thickness (3.15 and 3.24 cm). It should be noted that the control treatment (C0) recorded the lowest values (1.36 and 1.40 cm). The highest recorded value for crust thickness, in terms of rainfall moisture, was related to treatment R1 and showed a significant difference with treatments R2, R3 and R4. <br />Conclusion<br />Using soil conditioners, particularly lubricating oil and Vertisol, significantly increased microbial activity and biological crust development. In addition, higher moisture levels improved soil respiration and crust formation. The results of this study showed that soil amendments and moisture management are of great importance in improving the biological properties of soil and should be considered. هدف: هدف از این مطالعه بررسی اثر افزودن اصلاح‌کننده‌های طبیعی و صنعتی خاک بر فعالیت میکروارگانیسم‌ها و ضخامت پوسته زیستی خاک بود.<br />مواد و روش‌ها: در آزمایش مزرعه‌ای، بخشی از سطح خاک تا عمق ۱۵ سانتی‌متر برش داده شد. اندازه‌گیری‌ها در میانه و پایان آزمایش انجام شد. این آزمایش شامل دو عامل بود. عامل اول، نوع اصلاح‌کننده در هفت تیمار مختلف و عامل دوم، رطوبت ناشی از بارندگی در چهار تیمار بود.<br />نتایج: تیمارهای اصلاح‌کننده خاک به طور معنی‌داری موجب افزایش تنفس خاک نسبت به شاهد شدند. تیمار روغن روان‌کننده (O3) و تیمار خاک ورتیسول (C3) بیشترین میزان آزادسازی CO₂ را نشان دادند که به ترتیب برابر با 13/29 و 03/27 میلی‌گرم CO₂ به ازای هر کیلوگرم خاک بود. در میان تیمارهای رطوبتی، تیمار R1 بیشترین میزان تنفس (24/26 میلی‌گرم CO₂ به ازای هر کیلوگرم خاک) را نشان داد، در حالی که کمترین مقدار در 79/19 میلی‌گرم CO₂ به ازای هر کیلوگرم خاک مشاهده شد. اصلاح‌کننده‌های خاک همچنین موجب افزایش معنی‌دار ضخامت پوسته زیستی نسبت به گروه شاهد (C0) شدند. در میان آن‌ها، تیمار O3 بیشترین ضخامت پوسته را در میانه و پایان آزمایش به ترتیب 66/4 و 81/4 سانتی‌متر نشان داد. پس از آن، تیمار C3 بیشترین ضخامت (15/3 و 24/3 سانتی‌متر) را ثبت کرد. همچنین کمترین مقادیر مربوط به تیمار شاهد (C0) بود که به ترتیب 36/1 و 40/1 سانتی‌متر ثبت شد. بیشترین مقدار ضخامت پوسته زیستی در میان تیمارهای رطوبتی مربوط به R1 بود که تفاوت معنی‌داری با تیمارهای R2، R3 و R4 داشت.<br />نتیجه‌گیری: استفاده از اصلاح‌کننده‌های خاک، به‌ویژه روغن روان‌کننده و ورتیسول، موجب افزایش قابل توجه فعالیت میکروبی و توسعه پوسته زیستی خاک شد. علاوه بر این، افزایش رطوبت موجب بهبود تنفس خاک و تشکیل پوسته گردید. نتایج این مطالعه نشان داد که اصلاح خاک و مدیریت رطوبت نقش مهمی در بهبود ویژگی‌های زیستی خاک دارند و باید مورد توجه قرار گیرند. https://jab.uk.ac.ir/article_5437_17ccf64ea56a5e33c984c43553fc1fd0.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Effect of lemon juice in the growth, physiological traits, proline and antioxidants of Basil (Ocimum basilicum) plant growing in water stress تأثیر آب‌لیمو بر رشد، ویژگی‌های فیزیولوژیک، پرولین و آنتی‌اکسیدان‌های گیاه ریحان (Ocimum basilicum) در شرایط تنش آبی 373 394 5440 10.22103/jab.2026.27152.1895 FA افراح مهدی الظلیمی استادیار، گروه زیست‌شناسی، دانشکده تربیت دختران، دانشگاه کوفه، عراق. Journal Article 2026 05 10 Objective<br />Basil (Ocimum basilicum L. ) is a widespread annual plant cultivated in various parts of the world. Water stress is one of the most significant environmental challenges facing plants, including basil, in their growth and development. The aim of this study was to investigate the effect of lemon juice in mitigating the harmful effects of water stress on basil.<br />Materials and methods<br />This study was conducted during the autumn season of 2025 in a private nursery in Najaf, Iraq. Seeds were sown on 27/10/2025 in plastic containers in a two-factors factorial experiment. The first factor was water stress, with plants being irrigated (once, twice, and three times a week). The second factor was lemon juice at four concentrations (0, 2, 4, and 6 mL/L). Morphological and physiological parameters were calculated. Relative water content, chlorophyll content, proline and enzymatic antioxidants, proline concentration, peroxidase estimation, catalase enzyme activity, ascorbic acid, total phenolic content (TPC), and total flavonoids content were estimated. The results were analyzed using Genstat 2012 according to the ANOVA method.<br />Results<br />The results of the study indicated the negative effect of reducing irrigation intervals on basil plant growth indicators such as plant height, stem diameter, leaf area and some physiological characteristics such as relative water content, chlorophyll, and shoot fresh weight, with an increase in the leaf content of proline and enzymatic and non-enzymatic antioxidants. The experiment also showed the effect of lemon juice concentrations as a biostimulant that improves the growth indicators under study, enhances enzymatic and non-enzymatic antioxidants, and reduces the harmful effects of water stress.<br />Conclusion<br />The results of this study showed that water stress can reduce the vegetative growth of basil, but it can increase the defense compounds (proline, enzymes and antioxidants). Irrigation three times a week showed the best growth performance. While, less irrigation enhanced the stress responses. Foliar spraying of lemon juice, especially at concentrations of 2 to 6 ml/l, improved growth and physiological traits and increased stress tolerance. Overall, it can be concluded that the use of lemon juice can be an effective strategy to reduce the negative effects of water stress in basil. هدف: ریحان (Ocimum basilicum L.) یک گیاه یک‌ساله رایج است که در مناطق مختلف جهان کشت می‌شود. تنش آبی یکی از مهم‌ترین چالش‌های محیطی است که رشد و توسعه گیاهان، از جمله ریحان، را تحت تأثیر قرار می‌دهد. هدف این مطالعه بررسی اثر آب‌لیمو در کاهش اثرات زیان‌بار تنش آبی بر گیاه ریحان بود. <br />مواد و روش‌ها: این مطالعه در فصل پاییز سال ۲۰۲۵ در یک نهالستان خصوصی در نجف، عراق انجام شد. بذرها در تاریخ 27/10/2025 در ظروف پلاستیکی و در قالب آزمایش فاکتوریل با دو عامل کشت شدند. عامل اول تنش آبی بود که شامل آبیاری گیاهان (یک، دو و سه بار در هفته) بود. عامل دوم غلظت‌های مختلف آب‌لیمو در چهار سطح (0، 2، 4 و 6 میلی‌لیتر در لیتر) بود. صفات مورفولوژیک و فیزیولوژیک اندازه‌گیری شدند. همچنین محتوای نسبی آب، مقدار کلروفیل، پرولین و آنتی‌اکسیدان‌های آنزیمی، غلظت پرولین، فعالیت آنزیم پراکسیداز، فعالیت آنزیم کاتالاز، اسید آسکوربیک، محتوای کل فنول‌ها (TPC) و فلاونوئیدها اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Genstat 2012 و بر اساس روش آنالیز واریانس (ANOVA) تجزیه و تحلیل شدند.<br />نتایج: نتایج نشان داد که کاهش دفعات آبیاری تأثیر منفی بر شاخص‌های رشد ریحان مانند ارتفاع گیاه، قطر ساقه، سطح برگ و برخی ویژگی‌های فیزیولوژیک مانند محتوای نسبی آب، کلروفیل و وزن تر اندام هوایی داشت. در مقابل، محتوای پرولین و آنتی‌اکسیدان‌های آنزیمی و غیرآنزیمی در برگ‌ها افزایش یافت. همچنین، نتایج نشان داد که غلظت‌های مختلف آب‌لیمو به عنوان یک محرک زیستی باعث بهبود شاخص‌های رشد، افزایش آنتی‌اکسیدان‌های آنزیمی و غیرآنزیمی و کاهش اثرات منفی تنش آبی شد.<br />نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تنش آبی می‌تواند رشد رویشی ریحان را کاهش دهد، اما موجب افزایش ترکیبات دفاعی (پرولین، آنزیم‌ها و آنتی‌اکسیدان‌ها) می‌شود. آبیاری سه بار در هفته بهترین عملکرد رشد را نشان داد، در حالی که کاهش آبیاری پاسخ‌های تنشی را افزایش داد. محلول‌پاشی آب‌لیمو، به‌ویژه در غلظت‌های 2 تا 6 میلی‌لیتر در لیتر، باعث بهبود رشد، ویژگی‌های فیزیولوژیک و افزایش تحمل به تنش شد. در مجموع، استفاده از آب‌لیمو می‌تواند راهکاری مؤثر برای کاهش اثرات منفی تنش آبی در گیاه ریحان باشد. https://jab.uk.ac.ir/article_5440_784b28c42800d9e0216d48d27fd85c8b.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Microscopic and molecular detection of Theileria annulata in cattle from Babylon province of Iraq تشخیص میکروسکوپی و مولکولی Theileria annulata در گاوهای استان بابل عراق 395 410 5444 10.22103/jab.2026.27095.1884 FA غفران شیاع مظهر گروه انگل‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق. صفاء م. کریم گروه انگل‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق Journal Article 2026 05 03 Objective<br />This study aimed to investigate the detection of theileriosis caused by Theileria annulata in cattle applying microscopic and molecular methods. The other goal of the study was to evaluate the effects of geographical region, age, and sex on infection rates. <br />Materials and methods<br />In this study, 300 bovine blood samples were collected from different areas of Babil province, Iraq. The study was conducted between September 2025 and March 2026. Giemsa-stained blood smears were prepared for 200 samples for microscopic examination. 100 samples were analyzed by PCR to target the mitochondrial cytochrome b gene of T. annulata. Chi-square test was used in SPSS version 27 for statistical analysis. <br />Results<br />The results showed that 66 (33%) of 200 bovine blood samples examined microscopically were positive for Theileria annulata. In the PCR method, 54 (54%) of 100 samples that studied the mitochondrial cytochrome b gene were positive. This could indicate a higher sensitivity of PCR than the microscopic method. The prevalence of infection was 53.3% in women and 55% in men, which was not significant. Also, the age of the individuals did not report a significant difference in the infection rate (χ² = 0.34, p = 0.84). However, the geographical regions showed a significant difference. So that the highest infection rate was related to Al-Shumali (73.9%) and the lowest rate was related to Al-Qasim (35%) (χ² = 8.922, p < 0.01). These results indicate that there is a significant relationship between the region and the infection rate. Phylogenetic analysis of ten T. annulata isolates (PX849363–PX849372) confirmed their genetic relationship with reference strains available in GenBank. <br />Conclusion<br />PCR-based molecular detection demonstrated higher sensitivity than microscopy for identifying T. annulata infection in subclinical infections that may contribute to parasite transmission within herds. These findings highlight the need for integrated control strategies, including regular tick management, molecular surveillance, and improved animal husbandry, to decrease the impact of bovine theileriosis and enhance cattle health and productivity in endemic areas. هدف: هدف این مطالعه بررسی تشخیص تیلریوز ناشی از Theileria annulata در گاوها با استفاده از روش‌های میکروسکوپی و مولکولی بود. همچنین، تأثیر منطقه جغرافیایی، سن و جنس بر میزان آلودگی مورد ارزیابی قرار گرفت.<br />مواد و روش‌ها: در این مطالعه، 300 نمونه خون گاوی از مناطق مختلف استان بابل، عراق جمع‌آوری شد. این مطالعه در فاصله زمانی سپتامبر 2025 تا مارس 2026 انجام گرفت. برای 200 نمونه، گسترش‌های خونی رنگ‌آمیزی‌شده با گیمسا جهت بررسی میکروسکوپی تهیه شد. همچنین 100 نمونه با استفاده از روش PCR برای شناسایی ژن سیتوکروم b میتوکندریایی T. annulata مورد بررسی قرار گرفتند. آزمون کای‌دو در نرم‌افزار SPSS نسخه 27 برای تحلیل آماری استفاده شد.<br />نتایج: نتایج نشان داد که از 200 نمونه خون گاوی بررسی‌شده به روش میکروسکوپی، 66 نمونه (33٪) از نظر Theileria annulata مثبت بودند. در روش PCR، تعداد 54 نمونه (54٪) از 100 نمونه مورد بررسی از نظر ژن سیتوکروم b میتوکندریایی مثبت گزارش شدند که نشان‌دهنده حساسیت بالاتر روش PCR نسبت به روش میکروسکوپی است. میزان شیوع آلودگی در ماده‌ها 3/53% و در نرها 55% بود که تفاوت معنی‌داری نداشت. همچنین سن حیوانات اختلاف معنی‌داری در میزان آلودگی نشان نداد (χ² = 0.34, p = 0.84). با این حال، مناطق جغرافیایی اختلاف معنی‌داری را نشان دادند؛ به‌طوری‌که بیشترین میزان آلودگی مربوط به منطقه الشوملی (9/73%) و کمترین میزان مربوط به القاسم (35%) بود (χ² = 8.922, p < 0.01). این نتایج نشان‌دهنده وجود ارتباط معنی‌دار بین منطقه جغرافیایی و میزان آلودگی است. همچنین، تحلیل فیلوژنتیکی ده جدایه T. annulata (PX849363–PX849372) ارتباط ژنتیکی آن‌ها را با سویه‌های مرجع موجود در GenBank تأیید کرد.<br />نتیجه‌گیری: تشخیص مولکولی مبتنی بر PCR در مقایسه با میکروسکوپی حساسیت بالاتری در شناسایی آلودگی T. annulata، به‌ویژه در عفونت‌های تحت‌بالینی که می‌توانند در انتقال انگل در گله نقش داشته باشند، نشان داد. این یافته‌ها بر ضرورت استفاده از راهبردهای کنترلی یکپارچه شامل مدیریت منظم کنه‌ها، پایش مولکولی و بهبود شرایط پرورش دام برای کاهش اثرات تیلریوز گاوی و ارتقای سلامت و بهره‌وری دام‌ها در مناطق بومی تأکید می‌کند. https://jab.uk.ac.ir/article_5444_dc2a7a9fe976796a5195d1fefeb04582.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Natural immunomodulation of host defense against Klebsiella aerogenes: evidence from Licorice extract تعدیل طبیعی سیستم ایمنی میزبان در برابر Klebsiella aerogenes: شواهدی از عصاره شیرین‌بیان 411 430 5447 10.22103/jab.2026.27079.1880 FA رؤی ج. محمد گروه میکروبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه بغداد، عراق. اکرام عباس السمراء گروه میکروبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه بغداد، عراق صبرین ابراهیم محسن گروه میکروبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه بغداد، عراق Journal Article 2026 05 01 Objective<br />The emergence of Klebsiella aerogenes as a possible pathogen has been linked with both gastrointestinal and systemic infections in animals and human beings. Antimicrobial resistance among strains of Klebsiella species has increased. Thus, there is a need for seeking alternative sources of immunomodulating substances. Hence, the objective of this study was to evaluate the immunomodulatory and prophylactic effects of Glycyrrhiza glabra (licorice extract) on mouse models of Klebsiella aerogenes infection.<br />Materials and methods<br />Samples were obtained from diarrhea cases of 50 cats for culturing and identification of K. aerogenes. These bacteria were then used in experimentally infecting 48 mice of the Swiss albino strain. A total of six groups of eight mice each were included. Three groups were given oral licorice extract at various doses of 50, 150, and 250 mg/mL. Two control groups comprising of negative controls (oral administration of PBS) and positive control. An additional group was only provided with extract but not infected. Licorice extract was administered twice weekly for 21 days followed by injection with Klebsiella aerogenes bacteria at 1.5 × 10⁸ CFU/mL.<br />Results<br />Infected untreated mice had significant increases in inflammatory and hematological indices compared to negative control mice (P ≤ 0.05). A significant rise in white blood cells' count occurred in infected mice, whose mean value amounted to 12.8 ± 1.4 ×10³/µL. While those in control group were lower at 6.2 ± 0.9 ×10³/µL. Moreover, IL-6 levels in infected mice significantly increased to 85.6 ± 5.3 pg/mL versus 28.4 ± 3.1 pg/mL in controls. Infected untreated mice experienced severe inflammatory and degenerative histopathological lesions. On the other hand, infected but licorice-treated mice exhibited reduced inflammation, IL-6 levels, improvements in hematological indices, and lesser degree of tissue damage. The lowest dose (50 mg/mL) was shown to produce maximum protective effect, implying that there is no clear relationship between the concentration of licorice and its biological impact on experimental mice.<br />Conclusion<br />Glycyrrhiza glabra extract produced certain anti-inflammatory and protective effects against infection caused by Klebsiella aerogenes in mice. Licorice extracts decreased inflammation and improved pathological alterations observed in infected animals. Glycyrrhiza glabra may be regarded as an interesting candidate for development as a natural immunomodulator; nonetheless, more research needs to be done. هدف: ظهور Klebsiella aerogenes به‌عنوان یک پاتوژن احتمالی با عفونت‌های گوارشی و سیستمیک در حیوانات و انسان‌ها مرتبط دانسته شده است. همچنین مقاومت ضدمیکروبی در میان سویه‌های گونه‌های Klebsiella افزایش یافته است. بنابراین، نیاز به یافتن منابع جایگزین از مواد تعدیل‌کننده سیستم ایمنی وجود دارد. از این‌رو، هدف این مطالعه ارزیابی اثرات تعدیل‌کننده ایمنی و پیشگیرانه عصاره Glycyrrhiza glabra (شیرین‌بیان) در مدل موشی عفونت ناشی از Klebsiella aerogenes بود.<br />مواد و روش‌ها: نمونه‌ها از 50 گربه مبتلا به اسهال برای کشت و شناسایی K. aerogenes جمع‌آوری شدند. سپس این باکتری‌ها برای ایجاد عفونت تجربی در 48 موش نژاد Swiss albino استفاده شدند. حیوانات به شش گروه شامل هشت موش تقسیم شدند. سه گروه عصاره خوراکی شیرین‌بیان را با دوزهای مختلف 50، 150 و 250 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر دریافت کردند. دو گروه کنترل شامل کنترل منفی (تجویز خوراکی PBS) و کنترل مثبت بودند. گروه اضافی نیز فقط عصاره را دریافت کرد و آلوده نشد. عصاره شیرین‌بیان دو بار در هفته به مدت 21 روز تجویز شد و سپس موش‌ها با باکتری Klebsiella aerogenes با غلظت 1.5 × 10⁸ CFU/mL تلقیح شدند.<br />نتایج: موش‌های آلوده درمان‌نشده در مقایسه با گروه کنترل منفی افزایش معنی‌داری در شاخص‌های التهابی و خونی نشان دادند (P ≤ 0.05). افزایش قابل توجهی در تعداد گلبول‌های سفید در موش‌های آلوده مشاهده شد، به‌طوری‌که میانگین آن‌ها به 12.8 ± 1.4 ×10³/µL رسید. در حالی که این مقدار در گروه کنترل 6.2 ± 0.9 ×10³/µL بود. همچنین، سطح IL-6 در موش‌های آلوده به‌طور معنی‌داری تا 85.6 ± 5.3 pg/mL افزایش یافت، در حالی که در گروه کنترل 28.4 ± 3.1 pg/mL بود. موش‌های آلوده درمان‌نشده دچار ضایعات شدید التهابی و تخریبی بافتی شدند. در مقابل، موش‌های آلوده‌ای که با شیرین‌بیان درمان شده بودند، کاهش التهاب، کاهش سطحIL-6، بهبود شاخص‌های خونی و آسیب بافتی کمتر را نشان دادند. کمترین دوز عصاره (50 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر) بیشترین اثر محافظتی را ایجاد کرد که نشان می‌دهد رابطه مستقیمی میان غلظت شیرین‌بیان و اثر زیستی آن در موش‌های آزمایشگاهی وجود ندارد. <br />نتیجه‌گیری: عصاره Glycyrrhiza glabra دارای اثرات ضدالتهابی و محافظتی در برابر عفونت ناشی از Klebsiella aerogenes در موش‌ها بود. عصاره شیرین‌بیان موجب کاهش التهاب و بهبود تغییرات پاتولوژیک مشاهده‌شده در حیوانات آلوده شد. بنابراین، Glycyrrhiza glabra می‌تواند به‌عنوان یک گزینه امیدوارکننده برای توسعه تعدیل‌کننده طبیعی سیستم ایمنی مطرح شود، هرچند انجام مطالعات بیشتر ضروری است. https://jab.uk.ac.ir/article_5447_6f5dc884e2caa8568172b1d261c5cf9b.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 The immunomodulation of Nelumbo nucifera seed extract on rabbits infected with Enterobacter cloacae complex تعدیل سیستم ایمنی توسط عصاره بذر Nelumbo nucifera در خرگوش‌های آلوده به کمپلکس Enterobacter cloacae 431 452 5450 10.22103/jab.2026.27100.1885 FA فیروز عباس حسین گروه میکروبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه بغداد، عراق. اکرام عباس السمراء گروه میکروبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه بغداد، عراق. Journal Article 2026 05 03 Objective<br />In this study, isolation and identification of members of the Enterobacter cloacae complex (ECC) from domestic cats in Baghdad, Iraq, and determination of their susceptibility patterns to various antibiotics were conducted. This study also assessed the effect of Nelumbo nucifera (lotus) seed extract as an immunomodulator in an experimental animal model.<br />Materials and Methods<br />Seventy five clinical specimens from domestic cats (feces, blood, and urine) were obtained. Preliminary isolation and identification were done based on morphological characteristics and fermentation pattern of ECC strains to lactose in select media. Confirmatory test included automatic system analysis using VITEK 2 Compact System and identification through PCR amplification of the 16S rRNA gene (1250 bp). Antibiotic susceptibility was determined according to guidelines. GC-MS analysis was done for ethanolic extract of N. nucifera seed. Immunomodulatory activity of lotus seed extract was tested using rabbits as the experimental animal through determination of hematological parameters and levels of interleukins IL-1β and IL-8 using ELISA.<br />Results<br />The isolation rate of ECC was 2.7% among all cultures collected, with a higher prevalence in the feces (5.7%) than in blood and urine. Susceptibility testing showed high sensitivity to carbapenems, aminoglycosides, and fluoroquinolones, with partial resistance to β-lactam/β-lactamase inhibitor combinations. In the GC-MS analysis of the lotus seed extract, linoleic acid was found to be the main active constituent. After administration of the extract in vivo at a preventive dose (200 mg/mL), there were remarkable decreases in leukocytosis and granulocytosis, as well as increases in the lymphocyte count. Moreover, the levels of pro-inflammatory cytokines IL-1β and IL-8 were significantly reduced according to the ELISA results.<br />Conclusions<br />Based on the results, domestic cats within the study population in Baghdad might constitute a limited source of ECC. The ethanolic extract of N. nucifera seeds exhibits promising immunomodulatory properties through the regulation of inflammatory responses and promoting immune balance. هدف: در این مطالعه، جداسازی و شناسایی اعضای کمپلکس Enterobacter cloacae (ECC) از گربه‌های خانگی در بغداد، عراق، و تعیین الگوی حساسیت آن‌ها به آنتی‌بیوتیک‌های مختلف انجام شد. همچنین، اثر عصاره بذر Nelumbo nucifera (نیلوفر آبی) به‌عنوان یک تعدیل‌کننده سیستم ایمنی در یک مدل حیوانی آزمایشی مورد ارزیابی قرار گرفت.<br />مواد و روش‌ها: تعداد 75 نمونه بالینی از گربه‌های خانگی شامل مدفوع، خون و ادرار جمع‌آوری شد. جداسازی و شناسایی اولیه بر اساس ویژگی‌های مورفولوژیک و الگوی تخمیر لاکتوز توسط سویه‌های ECC در محیط‌های انتخابی انجام گرفت. آزمون‌های تأییدی شامل آنالیز با سیستم خودکار VITEK 2 Compact و شناسایی از طریق تکثیر ژن 16S rRNA (1250 جفت باز) به روش PCR بود. آزمون حساسیت آنتی‌بیوتیکی بر اساس دستورالعمل‌های استاندارد انجام شد. همچنین، آنالیز GC-MS برای عصاره اتانولی بذر N. nucifera صورت گرفت. فعالیت تعدیل‌کننده ایمنی عصاره بذر نیلوفر آبی با استفاده از خرگوش‌ها به‌عنوان حیوان آزمایشگاهی و از طریق ارزیابی شاخص‌های خونی و اندازه‌گیری سطوح اینترلوکین‌های IL-1β و IL-8 با روش ELISA بررسی شد. <br />نتایج: میزان جداسازی ECC در میان تمام کشت‌ها 7/2% بود و بیشترین شیوع در نمونه‌های مدفوع (7/5%) نسبت به خون و ادرار مشاهده شد. آزمون حساسیت آنتی‌بیوتیکی نشان داد که سویه‌ها حساسیت بالایی به کارباپنم‌ها، آمینوگلیکوزیدها و فلوروکینولون‌ها داشتند، در حالی که مقاومت نسبی نسبت به ترکیبات β-لاکتام/مهارکننده β-لاکتاماز مشاهده شد. در آنالیز GC-MS عصاره بذر نیلوفر آبی، اسید لینولئیک به‌عنوان مهم‌ترین ترکیب فعال شناسایی شد. پس از تجویز عصاره به‌صورت درون‌تنی با دوز پیشگیرانه 200 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر، کاهش قابل توجهی در لکوسیتوز و گرانولوسیتوز مشاهده شد و تعداد لنفوسیت‌ها افزایش یافت. علاوه بر این، نتایج ELISA کاهش معنی‌دار سطوح سایتوکاین‌های پیش‌التهابی IL-1β و IL-8 را نشان داد.<br />نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، گربه‌های خانگی در جمعیت مورد بررسی در بغداد می‌توانند منبع محدودی از کمپلکس Enterobacter cloacae باشند. عصاره اتانولی بذر Nelumbo nucifera دارای ویژگی‌های امیدوارکننده‌ای در تعدیل سیستم ایمنی است که از طریق تنظیم پاسخ‌های التهابی و تقویت تعادل ایمنی عمل می‌کند. https://jab.uk.ac.ir/article_5450_436dabd28571dca9c5687fe1cc831e19.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Developmental dynamics of spleen morphogenesis and histogenesis in local Iraqi Awassi sheep fetuses: Insights from light and scanning electron microscopy پویایی‌های تکاملی مورفوژنز و هیستوژنز طحال در جنین‌های گوسفند آواسی بومی عراق: یافته‌هایی از میکروسکوپ نوری و الکترونی روبشی 453 476 5453 10.22103/jab.2026.27153.1896 FA عایشه ایوب عیسی گروه آناتومی و بافت‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم گرین، بابل، ۵۱۰۱۳، عراق جعفر غازی عباس الجبوری گروه آناتومی و بافت‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم گرین، بابل، ۵۱۰۱۳، عراق Journal Article 2026 05 10 Objective<br />Spleen plays an important role in the hemopoietic function in embryonic life. During the hepatic growth stage, spleen produces blood cells along with liver while in myeloid stage, it produces the blood cells along with liver and bone marrow. Destruction of older erythrocytes, lymphocytes and thrombocytes take place in spleen. The aim of this study was to investigate the prenatal morphological and histological development of the spleen in local Awassi sheep used light and scanning electron microscopy. <br />Materials and methods<br />Thirty spleen specimens were collected from healthy pregnant Awassi ewes at different stages of gestation. Fetal age was determined using the fetal crown rump length (CRL) equation and the specimens were classified into three groups: Group 1: 50–60 days, Group 2: 90–100 days, and Group 3: 130–140 days. For scanning electron examination, small spleen blocks (~1 mm³) were fixed. SEM was used to observe the splenic surface at multiple magnifications. Data analysis of histological and morphological parameters was performed using SPSS version 24. <br />Results <br />In group 1, spleen a tiny reddish bloody patch then appeared reddish in color more cohesive while, by scanning electron microscopy and histologically revealed an immature surface structure with incomplete development of the cortex and the trabeculae were undeveloped yet reflecting early splenic differentiation. In group 2, the spleen showed an increase in size and the trabecula extend from capsule to parenchyma, clear differentiation of white pulp and red pulp, indicating progressive structural maturation. In group3, spleen was more development with advancement of gestation and become relatively similar to that in postnatal periods and consist of the splenic capsule, trabeculae, red pulp, white pulp with present of cellular components and increased in trabecular network by light and scanning microscope examination. <br />Conclusion <br />These findings highlight the progressive prenatal maturation of the spleen and underscore its pivotal role in immune system development. Deviations from these normal microstructural patterns may indicate pathological or immunological disorders. هدف: طحال در دوران جنینی نقش مهمی در خون‌سازی ایفا می‌کند. در مرحله رشد کبدی، طحال همراه با کبد در تولید سلول‌های خونی مشارکت دارد و در مرحله میلوئیدی نیز همراه با کبد و مغز استخوان در خون‌سازی نقش دارد. همچنین تخریب گلبول‌های قرمز پیر، لنفوسیت‌ها و ترومبوسیت‌ها در طحال انجام می‌شود. هدف این مطالعه بررسی تکامل مورفولوژیک و بافت‌شناسی پیش از تولد طحال در گوسفندان آواسی بومی عراق با استفاده از میکروسکوپ نوری و الکترونی روبشی بود.<br />مواد و روش‌ها: تعداد 30 نمونه طحال از میش‌های آبستن سالم نژاد آواسی در مراحل مختلف آبستنی جمع‌آوری شد. سن جنین‌ها با استفاده از معادله طول فرق سر تا دنبالچه (CRL) تعیین گردید و نمونه‌ها به سه گروه تقسیم شدند: گروه اول 50 تا 60 روز، گروه دوم 90 تا 100 روز و گروه سوم 130 تا 140 روز. برای بررسی با میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM)، قطعات کوچکی از طحال (حدود 1 میلی‌متر مکعب) تثبیت شدند. از SEM برای مشاهده سطح طحال در بزرگنمایی‌های مختلف استفاده شد. تحلیل داده‌های مورفولوژیک و هیستولوژیک با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 24 انجام گرفت.<br />نتایج: در گروه اول، طحال به صورت لکه خونی کوچک متمایل به قرمز مشاهده شد و سپس رنگ آن قرمزتر و منسجم‌تر گردید. بررسی‌های میکروسکوپ الکترونی روبشی و هیستولوژی نشان داد که سطح طحال نابالغ بوده و قشر و ترابکول‌ها هنوز به‌طور کامل تکامل نیافته‌اند که بیانگر مراحل اولیه تمایز طحال است. در گروه دوم، اندازه طحال افزایش یافت و ترابکول‌ها از کپسول به پارانشیم امتداد پیدا کردند. همچنین تمایز واضح پالپ سفید و پالپ قرمز مشاهده شد که نشان‌دهنده بلوغ تدریجی ساختار طحال بود. در گروه سوم، طحال با پیشرفت دوره آبستنی تکامل بیشتری یافت و از نظر ساختاری تا حد زیادی مشابه طحال پس از تولد شد. این ساختار شامل کپسول طحال، ترابکول‌ها، پالپ قرمز و پالپ سفید همراه با اجزای سلولی مشخص بود و افزایش شبکه ترابکولی در بررسی‌های میکروسکوپ نوری و الکترونی مشاهده شد.<br />نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه بلوغ تدریجی طحال در دوران پیش از تولد را نشان داده و نقش حیاتی آن را در تکامل سیستم ایمنی برجسته می‌سازد. هرگونه انحراف از این الگوهای طبیعی ریزساختاری ممکن است نشان‌دهنده اختلالات پاتولوژیک یا ایمنی‌شناختی باشد. https://jab.uk.ac.ir/article_5453_d4f69c451e71230e00a59b52851d0c14.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Integrated Protein and Gene Expression Analysis of S100A1 and S100A8/A9 Demonstrates Coordinated Dysregulation of Calcium Homeostasis, Innate Immune Activation, and Angiogenic Signaling in Acute Myocardial Infarction تحلیل یکپارچه بیان پروتئینی و ژنی S100A1 و S100A8/A9 نشان‌دهنده اختلال هماهنگ در هموستاز کلسیم، فعال‌سازی ایمنی ذاتی و سیگنالینگ آنژیوژنیک در انفارکتوس حاد میوکارد 477 504 5454 10.22103/jab.2026.27154.1897 FA الهام ف. حمزه دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، حله، عراق عبدالسمیع حسن الطائی دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، حله، عراق امیر الجباوی دانشکده پزشکی، دانشگاه بابل، حله، عراق Journal Article 2026 05 10 Objective<br />Acute myocardial infarction (AMI) is characterized by complex molecular interactions involving disruption of cardiomyocyte calcium homeostasis, activation of innate immune pathways and impaired angiogenic signaling. However, the integrated relationship between the cardiomyocyte-specific S100A1 protein and the inflammatory S100 A8/A9 complex remains incompletely understood. Thus, this study aimed to evaluate the protein and gene expression profiles of S100A1 and S100A8/A9 and their association with inflammatory (TNF-α) and angiogenic (VEGF-A) biomarkers in AMI. <br />Materials and methods<br />This case-control study included 176 participants (88 AMI patients and 88 age and sex matched controls). Participants were recruited from AL-Hilla Teaching Hospital and Marjan Medical City. Circulating levels of S100A1, S100A8/A9, TNF-α and VEGF-A were measured using ELISA, while serum calcium was quantified with spectrophotometry. Gene expression levels of S100A1, S100A8 and S100A9 were determined by qRT-PCR using 2^−ΔΔCt method. Apply receiver operating characteristic (ROC) curve analysis to assess diagnostic performance. <br />Results<br />Significant multi-axis dysregulation was observed in AMI patients. S100A1 mRNA expression was markedly reduced (p<0.0001), accompanied by decreased circulating S100A1 protein (AUC = 0.69Y, specificity = 100%). In contrast, inflammatory markers were elevated with S100A8/A9 demonstrating acceptable diagnostic performance (AUC=0.76), while TNF-α showed no discriminative value (AUC=0.50). Serum calcium exhibited strong diagnostic accuracy (AUC=0.82), indicating early disruption of calcium homeostasis. Angiogenic impairment was reflected by reduced VEGF-A levels but with limited diagnostic utility (AUC = 0.54). Gene expression analysis further confirmed significant upregulation of S100A8 (p=0.030) and S100A9 (p=0.044). No significant correlation was observed between S100A1 and inflammatory markers (p>0.05), whereas S100A8 and S100A9 expression showed a strong positive association, indicating coordinated inflammatory activation. <br />Conclusion<br />These findings show that calcium control linked to S100A1, immune responses from S100A8/A9 and issues with blood vessel formation related to VEGF-A are all connected. The superior diagnostic capability of S100A1 suggests that markers reflecting calcium management in cardiac cells may enhance the identification of acute myocardial infarction (AMI) and provide greater insight than conventional inflammatory indicators. هدف: انفارکتوس حاد میوکارد (AMI) با تعاملات مولکولی پیچیده‌ای مشخص می‌شود که شامل اختلال در هموستاز کلسیم در کاردیومیوسیت‌ها، فعال‌سازی مسیرهای ایمنی ذاتی و اختلال در سیگنالینگ آنژیوژنیک است. با این حال، ارتباط یکپارچه بین پروتئین اختصاصی کاردیومیوسیت S100A1 و کمپلکس التهابی S100A8/A9 هنوز به‌طور کامل شناخته نشده است. بنابراین، هدف این مطالعه بررسی الگوهای بیان پروتئینی و ژنی S100A1 و S100A8/A9 و ارتباط آن‌ها با نشانگرهای التهابی (TNF-α) و آنژیوژنیک (VEGF-A) در AMI بود.<br />مواد و روش‌ها: این مطالعه مورد-شاهدی شامل 176 شرکت‌کننده (88 بیمار مبتلا به AMI و 88 فرد سالم همسان از نظر سن و جنس) بود. شرکت‌کنندگان از بیمارستان آموزشی الحله و شهر پزشکی مرجان انتخاب شدند. سطوح سرمی S100A1، S100A8/A9، TNF-α و VEGF-A با روش ELISA اندازه‌گیری شد، در حالی که کلسیم سرم با روش اسپکتروفتومتری تعیین گردید. میزان بیان ژنی S100A1، S100A8 و S100A9 با استفاده از qRT-PCR و روش 2^−ΔΔCt بررسی شد. همچنین برای ارزیابی عملکرد تشخیصی از تحلیل منحنی ROC استفاده گردید.<br />نتایج: اختلال چندمحوری قابل توجهی در بیماران AMI مشاهده شد. بیان mRNA ژن S100A1 به‌طور معنی‌داری کاهش یافت (p<0.0001) و همزمان سطح پروتئین آن نیز کاهش نشان داد (AUC = 0.69Y, specificity = 100%). در مقابل، نشانگرهای التهابی افزایش یافتند و کمپلکس S100A8/A9 عملکرد تشخیصی قابل قبولی نشان داد (AUC=0.76)، در حالی که TNF-α قدرت تفکیک تشخیصی نداشت (AUC=0.50). کلسیم سرم دقت تشخیصی بالایی نشان داد (AUC=0.82) که بیانگر اختلال زودهنگام در هموستاز کلسیم بود. اختلال آنژیوژنیک با کاهش VEGF-A مشخص شد، اما ارزش تشخیصی محدودی داشت (AUC = 0.54). تحلیل بیان ژنی همچنین افزایش معنی‌دار S100A8 (p=0.030) و S100A9 (p=0.044) را تأیید کرد. هیچ همبستگی معنی‌داری بین S100A1 و نشانگرهای التهابی مشاهده نشد (p>0.05)، در حالی که بین S100A8 و S100A9 همبستگی مثبت قوی وجود داشت که نشان‌دهنده فعال‌سازی هماهنگ التهابی است.<br />نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهند که تنظیم کلسیم مرتبط با S100A1، پاسخ‌های ایمنی ناشی از S100A8/A9 و اختلال در آنژیوژنز مرتبط با VEGF-A به‌طور همزمان در انفارکتوس حاد میوکارد درگیر هستند. قدرت تشخیصی بالاتر S100A1 نشان می‌دهد که نشانگرهای مرتبط با تنظیم کلسیم در سلول‌های قلبی می‌توانند در تشخیص بهتر AMI نسبت به شاخص‌های التهابی سنتی نقش مهم‌تری داشته باشند. https://jab.uk.ac.ir/article_5454_4b092c9e18ac2c8d7cb0baa7230ac07a.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Molecular diagnosis and genetic variation of the Jujube Blue Butterfly (Tarucus spp.) in Misan province, southern Iraq تشخیص مولکولی و تنوع ژنتیکی پروانه آبی کنار (Tarucus spp.) در استان میسان، جنوب عراق 505 518 5459 10.22103/jab.2026.27201.1905 FA آیات ع. عیدان بخش حفاظت از گیاهان، دانشکده کشاورزی، دانشگاه میسان، عماره، میسان ۶۲۰۰۱، عراق علی ه. ابورغیف بخش حفاظت از گیاهان، دانشکده کشاورزی، دانشگاه میسان، عماره، میسان ۶۲۰۰۱، عراق زیدون ط. العقیبی بخش شیمی، دانشکده علوم، دانشگاه میسان، عماره ۶۲۰۰۱، میسان، عراق Journal Article 2026 05 14 Objective<br />The Jujube Blue butterfly, Tarucus theophrastus, is one of the significant insect pests affecting Ziziphus trees in tropical regions. Traditional identification of these insects has relied on morphological description, focusing on wing spot patterns and genital structures to distinguish species. The current work sought to perform an accurate genetic diagnosis of this species in Misan Province since the phenomena of cryptic species poses difficulties for standard morphological identification. <br />Materials and methods<br />Samples of the Jujube Blue butterfly were collected from Ziziphus spp, trees distributed across Al-Kahla district, Al-Maimouna district, and the Al-Tabar area in Maysan Province, southern Iraq. The Global Positioning System (GPS) was used to determine the geographic locations for three different areas in Maysan Province in order to spatially document the study's collection stations and guarantee the accuracy of returning to them in the future. The methodology included DNA extraction and amplification of the Cytochrome Oxidase I (COI) gene using universal primers (LCO1490 and HCO2198), where gel electrophoresis revealed clear genetic bands at a molecular size of 700 bp.<br /><br />Results<br />The Polymerase Chain Reaction (PCR) products' gel electrophoresis showed distinct genetic bands for the Cytochrome Oxidase I (COI) gene at the anticipated molecular size of around 700 bp. The results of the genetic sequence analysis and their alignment in the global GenBank revealed a 100% genetic identity with the reference sample (ON436886.1). The local samples were officially registered in the DNA Data Bank of Japan (DDBJ) under accession numbers LC913553, LC913554, and LC913555. Furthermore, the phylogenetic tree designed using the Maximum Likelihood method implemented in MEGA11 software showed complete genetic proximity between the study samples and the documented global strains. <br />Conclusions<br />This study is significant because to the best of our knowledge, this is among the first molecular studies of this species in Misan Province. It also adds new strains to the national genetic database, which helps to improve integrated control programs and comprehend the genetic variation of the insect in Iraq. هدف: پروانه آبی کنار (Tarucus theophrastus) یکی از آفات مهم درختان کنار (Ziziphus) در مناطق گرمسیری به شمار می‌رود. شناسایی سنتی این حشرات بر اساس ویژگی‌های مورفولوژیک، به‌ویژه الگوهای لکه‌های بال و ساختار اندام‌های تناسلی، برای تفکیک گونه‌ها انجام می‌شود. مطالعه حاضر با هدف انجام تشخیص ژنتیکی دقیق این گونه در استان میسان انجام شد، زیرا وجود گونه‌های پنهان (Cryptic species) شناسایی مورفولوژیک استاندارد را با دشواری مواجه می‌سازد.<br />مواد و روش‌ها: نمونه‌های پروانه آبی کنار از درختان Ziziphus spp. در مناطق الکحلاء، المیمونه و منطقه الطبار در استان میسان، جنوب عراق جمع‌آوری شدند. برای تعیین موقعیت جغرافیایی مناطق نمونه‌برداری و ثبت مکانی ایستگاه‌های جمع‌آوری از سیستم موقعیت‌یاب جهانی (GPS) استفاده شد تا امکان بازگشت دقیق به این مناطق در آینده فراهم گردد. روش تحقیق شامل استخراج DNA و تکثیر ژن سیتوکروم اکسیداز I (COI) با استفاده از آغازگرهای عمومی (LCO1490 و HCO2198) بود. نتایج الکتروفورز ژل وجود باندهای ژنتیکی واضح با اندازه مولکولی حدود 700 جفت باز را نشان داد.<br />نتایج: الکتروفورز محصولات واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR) باندهای ژنتیکی مشخصی برای ژن COI در اندازه مورد انتظار حدود 700 جفت باز نشان داد. نتایج تحلیل توالی ژنی و هم‌ترازی آن‌ها با پایگاه جهانی GenBank، تطابق ژنتیکی 100% با نمونه مرجع (ON436886.1) را آشکار کرد. نمونه‌های محلی به‌طور رسمی در بانک اطلاعات DNA ژاپن (DDBJ) تحت شماره‌های دسترسی LC913553، LC913554 و LC913555 ثبت شدند. همچنین، درخت فیلوژنتیکی طراحی‌شده با استفاده از روش روش حداکثر احتمال در نرم‌افزار MEGA11 نزدیکی ژنتیکی کامل میان نمونه‌های مورد مطالعه و سویه‌های جهانی ثبت‌شده را نشان داد.<br />نتیجه‌گیری: این مطالعه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا بر اساس دانش ما این پژوهش یکی از نخستین مستندسازی مولکولی و اطلاعاتی این گونه در استان میسان محسوب می‌شود. همچنین، افزودن سویه‌های جدید به پایگاه داده ژنتیکی ملی می‌تواند به بهبود برنامه‌های کنترل تلفیقی و درک بهتر تنوع ژنتیکی این حشره در عراق کمک کند. https://jab.uk.ac.ir/article_5459_e3be3c0d98ccfb5ae0ae13d35c0a2399.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Gene expression analysis of biofilm-associated and vancomycin stress-response genes in clinical Staphylococcus aureus تحلیل بیان ژنی ژن‌های مرتبط با بیوفیلم و پاسخ به تنش وانکومایسین در Staphylococcus aureus بالینی 519 534 5463 10.22103/jab.2026.27221.1906 FA رنا کاظم محمد گروه بیوتکنولوژی، دانشکده علوم، دانشگاه بغداد، عراق علی عطاءالله ابراهیم گروه تکنیک‌های پرتوشناسی، کالج دانشگاهی السلام، بغداد، عراق. کرم داوود سلمان بیمارستان عمومی، اداره سلامت الکرخ بغداد، عراق. مصطفی کاظم الشمری پزشک عمومی، بغداد، عراق و فارغ‌التحصیل دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم و فناوری اردن، اردن. Journal Article 2026 05 16 Objective<br />Regulatory pathways involved in antibiotic resistance and biofilm formation in Staphylococcus aureus are complex and involve multiple genetic systems, including the vraSR stress-response pathway and the icaADBC operon. Understanding the transcriptional response of these genes under vancomycin exposure may provide insight into mechanisms associated with persistence and treatment failure. The study examined how clinical Staphylococcus aureus isolates react to vancomycin. The research also focused on antibiotic susceptibility and the activity of genes linked to biofilm growth (icaA, icaB, icaC, and icaD) and resistance (vra). <br />Materials and methods<br />Clinical isolates of Staphylococcus aureus were obtained from burn and wound specimens and confirmed by standard microbiological techniques. Vancomycin susceptibility was preliminarily evaluated using the agar well diffusion method. Total RNA was extracted from S. aureus cultures. Quantitative real-time PCR (qRT-PCR) was carried out using SYBR Green to perform expression analysis to track changes in the bacteria after exposure to the antibiotic.<br />Results<br />Testing showed that isolates responded differently to the drug. Several samples had very small or non-existent inhibition zones. These findings may indicate reduced susceptibility to vancomycin; however, confirmation using MIC-based assays is required. The qRT-PCR results showed that the icaADBC operon became more active after treatment. This change was most obvious in isolate 2. The data indicates that exposure to antibiotics might help the bacteria build stronger biofilms. This response is likely to help the bacteria survive and leads to treatment failure. The vra gene also showed strong activity across several isolates. This supports its role in managing cell wall stress. The hpr gene became more active too. This result suggests the gene might not stay stable enough to work as an internal control in these conditions. <br />Conclusions<br />The results show a clear connection between drug resistance and biofilm growth in S. aureus. Relying only on vancomycin for MRSA treatment has major drawbacks. Alternative therapeutic strategies targeting biofilm formation and cell wall stress-response pathways may improve treatment outcomes in persistent MRSA infections. These approaches could target the genes that control biofilm production. Another option is to find ways to block the vraSR system. هدف: مسیرهای تنظیمی دخیل در مقاومت آنتی‌بیوتیکی و تشکیل بیوفیلم در Staphylococcus aureus پیچیده بوده و چندین سیستم ژنتیکی از جمله مسیر پاسخ به تنش vraSR و اپرون icaADBC را در بر می‌گیرند. درک پاسخ رونویسی این ژن‌ها در مواجهه با وانکومایسین می‌تواند بینشی درباره مکانیسم‌های مرتبط با پایداری عفونت و شکست درمان ارائه دهد. این مطالعه واکنش ایزوله‌های بالینی Staphylococcus aureus به وانکومایسین را بررسی کرد. همچنین حساسیت آنتی‌بیوتیکی و فعالیت ژن‌های مرتبط با تشکیل بیوفیلم (icaA، icaB، icaC و icaD) و مقاومت (vra) مورد ارزیابی قرار گرفت.<br />مواد و روش‌ها: ایزوله‌های بالینی Staphylococcus aureus از نمونه‌های سوختگی و زخم جمع‌آوری و با روش‌های استاندارد میکروبیولوژی تأیید شدند. حساسیت به وانکومایسین ابتدا با روش انتشار در چاهک آگار ارزیابی شد. RNA تام از کشت‌های S. aureus استخراج گردید. سپس واکنش qRT-PCR با استفاده از رنگ SYBR Green برای تحلیل بیان ژنی و بررسی تغییرات باکتری پس از مواجهه با آنتی‌بیوتیک انجام شد.<br />نتایج: آزمون‌ها نشان دادند که ایزوله‌ها پاسخ‌های متفاوتی به دارو داشتند. برخی نمونه‌ها دارای هاله مهاری بسیار کوچک یا فاقد هاله بودند. این یافته‌ها ممکن است نشان‌دهنده کاهش حساسیت به وانکومایسین باشند، هرچند تأیید آن با آزمون‌های مبتنی بر MIC ضروری است. نتایج qRT-PCR نشان داد که اپرون icaADBC پس از درمان فعال‌تر شده است و این تغییر به‌ویژه در ایزوله شماره 2 واضح‌تر بود. داده‌ها نشان می‌دهند که مواجهه با آنتی‌بیوتیک ممکن است به باکتری‌ها در تشکیل بیوفیلم قوی‌تر کمک کند. این پاسخ احتمالاً موجب بقای بیشتر باکتری و شکست درمان می‌شود. ژن vra نیز در چندین ایزوله فعالیت بالایی نشان داد که نقش آن را در مدیریت تنش دیواره سلولی تأیید می‌کند. علاوه بر این، ژن hpr نیز افزایش بیان داشت که نشان می‌دهد ممکن است در این شرایط پایداری کافی برای استفاده به‌عنوان کنترل داخلی نداشته باشد.<br />نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه ارتباط آشکاری میان مقاومت دارویی و رشد بیوفیلم در S. aureus نشان داد. اتکای صرف به وانکومایسین برای درمان MRSA دارای محدودیت‌های قابل توجهی است. راهبردهای درمانی جایگزین که تشکیل بیوفیلم و مسیرهای پاسخ به تنش دیواره سلولی را هدف قرار دهند، می‌توانند نتایج درمانی را در عفونت‌های پایدار MRSA بهبود بخشند. این راهبردها ممکن است ژن‌های کنترل‌کننده تولید بیوفیلم یا سیستم vraSR را هدف قرار دهند. https://jab.uk.ac.ir/article_5463_5f12d48d61a32ad840eaad852fd38edc.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Effects of ultraviolet-B supplementation on productive performance, egg quality, and eggshell microbial traits in Japanese quail اثرات مکمل‌یاری با اشعه فرابنفش B بر عملکرد تولیدی، کیفیت تخم و ویژگی‌های میکروبی پوسته تخم در بلدرچین ژاپنی 535 550 5464 10.22103/jab.2026.27224.1907 FA آلفرد س. کارومی دانشکده کشاورزی، گروه تولیدات دامی، دانشگاه بصره، عراق هُدی فالح سعد دانشکده کشاورزی، گروه تولیدات دامی، دانشگاه بصره، عراق آلیس لوئیس یوسف گروه پژوهش‌های محصولات طبیعی، مرکز تحقیقات فنی، دانشگاه فنی شمال، موصل، عراق صلاح مهدی السودانی دانشکده کشاورزی، گروه تولیدات دامی، دانشگاه بصره، عراق بشار فالح زقیر دانشکده کشاورزی، گروه تولیدات دامی، دانشگاه بصره، عراق صباح کاظم الحمّود دانشکده کشاورزی، گروه تولیدات دامی، دانشگاه بصره، عراق Journal Article 2026 05 16 Objective<br />The purpose of this study was to assess how ultraviolet-B (UVB) radiation added to the lighting program impacted productive performance during the rearing stage, laying performance, egg quality properties, and eggshell microbial properties in Japanese quail (Coturnix japonica). <br />Materials and methods<br />One hundred and eighty-one-day-old quail chicks were randomly allocated to four experimental treatments with three replications in each treatment and 15 birds in each replication. The control group of birds was only exposed to a basal LED lighting program. The other three groups received supplemental narrowband UVB (305-315 nm) for 60, 90, or 120 minutes per day. Philips TL 20W/01 RS lamps mounted 40 cm above the birds were used. The UVB irradiance at bird level was maintained at 25 ± 2 μW/cm² using a calibrated UV radiometer, and the cumulative daily UVB exposure dose differed according to treatment duration. Growth performance characteristics were measured at the rearing stage and the female quails were later measured for the age of first egg, hen day egg production, egg weight, egg mass, feed ratio, and livability. To identify external and internal egg quality traits, representative samples of eggs were taken to identify shape index, shell weight, shell percentage, shell thickness, yolk index, albumen index, and Haugh unit traits. Microbiological procedures were done by swabs to determine Eggshell microbial contamination. <br />Results<br />The findings showed that productive performance, laying efficiency, shell quality, and eggshell hygienic status were better with UVB supplementation than with the control treatment, where the response was most favorable in birds exposed to UVB treatment at 90 min/day. The final body weight, hen-day egg production, egg mass, shell thickness, shell percentage, albumen index, and Haugh unit in the quails in 90 min/day treatment were higher. While, eggshell microbial counts were lower, and the feed conversion ratio was better. <br />Conclusion<br />The results imply that moderate UVB exposure could be an effective management strategy to enhance production efficiency and eggshell hygienic quality among indoor Japanese quail systems. هدف: هدف این مطالعه ارزیابی تأثیر افزودن تابش فرابنفش B (UVB) به برنامه نوری بر عملکرد تولیدی در مرحله پرورش، عملکرد تخم‌گذاری، ویژگی‌های کیفیت تخم و خصوصیات میکروبی پوسته تخم در بلدرچین ژاپنی (Coturnix japonica) بود.<br />مواد و روش‌ها: تعداد 180 جوجه بلدرچین یک‌روزه به‌صورت تصادفی در چهار تیمار آزمایشی با سه تکرار در هر تیمار و 15 پرنده در هر تکرار تقسیم شدند. گروه شاهد تنها در معرض برنامه نوری پایه LED قرار گرفت. سه گروه دیگر مکمل UVB باریک‌باند (315-305 نانومتر) را به مدت 60، 90 یا 120 دقیقه در روز دریافت کردند. برای این منظور از لامپ‌های Philips TL 20W/01 RS که در ارتفاع 40 سانتی‌متری بالای پرندگان نصب شده بودند استفاده شد. شدت تابش UVB در سطح پرنده با استفاده از رادیومتر UV کالیبره‌شده روی 25 ± 2 میکرووات بر سانتی‌متر مربع حفظ شد و دوز تجمعی روزانه UVB بسته به مدت تیمار متفاوت بود. ویژگی‌های عملکرد رشد در مرحله پرورش اندازه‌گیری شد و سپس در بلدرچین‌های ماده سن اولین تخم‌گذاری، درصد تولید روزانه تخم، وزن تخم، توده تخم، ضریب تبدیل غذایی و زنده‌مانی بررسی گردید. برای ارزیابی صفات خارجی و داخلی کیفیت تخم، نمونه‌های نماینده‌ای از تخم‌ها انتخاب و شاخص شکل، وزن پوسته، درصد پوسته، ضخامت پوسته، شاخص زرده، شاخص آلبومن و واحد هاو اندازه‌گیری شدند. همچنین برای تعیین آلودگی میکروبی پوسته تخم از روش سواب‌گیری استفاده شد.<br />نتایج: یافته‌ها نشان داد که عملکرد تولیدی، کارایی تخم‌گذاری، کیفیت پوسته و وضعیت بهداشتی پوسته تخم در تیمارهای دارای UVB نسبت به گروه شاهد بهتر بود و بهترین پاسخ در پرندگانی مشاهده شد که روزانه 90 دقیقه در معرض UVB قرار داشتند. وزن نهایی بدن، تولید روزانه تخم، توده تخم، ضخامت پوسته، درصد پوسته، شاخص آلبومن و واحد هاو در تیمار 90 دقیقه در روز بالاتر بود. همچنین شمار میکروبی پوسته تخم کاهش یافت و ضریب تبدیل غذایی بهبود پیدا کرد.<br />نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که قرارگیری متوسط در معرض UVB می‌تواند به‌عنوان یک راهبرد مدیریتی مؤثر برای بهبود کارایی تولید و کیفیت بهداشتی پوسته تخم در سیستم‌های پرورش بلدرچین ژاپنی در محیط بسته مورد استفاده قرار گیرد. https://jab.uk.ac.ir/article_5464_14634cd79ca43dbe5fb4d7c983dfb38e.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Climate change and their implications on agricultural practices for future food safety تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن بر شیوه‌های کشاورزی برای امنیت غذایی آینده 551 570 5465 10.22103/jab.2026.25120.1690 FA م. تیرو چیترامبالام استاد، ISME، دانشگاه مهارت‌محور ATLAS SkillTech، بمبئی، هند. پ. پراکاش گروه بیوتکنولوژی، مؤسسه علوم و فناوری ساتیاباما، چنای، تامیل نادو، هند. سوچیسمیتا موهاپاترا گروه علوم خاک و شیمی کشاورزی، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه Siksha &#039;O&#039; Anusandhan، بوبانسوار، اودیسا، هند. ناوین کومار راجندران گروه مهندسی هوافضا، دانشکده مهندسی و فناوری، دانشگاه JAIN، ناحیه راماناگارا، کارناتاکا 562112، هند مادهو پراکاش سریواستاوا گروه علوم، دانشگاه فناوری اطلاعات ماهاریشی، لکهنو، اوتار پرادش، هند. سکشام سود مرکز پژوهش، تأثیر و دستاورد، دانشگاه چیتکارا، راجپورا 140417، پنجاب، هند. 0009-0004-4033-0159 جگمیت سوهال مرکز پژوهش و توسعه چیتکارا، دانشگاه چیتکارا، هیماچال پرادش 174103، هند. Journal Article 2025 04 18 Objective<br />Climate change is a serious threat to global agriculture, especially in areas where crop productivity is closely linked to environmental factors such as rainfall and temperature. Although the risk associated with climate change is well recognized, limited empirical research has discovered the effect domestically in rural, agricultural -free fields. This study examines the effect of climate change on domestic food security, identifies large climate voltages and examines socio -economic factors that form adapted reactions from farmers. <br />Materials and methods<br />Three decades of climate data (1980–2024) were analyzed to assess temperature and rainfall. A total of 190 Smallholder farmers were selected through simple random samples, and data was collected using structured interviews and focus group discussions to include both quantitative and qualitative insight. Descriptive statistics and analysis of binary logistic region was used to evaluate the relationship between domestic characteristics and food security status. <br />Results <br />The findings indicate that irregular rainfall patterns, growing temperatures, multiplied soil erosion, and an upward push in pest and disease outbreaks have adversely affected agricultural productiveness inside the have a look at location. Based on caloric consumption thresholds, 61.5% of the surveyed families had been categorized as food insecure. Statistical evaluation discovered that age, own family size, cultivated land vicinity, and precipitation stages were extensive predictors (p < 0.04) of family food security. Notably, 68.9% of the farmers mentioned enforcing adaptive strategies, consisting of crop diversification, adoption of stepped forward crop sorts, livestock rearing, and engagement in alternative profits-producing activities. These adaptive responses reflect developing cognizance and resilience at the network level. <br />Conclusions<br />The take a look at emphasizes the significance of enhancing get admission to climate information, strengthening women's involvement in agricultural livelihoods, and enhancing institutional aid for model techniques. Promoting weather-smart agricultural practices and sustainable land management could be critical in addressing the food security challenges associated with ongoing climatic adjustments. The aim of this study is to evaluate the impact of climate change on domestic food security in agricultural societies and identify socio -economic and adaptation factors affecting the flexibility of small farmers. هدف: تغییرات اقلیمی تهدیدی جدی برای کشاورزی جهانی به شمار می‌رود، به‌ویژه در مناطقی که بهره‌وری محصولات کشاورزی به عوامل محیطی مانند بارندگی و دما وابستگی زیادی دارد. با وجود اینکه خطرات ناشی از تغییرات اقلیمی به‌خوبی شناخته شده‌اند، پژوهش‌های تجربی محدودی اثرات آن را در جوامع روستایی و مناطق کشاورزی بررسی کرده‌اند. این مطالعه به بررسی تأثیر تغییرات اقلیمی بر امنیت غذایی خانوارها، شناسایی تنش‌های اقلیمی عمده و بررسی عوامل اجتماعی ـ اقتصادی مؤثر بر واکنش‌های سازگارانه کشاورزان می‌پردازد.<br />مواد و روش‌ها: داده‌های اقلیمی مربوط به سه دهه (1980 تا 2024) برای ارزیابی دما و بارندگی تحلیل شدند. تعداد 190 کشاورز خرده‌مالک از طریق نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و داده‌ها با استفاده از مصاحبه‌های ساختاریافته و بحث‌های گروهی متمرکز گردآوری شد تا بینش‌های کمی و کیفی فراهم گردد. برای ارزیابی رابطه بین ویژگی‌های خانوار و وضعیت امنیت غذایی، از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون لجستیک دوجمله‌ای استفاده شد. <br />نتایج: یافته‌ها نشان داد که الگوهای نامنظم بارندگی، افزایش دما، تشدید فرسایش خاک و افزایش شیوع آفات و بیماری‌ها، بهره‌وری کشاورزی را در منطقه مورد مطالعه تحت تأثیر منفی قرار داده‌اند. بر اساس آستانه‌های مصرف کالری، 5/61% از خانوارهای مورد بررسی در گروه ناامن غذایی قرار گرفتند. تحلیل آماری نشان داد که سن، اندازه خانواده، مساحت زمین زیر کشت و میزان بارندگی از پیش‌بینی‌کننده‌های مهم امنیت غذایی خانوار بودند (p < 0.04). همچنین، 9/68% از کشاورزان اجرای راهبردهای سازگاری مانند تنوع‌بخشی به محصولات، استفاده از ارقام بهبود‌یافته، پرورش دام و مشارکت در فعالیت‌های درآمدزای جایگزین را گزارش کردند. این واکنش‌های سازگارانه بیانگر افزایش آگاهی و تاب‌آوری در سطح جامعه است.<br />نتیجه‌گیری: این مطالعه بر اهمیت بهبود دسترسی به اطلاعات اقلیمی، تقویت مشارکت زنان در فعالیت‌های کشاورزی و ارتقای حمایت‌های نهادی برای راهبردهای سازگاری تأکید می‌کند. ترویج کشاورزی هوشمند اقلیمی و مدیریت پایدار زمین می‌تواند نقش کلیدی در مقابله با چالش‌های امنیت غذایی ناشی از تغییرات اقلیمی ایفا کند. هدف این پژوهش ارزیابی تأثیر تغییرات اقلیمی بر امنیت غذایی خانوارها در جوامع کشاورزی و شناسایی عوامل اجتماعی ـ اقتصادی و سازگاری مؤثر بر انعطاف‌پذیری کشاورزان خرده‌مالک بود. https://jab.uk.ac.ir/article_5465_b57736191ac2f1996ba3ee638ce9e1f9.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Developing hybrid tissue culture methods for disease-resistant marine algae in food industry applications توسعه روش‌های هیبریدی کشت بافت برای جلبک‌های دریایی مقاوم به بیماری در کاربردهای صنایع غذایی 571 584 5467 10.22103/jab.2026.25260.1712 FA سی. آر. راماناتان گروه GMDSS، دانشگاه AMET، کاناتور، تامیل نادو 603112، هند. موتوکومار موتوکومار گروه مهندسی دریایی، دانشگاه AMET، کاناتور، تامیل نادو 603112، هند. Journal Article 2025 05 13 Objective<br />This study aimed to develop and evaluate a hybrid tissue culture method, called Somatic Embryogenesis-Micropropagation-Controlled Bioreactor Culture (SE-Mp-CBc), for producing disease-resistant marine algae. And enhance algae regeneration efficiency and marine microbial resistance for food industry-orient applications.<br />Materials and methods<br />To develop the SE-Mp-CBc system, marine algal explants were collected and cultured in nutrient-optimized media containing selective plant growth regulators and elicitors. The explants were sterilized and subjected to somatic embryogenesis and micropropagation processes under a sterile environment. To maintain the optimization, the pH, temperature, aeration, and nutrient flow were controlled and managed by the bioreactor system. The experiment was designed to improve and assess the regeneration process and relative resistance score (RS) to marine pathogens. The physical and molecular changes, like morphological changes, biomass yield, and disease resistance in the marine algae, were measured and analysed by the ANOVA statistical tool.<br />Results<br />In the algae regeneration, the SE-Mp-CBc showed a major improvement compared to the traditional methods. The regeneration process was successful by enhancing callus induction, shoot development, and tissue survival with the hybrid system. Regeneration efficiency improved across multiple strains, showing a clear advantage of the controlled bioreactor environment. Pathogen resistance also increased notably, with SE-Mp-CBc-grown algae showing a 35% decrease in infection severity and a 25% increase in biomass yield over conventionally grown samples. Disease resistance analysis confirmed more stable and elevated immune responses in bioreactor-cultured strains. <br /><br /><br />Conclusions<br />This hybrid tissue culture method gives a flexible, and efficient solution for marine algae cultivation. By merging somatic embryogenesis and micropropagation with bioreactor technology. The challenges like low generation rates, contamination risks and the limited disease resistance were faced by the conventional methods were overcome by the The SE-Mp-CBc system. This method gives the uniform tissue development and low stress in the algae cells, it supporting sustainable large-scale algae production. It was weather independent, yearly round operation makes it unique for food processing, nutraceuticals, and biodegradable packaging industries. Furthermore, research and development was needed for diver’s algal species and economical improvement, but the approach provides a strong foundation for transforming marine biotechnology and securing algae as a reliable industrial crop. هدف: هدف این مطالعه توسعه و ارزیابی یک روش هیبریدی کشت بافت با عنوان «جنین‌زایی سوماتیکی-ریزازدیادی-کشت کنترل‌شده در بیوراکتور» (SE-Mp-CBc) برای تولید جلبک‌های دریایی مقاوم به بیماری بود. همچنین این پژوهش به دنبال افزایش کارایی باززایی جلبک‌ها و مقاومت آن‌ها در برابر میکروارگانیسم‌های بیماری‌زای دریایی برای کاربردهای مرتبط با صنایع غذایی بود.<br />مواد و روش‌ها: برای توسعه سامانه SE-Mp-CBc، ریزنمونه‌های جلبک دریایی جمع‌آوری و در محیط‌های کشت غنی‌شده از مواد مغذی حاوی تنظیم‌کننده‌های رشد گیاهی و القاکننده‌های اختصاصی کشت داده شدند. ریزنمونه‌ها استریل شده و تحت فرایندهای جنین‌زایی سوماتیکی و ریزازدیادی در شرایط استریل قرار گرفتند. برای حفظ شرایط بهینه، pH، دما، هوادهی و جریان مواد مغذی توسط سامانه بیوراکتور کنترل و مدیریت شد. آزمایش به‌گونه‌ای طراحی شد که فرایند باززایی و امتیاز نسبی مقاومت (RS) به عوامل بیماری‌زای دریایی بهبود یافته و ارزیابی شود. تغییرات فیزیکی و مولکولی شامل تغییرات مورفولوژیک، میزان تولید زیست‌توده و مقاومت به بیماری در جلبک‌های دریایی اندازه‌گیری و با استفاده از آزمون آماری ANOVA تحلیل شدند.<br />نتایج: در فرایند باززایی جلبک‌ها، سامانه SE-Mp-CBc در مقایسه با روش‌های سنتی بهبود چشمگیری نشان داد. این سامانه موجب افزایش موفقیت در القای کالوس، توسعه شاخه‌ها و بقای بافت شد. کارایی باززایی در چندین سویه افزایش یافت و مزیت آشکار محیط کنترل‌شده بیوراکتور را نشان داد. مقاومت به پاتوژن‌ها نیز به‌طور قابل توجهی افزایش یافت، به‌طوری‌که جلبک‌های پرورش‌یافته در سامانه SE-Mp-CBc کاهش 35 درصدی شدت عفونت و افزایش 25 درصدی تولید زیست‌توده را نسبت به نمونه‌های کشت‌شده به روش‌های متداول نشان دادند. تحلیل مقاومت به بیماری نیز پاسخ‌های ایمنی پایدارتر و قوی‌تری را در سویه‌های پرورش‌یافته در بیوراکتور تأیید کرد.<br />نتیجه‌گیری: این روش هیبریدی کشت بافت، راهکاری انعطاف‌پذیر و کارآمد برای کشت جلبک‌های دریایی فراهم می‌کند. ترکیب جنین‌زایی سوماتیکی و ریزازدیادی با فناوری بیوراکتور موجب غلبه بر چالش‌هایی مانند نرخ پایین باززایی، خطر آلودگی و مقاومت محدود به بیماری در روش‌های سنتی شده است. سامانه SE-Mp-CBc توسعه یکنواخت بافت و کاهش تنش سلولی در جلبک‌ها را فراهم کرده و از تولید پایدار جلبک در مقیاس وسیع حمایت می‌کند. استقلال از شرایط آب‌وهوایی و امکان بهره‌برداری در تمام طول سال، این روش را برای صنایع فرآوری مواد غذایی، نوتراسیوتیک‌ها و بسته‌بندی‌های زیست‌تخریب‌پذیر بسیار ارزشمند ساخته است. با وجود نیاز به پژوهش‌های بیشتر در زمینه گونه‌های مختلف جلبکی و بهبود اقتصادی، این رویکرد پایه‌ای قوی برای تحول در زیست‌فناوری دریایی و تبدیل جلبک‌ها به یک محصول صنعتی قابل اعتماد فراهم می‌آورد. https://jab.uk.ac.ir/article_5467_3efd845521bf0d97f92cef423bfa170e.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Molecular characterization of Chrysomya bezziana isolated from sheep and goats in Al Muthanna Governorate, Iraq شناسایی مولکولی Chrysomya bezziana جدا شده از گوسفند و بز در استان المثنی، عراق 585 598 5472 10.22103/jab.2026.27124.1889 FA زینه قاسم فهمی گروه انگل‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق. عقیل محمد کاظم الموسوی گروه انگل‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه القاسم الخضراء، بابل 51013، عراق. Journal Article 2026 05 07 Objective<br />The Old World screwworm fly (Chrysomya bezziana) is an obligate parasitic fly that causes myiasis in livestock and occasionally in humans. It causes obligate myiasis in livestock and can infest humans in some cases. The aim of the current study was to identify Chrysomya bezziana larvae collected from sheep and goats in Al-Muthanna Governorate, Iraq using molecular techniques for the mitochondrial cytochrome c oxidase subunit I (COI) gene and investigate the phylogenetic relationship between Iraqi isolates and global reference strains.<br />Materials and methods<br />In this study, A total of 100 larvae were collected from infected sheep and goats (n = 150 examined animals) from different regions of Al-Muthani Governorate, Iraq. Genomic DNA was extracted from the tissues of the collected larvae using a standard method. Species-specific primers were designed to study the mitochondrial cytochrome c oxidase subunit I (COI) gene. PCR was used to amplify the 670 bp fragment expected for the designed primers. PCR products from selected positive samples were subjected to Sanger sequencing. Sequences were analyzed using BLAST (NCBI) and phylogenetic analysis was performed using MEGA11 software to determine their genetic relationships with global isolates.<br />Results<br />Genetic analysis showed that a 670-base-pair segment of the COI gene accurately identified the screwworm fly. Subsequent genetic analysis confirmed this identification by matching the DNA sequence with adult fly samples. The phylogenetic tree shows a degree of separation between Iraqi and global isolates. The Iraqi samples cluster together in their own specific cluster within the tree, while the global isolates are distributed in separate clusters. This indicates that the C. bezziana isolates from Iraq belong to the same species at the global level, but they exhibit slight genetic variation compared to some strains recorded in other countries.<br />Conclusion<br />According to the results obtained in this study, it can be concluded that the COI gene can be used as an effective molecular marker for the accurate identification of Chrysomya bezziana. The genetic similarity obtained between the Iraqi isolates in this study, although slightly different from global strains, could indicate the presence of regional genetic characteristics of this species in Iraq. هدف: مگس کرم‌خوار دنیای قدیم (Chrysomya bezziana) یک مگس انگل اجباری است که موجب مایازیس (آلودگی با لارو مگس) در دام‌ها و گاهی انسان می‌شود. هدف این مطالعه شناسایی لاروهای Chrysomya bezziana جمع‌آوری‌شده از گوسفند و بز در استان المثنی عراق با استفاده از روش‌های مولکولی مبتنی بر ژن میتوکندریایی سیتوکروم اکسیداز زیرواحد I (COI) و بررسی روابط فیلوژنتیکی میان ایزوله‌های عراقی و سویه‌های مرجع جهانی بود.<br />مواد و روش‌ها: در این مطالعه، تعداد 100 لارو از حیوانات آلوده (150 رأس گوسفند و بز بررسی‌شده) از مناطق مختلف استان المثنی عراق جمع‌آوری شد. DNA ژنومی از بافت لاروها با استفاده از روش استاندارد استخراج گردید. پرایمرهای اختصاصی برای بررسی ژن COI (mitochondrial cytochrome c oxidase subunit I) میتوکندریایی طراحی شدند. PCR برای تکثیر قطعه 670 جفت‌بازی مورد انتظار انجام شد. محصولات PCR از نمونه‌های مثبت منتخب برای توالی‌یابی Sanger ارسال شدند. توالی‌ها با استفاده از پایگاه BLAST (NCBI) تحلیل و سپس تحلیل فیلوژنتیکی با نرم‌افزار MEGA11 برای تعیین روابط ژنتیکی با ایزوله‌های جهانی انجام شد. <br />نتایج: تحلیل ژنتیکی نشان داد که قطعه 670 جفت‌بازی ژن COI به‌طور دقیق قادر به شناسایی مگس کرم‌خوار است. تطبیق توالی DNA با نمونه‌های بالغ نیز این شناسایی را تأیید کرد. درخت فیلوژنتیکی نشان داد که ایزوله‌های عراقی در یک خوشه جداگانه قرار گرفته‌اند، در حالی که ایزوله‌های جهانی در خوشه‌های متفاوت پراکنده شده‌اند. این نتایج نشان می‌دهد که اگرچه ایزوله‌های عراقی متعلق به همان گونه در سطح جهانی هستند، اما تفاوت‌های ژنتیکی جزئی نسبت به برخی سویه‌های ثبت‌شده در کشورهای دیگر دارند.<br />نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، ژن COI می‌تواند به‌عنوان یک نشانگر مولکولی مؤثر برای شناسایی دقیق Chrysomya bezziana مورد استفاده قرار گیرد. شباهت ژنتیکی ایزوله‌های عراقی در کنار تفاوت‌های جزئی با سویه‌های جهانی ممکن است نشان‌دهنده ویژگی‌های ژنتیکی منطقه‌ای این گونه در عراق باشد.<br />کلمات کلیدی: شناسایی مولکولی، فیلوژنی، گوسفند، Chrysomya bezziana، COI https://jab.uk.ac.ir/article_5472_9b47f319caa9f1db88c10a35170a339c.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Effect of adding different concentrations of tarragon on chemical, cooking, and microbial properties of refrigerated beef patties تأثیر افزودن غلظت‌های مختلف ترخون بر ویژگی‌های شیمیایی، پخت و میکروبی برگرهای گوشت گاو نگهداری‌شده در یخچال 599 614 5487 10.22103/jab.2026.27151.1894 FA لیث فرید حسن العُبیدی گروه علوم غذایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کوفه، نجف، عراق. سَراء عامر محسن العیساوی گروه علوم غذایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کوفه، نجف، عراق. مریم حمید عبدالکاظم کیفائی گروه علوم غذایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کوفه، نجف، عراق 0009-0003-7598-1843 امیر سالم العیساوی گروه علوم غذایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کوفه، نجف، عراق Journal Article 2026 05 10 Objective<br />Tarragon (Artemisia dracunculus L.) is a perennial aromatic herb widely used both fresh (leaves) and dried as a culinary and medicinal herb. Its essential oil contains bioactive compounds with estragole identified as the major component in the oil profile. It also contains flavonoids, phenolic compound and carotenoids. Tarragon exhibits considerable medicinal potential, with essential oils and extracts showing strong antibacterial effects and a wide range of bioactivities. The current study aimed to know the effect of adding different concentrations of tarragon powder on some microbial and chemical properties of minced meat patties stored at 4°C. The study also evaluated the effect of tarragon powder on some physical properties, including cooking loss and cooking yield of beef patties. <br />Materials and methods<br />During this study, different percentages of tarragon powder (1, 2, and 3%,) were added to the minced beef patties and stored at a temperature of 4°C. Control treatment was minced beef patties without any addition. Microbiological tests were conducted for ground meat patties after passing 0, 3, 6 and 9 days from cold storage at 4° C. Statistical analysis was performed using GenStat version 12.<br />Results<br />The results of the study indicated that tarragon powder significantly reduces microbial growth and lipid oxidation in refrigerated beef patties during storage. After 9 days of storage, total bacterial counts decreased from 296 × 10⁶ CFU/g in the control to 75 × 10⁶ CFU/g in patties containing 3% tarragon powder. Similarly, TBA values decreased from 2.77 mg malondialdehyde/kg in the control treatment to 1.55 mg malondialdehyde/kg in the 3% tarragon treatment. Moreover, the results of the study indicated a significant increase in TBA values during storage, indicating increased lipid oxidation. In addition, increasing tarragon concentration significantly reduced cooking loss from 38.0% in the control to 17.93% in the 3% tarragon treatment, while cooking yield increased from 61.88% to 82.07%. <br />Conclusion<br />The findings suggest that tarragon powder can be used as a natural antioxidant and antimicrobial agent to improve the quality and extend the shelf life of beef patties during refrigerated storage. هدف: ترخون (Artemisia dracunculus L.) یک گیاه معطر چندساله است که هم به‌صورت تازه و هم خشک به‌عنوان ادویه و گیاه دارویی استفاده می‌شود. اسانس آن حاوی ترکیبات زیست‌فعال بوده و استراگول به‌عنوان ترکیب اصلی شناخته می‌شود. همچنین حاوی فلاونوئیدها، ترکیبات فنلی و کاروتنوئیدها است. ترخون دارای پتانسیل دارویی قابل توجهی بوده و اسانس و عصاره آن اثرات ضدباکتریایی قوی و فعالیت‌های زیستی متنوعی نشان می‌دهد. هدف این مطالعه بررسی تأثیر افزودن مقادیر مختلف پودر ترخون بر برخی ویژگی‌های میکروبی و شیمیایی برگرهای گوشت چرخ‌کرده در دمای 4 درجه سانتی‌گراد بود. همچنین اثر آن بر ویژگی‌های فیزیکی شامل کاهش افت پخت و بازده پخت نیز ارزیابی شد.<br />مواد و روش‌ها: در این مطالعه، درصدهای مختلف پودر ترخون (1، 2 و 3 درصد) به برگرهای گوشت گاو چرخ‌کرده افزوده شد و در دمای 4 درجه سانتی‌گراد نگهداری گردید. تیمار شاهد بدون هیچ افزودنی بود. آزمون‌های میکروبی در روزهای 0، 3، 6 و 9 نگهداری انجام شد. تحلیل آماری با استفاده از نرم‌افزار GenStat نسخه 12 انجام گرفت.<br />نتایج: یافته‌ها نشان داد که پودر ترخون به‌طور معنی‌داری رشد میکروبی و اکسیداسیون چربی را در برگرهای نگهداری‌شده کاهش می‌دهد. پس از 9 روز نگهداری، تعداد کل باکتری‌ها از 296 × 10⁶ CFU/g در نمونه شاهد به 75 × 10⁶ CFU/g در تیمار 3 درصد ترخون کاهش یافت. همچنین مقدار TBA از 77/2 میلی‌گرم مالون‌دی‌آلدئید/کیلوگرم در شاهد به 55/1 در تیمار 3 درصد کاهش یافت. با این حال، مقدار TBA در طول زمان نگهداری افزایش یافت که نشان‌دهنده افزایش اکسیداسیون چربی بود. علاوه بر این، افزایش غلظت ترخون موجب کاهش افت پخت از 38% در شاهد به 93/17% در تیمار 3 درصد و افزایش بازده پخت از 88/61% به 07/82% شد.<br />نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که پودر ترخون می‌تواند به‌عنوان یک عامل طبیعی آنتی‌اکسیدان و ضدباکتریایی برای بهبود کیفیت و افزایش ماندگاری برگرهای گوشت گاو در شرایط نگهداری سرد مورد استفاده قرار گیرد. https://jab.uk.ac.ir/article_5487_db84b642bc1bf5389abb433f8c633229.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Effect of humic acid and seaweed extract on growth, yield and essential oil of rosemary (Rosmarinus officinalis L.) اثر اسید هیومیک و عصاره جلبک دریایی بر رشد، عملکرد و اسانس رزماری (Rosmarinus officinalis L.) 615 632 5488 10.22103/jab.2026.27185.1902 FA فرح نجیم‌الدین النعسراوی مرکز ملی هماتولوژی، دانشگاه المستنصریه، بغداد، عراق سارا محمد صادق دانشکده داروسازی، دانشگاه بغداد، عراق. غفران علاء الخزرجی دانشکده آموزش علوم پایه، ابن‌الهیثم، دانشگاه بغداد، عراق. Journal Article 2026 05 13 Objective<br />Rosemary (Rosmarinus officinalis L.) is a significant perennial aromatic and medicinal plant. It has economic, industrial, and medicinal value. This plant is widely used in the pharmaceutical, food, and cosmetic industries. The study was conducted to evaluate the impact of humic acid and seaweed extract on growth, yield, essential oil and active compound content of rosemary.<br />Materials and methods<br />The field trial was implemented during the crop season 2024-2025 at the research station of College of Education for Pure Science, Ibn Al-Haitham, University of Baghdad. The trial implemented as factorial arrangement according to a randomized complete block design (RCBD) with three replications. Factor A: Humic acid (0, 1 and 2 mg/L). The second factor assessed was the concentration of seaweed extract (0, 1 and 2 mg/L). <br />Results <br />The addition of humic acid significantly affected most of the measured traits, as the treatment of 2 mg/L achieved the highest average in the number of branches, reaching 6.696 branch/plant, root length 28.06 cm, the percentage of volatile oil in the leaves 4.703 %, the plant yield of essential oil 297.3 mg, and the leaf content of the active compound 765.9 mg Cineole. Spraying with seaweed extract at a concentration of 2 mg/L significantly outperformed by achieving the highest significant average in most of the measured traits. As the treatment of 2 mg/L achieved the highest average in the number of branches, reaching 6.784 branch/plant, root length 27.13 cm, the percentage of volatile oil in the leaves 4.455 %, the plant yield of essential oil 289.8 mg, and the leaf content of the active compound 773.3 mg Cineole. The interaction effect between the two study factors was significant in most of the studied traits.<br /><br />Conclusion<br />The results of this study showed that the combined application of humic acid and seaweed extract (especially at a concentration of 2 mg/L) can significantly improve the vegetative growth, biomass production, essential oil percentage and 1,8-cineole content of rosemary plants. Therefore, it can be concluded that the use of natural biostimulants can increase the productivity of rosemary and support sustainable agricultural practices. چکیده <br />هدف: رزماری (Rosmarinus officinalis L.) یک گیاه معطر و دارویی چندساله مهم است که دارای ارزش اقتصادی، صنعتی و دارویی می‌باشد و به‌طور گسترده در صنایع داروسازی، غذایی و آرایشی استفاده می‌شود. هدف از این مطالعه ارزیابی تأثیر اسید هیومیک و عصاره جلبک دریایی بر رشد، عملکرد، میزان اسانس و محتوای ترکیبات فعال رزماری بود.<br />مواد و روش‌ها: آزمایش مزرعه‌ای در فصل زراعی 2024-2025 در ایستگاه تحقیقاتی دانشکده آموزش علوم پایه، ابن‌الهیثم، دانشگاه بغداد انجام شد. طرح آزمایشی به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی (RCBD) با سه تکرار اجرا گردید. عامل اول شامل اسید هیومیک در سه سطح (0، 1 و 2 میلی‌گرم در لیتر) و عامل دوم شامل عصاره جلبک دریایی در سه سطح (0، 1 و 2 میلی‌گرم در لیتر) بود.<br />نتایج: افزودن اسید هیومیک تأثیر معنی‌داری بر بیشتر صفات مورد بررسی داشت؛ به‌طوری‌که تیمار 2 میلی‌گرم در لیتر بیشترین مقدار را در تعداد شاخه‌ها (696/6 شاخه در بوته)، طول ریشه (06/28 سانتی‌متر)، درصد اسانس در برگ‌ها (703/4%)، عملکرد اسانس در هر گیاه (3/297 میلی‌گرم) و محتوای ترکیب فعال 1,8-سینئول (9/765 میلی‌گرم) نشان داد. محلول‌پاشی عصاره جلبک دریایی در غلظت 2 میلی‌گرم در لیتر نیز بیشترین تأثیر مثبت را بر اغلب صفات داشت؛ از جمله تعداد شاخه‌ها (784/6 شاخه در بوته)، طول ریشه (13/27 سانتی‌متر)، درصد اسانس (455/4%)، عملکرد اسانس (8/289 میلی‌گرم) و محتوای 1,8-سینئول (3/173 میلی‌گرم). اثر متقابل بین دو عامل نیز در بیشتر صفات معنی‌دار بود.<br />نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که کاربرد همزمان اسید هیومیک و عصاره جلبک دریایی، به‌ویژه در غلظت 2 میلی‌گرم در لیتر، می‌تواند به‌طور قابل توجهی رشد رویشی، تولید زیست‌توده، درصد اسانس و محتوای 1,8-سینئول در رزماری را افزایش دهد. بنابراین استفاده از بیواستیمولانت‌های طبیعی می‌تواند بهره‌وری رزماری را افزایش داده و از کشاورزی پایدار حمایت کند.<br />کلمات کلیدی: 1,8-سینئول، اسانس، مواد هیومیکی، عصاره جلبک دریایی، Rosmarinus officinalis L. https://jab.uk.ac.ir/article_5488_af40ac716ef7ed53b7bb794e3bb97dd1.pdf

دانشگاه شهید باهنر کرمان (دانشکده کشاورزی و پژوهشکده فناوری تولیدات گیاهی) و انجمن بیوتکنولوژی جمهوری اسلامی ایران مجله بیوتکنولوژی کشاورزی 2228-6705 18 3 2026 08 23 Determination of the levels of certain immunological and physiological markers in rats with paracetamol-induced nephrotoxicity treated with luteolin تعیین سطوح برخی شاخص‌های ایمنی‌شناختی و فیزیولوژیک در موش‌های صحرایی مبتلا به نفروتوکسیسیته القاشده با استامینوفن و تیمار شده با لوتئولین 633 652 5489 10.22103/jab.2026.27146.1893 FA صبرین کاظم صالح گروه زیست‌شناسی، دانشکده آموزش، دانشگاه القادسیه، عراق. اناس محمد مجهول گروه زیست‌شناسی، دانشکده آموزش، دانشگاه القادسیه، عراق Journal Article 2026 05 09 <strong>Objective</strong> This study was conducted to investigate the protective role of luteolin in reducing paracetamol-induced nephrotoxicity through the evaluation of certain immunological and biochemical parameters in albino rats. <strong>Materials and methods</strong> A total of 32 adult male laboratory rats (three months and 145-165 g) were used in this study. The experiment was carried out in the animal house of the Department of Biology, College of Science, University of Al-Qadisiyah. The animals were randomly divided into four groups, with eight rats in each group. Animals in the control group were administered normal water throughout the experimental period (30 days). The first treatment group (T1), in which animals were injected with paracetamol at a dose of 470 mg/kg body weight. Animals in the second treatment group (T2) were administered luteolin at a dose of 100 mg/kg body weight. The third treatment group (T3), in which animals were injected with paracetamol at a dose of 470 mg/kg body weight concurrently with luteolin at a dose of 100 mg/kg body weight. Paracetamol and luteolin were administered once daily for 30 consecutive days. <strong>Results</strong> The results of the current study demonstrated a significant increase (P<0.05) in kidney function indicators (urea, creatinine, and uric acid), malondialdehyde (MDA) levels, and inflammatory markers (TNF-α and IL-6). These indicators accompanied by a significant decrease (P<0.05) in body weight gain and antioxidant parameters (GSH and CAT) in the T1 group compared with the control group. In contrast, no significant differences were observed in the T2 group compared with the control group. Meanwhile, the T3 group showed marked improvement, represented by a significant reduction (P<0.05) in kidney function indicators, MDA levels, and inflammatory markers (TNF-α and IL-6). These improvements were along with a significant increase (P<0.05) in body weight gain and antioxidant parameters (GSH and CAT) compared with the T1 group. <strong>Conclusion</strong> The results of this study showed that paracetamol administration caused significant nephrotoxicity. This damage was associated with impaired renal function, increased oxidative stress, and increased inflammatory markers in rats. Luteolin treatment significantly ameliorated these changes. It does this through its antioxidant and anti-inflammatory properties, leading to improved renal function indices and restoration of antioxidant defense mechanisms. Therefore, it can be concluded that luteolin may be a promising protective agent against paracetamol-induced renal injury. <strong>هدف:</strong> این مطالعه با هدف بررسی نقش محافظتی لوتئولین در کاهش نفروتوکسیسیته (سمیت کلیوی) ناشی از استامینوفن از طریق ارزیابی برخی شاخص‌های ایمنی‌شناختی و بیوشیمیایی در موش‌های صحرایی آلبینو انجام شد. <strong>مواد و روش‌ها: </strong>در این پژوهش از 32 سر موش صحرایی نر بالغ آزمایشگاهی (سه ماهه با وزن 145 تا 165 گرم) استفاده شد. آزمایش در حیوان‌خانه گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه القادسیه انجام گرفت. حیوانات به‌طور تصادفی به چهار گروه، هر گروه شامل 8 موش، تقسیم شدند. گروه شاهد در طول دوره آزمایش (30 روز) فقط آب معمولی دریافت کرد. در گروه تیمار اول (T1)، حیوانات استامینوفن را با دوز 470 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن دریافت کردند. در گروه تیمار دوم (T2)، لوتئولین با دوز 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن تجویز شد. در گروه تیمار سوم (T3)، حیوانات به‌طور همزمان استامینوفن با دوز 470 میلی‌گرم بر کیلوگرم و لوتئولین با دوز 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن دریافت کردند. استامینوفن و لوتئولین روزانه یک بار به مدت 30 روز متوالی تجویز شدند. <strong>نتایج: </strong>نتایج مطالعه نشان داد که در گروه T1 افزایش معنی‌داری (P<0.05) در شاخص‌های عملکرد کلیه شامل اوره، کراتینین و اسیداوریک، همچنین در سطح مالون‌دی‌آلدئید (MDA) و شاخص‌های التهابی شامل TNF-α و IL-6 در مقایسه با گروه شاهد مشاهده شد. این تغییرات با کاهش معنی‌دار (P<0.05) در افزایش وزن بدن و شاخص‌های آنتی‌اکسیدانی شامل گلوتاتیون احیاشده (GSH)  و آنزیم کاتالاز (CAT) همراه بود. در مقابل، در گروه T2 تفاوت معنی‌داری نسبت به گروه شاهد مشاهده نشد. در گروه T3  بهبود قابل توجهی مشاهده شد که شامل کاهش معنی‌دار (P<0.05) شاخص‌های عملکرد کلیه، سطح MDA و نشانگرهای التهابی (TNF-α و IL-6) بود. این بهبودها همراه با افزایش معنی‌دار (P<0.05) در افزایش وزن بدن و شاخص‌های آنتی‌اکسیدانی (GSH و CAT) نسبت به گروه T1 بود. <strong>نتیجه‌گیری: </strong>نتایج این مطالعه نشان داد که تجویز استامینوفن موجب بروز نفروتوکسیسیته قابل توجهی می‌شود که با اختلال در عملکرد کلیه، افزایش استرس اکسیداتیو و افزایش شاخص‌های التهابی همراه است. درمان با لوتئولین توانست این تغییرات را به‌طور معنی‌داری بهبود بخشد. این اثرات احتمالاً ناشی از خواص آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی لوتئولین بوده که منجر به بهبود شاخص‌های عملکرد کلیه و بازسازی سیستم دفاع آنتی‌اکسیدانی شده است. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که لوتئولین می‌تواند به‌عنوان یک عامل محافظتی امیدوارکننده در برابر آسیب کلیوی ناشی از استامینوفن مطرح باشد. https://jab.uk.ac.ir/article_5489_7bb736f0e666b548082222d9f444f66b.pdf